We love Berlin, deel III

Mitte

Het stadsdeel Mitte is het gebied waar de meeste toeristische trekpleisters zich bevinden. Wij hebben ook nog wel zo het één en ander op ons verlanglijstje staan aan bezienswaardigheden, al hebben we niet de illusie dat we alles kunnen (en willen) zien en bekijken. We trekken voor Mitte twee dagen uit met daar tussendoor een rustdag. Woensdag vroeg in de middag wordt Dorus verwacht bij de schoonheidssalon en om van de nood gelijk maar een deugd te maken gaat Fred goedkope diesel halen en wordt en passant de was weggewerkt. Fred fietst 10 keer heen en weer met steeds 60 liter diesel in het aanhangertje. Winstgevend, want we hoorden van iemand die in Potsdam langs het water 25 cent per liter meer betaalde…

Dinsdag de eerste helft van Mitte dus. We gaan vroeg op pad en fietsen langs het water van het Teltowkanaal tot aan de Strasse des 17 Juni. Die volgen we door Tiergarten en langs de Siegessäule. De fietsen parkeren we deftig dit keer: onder het toeziend oog van de wakers bovenop de Brandenburger Tor.

Brandenburger Tor

We wandelen langs de Bundestag en de ultra-moderne regeringsgebouwen.

P1050039

We drinken koffie aan de oever van de Spree met zicht op diezelfde gebouwen en zien de Nederlandse buurtjes uit Charlottenburg langs varen. Natuurlijk maken we een paar fotootjes, want die heb je meestal zelf niet zo druk: foto’s van je eigen boot terwijl je door Berlijn vaart. We volgen de Spree en komen bij het Tränenpallast. In dit gebouw, grenzend aan station Friedrichstrasse, namen mensen in de DDR-tijd afscheid van familieleden die op bezoek waren geweest. Ontelbare tranen zijn hier vergoten van verdriet, woede en onmacht. Hun verhalen worden hier verteld. Ook bijzonder om te zien en te horen: de journaalfragmenten over eenzelfde gebeurtenis, van nieuwsuitzendingen in Oost- en West-Berlijn. Schrijnende beelden en verhalen al met al, heel lang houden we het niet uit; het is tè erg en te veel… Eenmaal buiten steken we de Spree over en wandelen door het Monbijoupark richting Dom.

Dom van Berlijn

Het Monbijoupark, waar we zo genoten met Joost, Marjon en de mannetjes en een paar jaar geleden ook met Jeroen. De Dom willen we graag bezoeken, het is er tijdens eerdere Berlijn-tripjes niet van gekomen. Nu ook bijna niet: er moeten kaartjes gekocht worden bij een automaat. Als alle vereiste handelingen zijn verricht, zegt het apparaat dat we op onze tickets moeten wachten. Vervolgens komen er twee bonnetjes uitrollen en wij zijn in de veronderstelling dat dat de bedoelde tickets zijn. Als we in de hal nog even staan te prutsen, komt een vrouw nogal verdwaasd bij de ticketautomaat vandaan en steekt vragend twee papiertjes omhoog.

Bij ons gaat geen enkel lampje branden, wij zeggen dat wij het ook niet weten. We gaan in de rij voor de toelating en dáárna staat er dan nog een meneer die kijkt of je wel een kaartje hebt. Als wij aan de beurt zijn en de betaalstrookjes laten zien vraagt de dame naar onze tickets. Nou, die heeft ze in haar handen volgens ons. Dat is dus helemaal niet correct, we hadden op toelatingstickets moeten wachten en dan eindelijk gaat ons een lichtje op: dat waren dus de papiertjes waar die verdwaasde dame mee in haar hand stond! De toelatingsdame vindt dat zij er niks aan kan doen, maar hierin verschillen we toch duidelijk van mening. Het bewijs dat wij betaald hebben heeft zij tenslotte in haar handen en we gaan echt niet opnieuw 14 Euries betalen! We zijn zo goed niet of we moeten terug om te kijken of die tickets nog ergens zijn. Die kans lijkt ons wel heel erg klein maar vooruit. Niks meer te zien natuurlijk en als de wiedeweerga gaan we terug naar ‘onze’ dame. Met een gul gebaar strijkt zij de hand over het hart en tovert twee spiksplinternieuwe tickets uit een kastje. Wapperend met de tickets en gloeiend van dankbaarheid nemen we de volgende horde: de meneer die nogmaals kijkt of een en ander ordentelijk verlopen is. Uiteindelijk mogen we dit Godshuis betreden en eenmaal binnen worden we vrijwel onmiddellijk overrompeld door de pracht en praal van het geheel.

Als we onze ogen uitgekeken hebben zoeken we de trappen op die ons naar de Domtoren leiden. Het is even een klim maar het uitzicht is zeker de moeite waard.

P1050097

Nadat we de Dom verlaten hebben wandelen we via Unter den Linden langs de Humboldt-universiteit, waar nationaal-socialistische studenten in mei 1933 belangrijke boeken verbrandden van vrijdenkers, journalisten, filosofen en wetenschappers. Er is nu een monument: een glasplaat waardoor je een kelder met lege boekenkasten inkijkt en een plaquette met een waarschuwing van Heinrich Heine van ruim een eeuw eerder.

Checkpoint Charlie is dan niet ver meer. Toppunt van toeristentrekker en druk, druk, druk.

Checkpoint Charlie

Topographie des Terrors, de geschiedenis van het fascisme en de Gestapo vanaf 1933 toen Hitler aan de macht kwam. Verdrietig stemmend, aangrijpend en niet te bevatten. Het stuk muur buiten met de daarbij behorende verhalen maakt het allemaal nog erger.

Topographie des Terrors

Berlijn, stad van en tegenstellingen. Op de Potsdamer Platz verzeilen we op/in een dragqueen-festival, vervreemdend….

P1050118

We bekijken het Sony-gebouw en dan met name de dakconstructie, die we altijd weer fascinerend mooi vinden.

Sony-gebouw Potzdamer Platz

Als afsluiting drinken we een slokje op de stenen zuilen van het Holocaustmonument. Met 2711 betonnen zuilen worden hier de slachtoffers van de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog herdacht.

Holocaust-monument

Dan is het genoeg geweest. Teveel indrukken, teveel schanddaden, teveel verdriet, teveel van alles. Wat rest is onmacht….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *