Verrassing in Blokzijl

Vrijdag verlaten we Elburg om via Drontermeer, Ketelmeer en Ramsdiep uiteindelijk op het Zwarte Meer te geraken. We bewonderen het fraaie gebouw van de Balgsluis en bij de Kadoelerbrug is er werk aan de winkel. Het blijkt dat de brug niet geopend wordt, dus we maken even vast om de kano van het dak te halen, zodat we toch door kunnen.

Vollenhove wordt gepasseerd en eenmaal in Blokzijl vinden we het wel mooi voor vandaag en maken vast aan een steiger. Zaterdag en zondag brengen regen en heel veel wind.

Zoveel wind zelfs dat we ons steiger moeten verlaten om naar de kade te verkassen, de steiger dreigt door het opgestuwde water onder te lopen! Ik maak van de nood een deugd en help Dorus van zijn overvloedige vacht af.

P1010386

Maandag belooft ietsje aardiger weer en we wandelen naar het Duinigermeer. In 1672 werd Bommen Berend verjaagd uit Blokzijl maar niet zonder dat hij allerhande geroofde schatten in zijn bootje meenam. Op het Duinigermeer verging het scheepje en de schatten verdwenen naar de bodem van het meer. Jaren later woonde Lute, een arme visserman, in een hutje vlakbij het meer. Op een mooie nazomeravond ging Lute naar het meer om zijn fuiken te lichten. Daarbij bleek een fuik vast te zitten aan een zware schatkist. Bij het werk om de kist boven te krijgen moet Lute overboord gevallen zijn. De schat en hij zijn nooit teruggevonden maar elk jaar in de nacht van 23 op 24 augustus kan je, als je goed kijkt, een onbemande punter met gescheurde zeilen in razende vaart over het Giethoornse en Duinigermeer zien gaan…

Zicht op het Duinigermeer

Alsof dat verhaal nog niet genoeg is, stuiten we even later op voor ons wegvluchtende reeën en blijkt het momenteel de tijd van de rietoogst te zijn!

P1010409

Dinsdag wandelen we onder dreigende luchten

P1010420

via Baarlo naar Nederland en daarbij hoort weer een heel ander verhaal. In Baarlo, op het rustieke kerkhofje ligt meester De Dood begraven. Bij leven de laatste onderwijzer van (het dorpsschooltje van) Nederland. Was Nederland in de 19e eeuw een uitgebreide vervenersgemeente, toen die activiteiten zich verplaatsten richting Wetering en Kalenberg, trokken de mensen mee en verdwenen het dorpsschooltje én meester De Dood.

Graf van meester De Dood in Baarlo

De Dood echter waart nog steeds door Nederland, er zijn riettelers met die naam, die hier nog nuttig werk verrichten. We zien weer rietsnijders druk aan het werk en heel veel ooievaars.

Onderweg hebben we al vier bezette ooievaarsnesten gezien, een gevolg van de zachte winter, misschien? In Muggenbeet (what’s in a name, als het riet bloeit is dit gebied vergeven van de muggen en de knutjes) bevindt zich, naast een camping (zeg niet dat je het niet wist als je onder de bulten komt te zitten!) de herberg van Geertien. Die herberg was in vroeger dagen het trefpunt van turfstekers, handelaren, schippers, vissers, boeren en riettelers. Heden ten dage nog een geliefd trefpunt voor wandelaars, fietsers en watersporters. Het verhaal wil dat Geertien, voordat zij in 1973 op hoge leeftijd haar etablissement verliet, geen notities meer maakte over het alcoholgebruik van bepaalde klanten. Ter controle legde zij een bierdop neer bij elke consumptie en om het niet al te ingewikkeld te maken, hanteerde zij eenheidsprijzen voor bier en borrels…

Muggenbeet - Geertien

Woensdag wordt, geheel onverwacht, een dag met een gouden randje: Marjon en de mannetjes komen ons opzoeken! Een geweldige verrassing, waarvoor we graag onze afspraak met de sluiswachter verzetten naar morgenochtend! We genieten van het bezoek en als ze allang weer veilig en wel terug in Delft zijn, zitten wij nog steeds heerlijk na te genieten!

De volgende dag draait de sluis dus wel voor ons en varen we, wederom onder enorm dreigende luchten, echt de Weerribben in.

We vinden een mooi plekje aan de Heuvengracht, trekken er, voorzien van kaplaarzen weer op uit. De volgende dag schuiven we op naar de Kalenbergergracht. Het brugje in Kalenberg moet voor ons draaien en om dat nou op de zaterdag aan te laten komen is ook zo wat. Eenmaal weer vast gaan we nogmaals op weg. Dit gebied heeft zó ons hart gestolen, we genieten hier altijd enorm van deze erfenis uit de turfgeschiedenis. Tot zo rond 1920 werd hier voornamelijk turf gestoken. Toen de vraag stagneerde, ging men over op rietteelt en landbouw.

Het riet uit de Wieden wordt over de hele wereld geroemd om de uitstekende kwaliteit en we prijzen ons gelukkig om nu uitgebreid te kunnen genieten van het enorm arbeidsintensieve snijden van datzelfde riet. We wandelen langs turfvaarten en rietvelden en verbazen ons eens te meer over de ieniemienie-huisjes, waarin in vroeger dagen de gezinnen van de turfstekers woonden. Reken maar dat hier heel wat armoede werd geleden toentertijd…

P1010542

 

2 gedachten over “Verrassing in Blokzijl

  1. HALLO lieve mensen,
    Jullie zaten in de weerribben zonder muggen en knutten.
    Nicolien gelooft dat niet,want zoveel er laatste zomer waren kunnen die
    nooit allemaal weg zijn.Wolken knutten tot eind juni als de dotters
    uitgebloeid zijn.Wel lekker relaxed varen.
    Nog veel plezier en groeten in muggenbeet.
    gr.jack

    • Haha, nou dan moet jij maar eens met Nicolien in deze tijd van het jaar in de Weerribben gaan varen, Jack! Het is onvoorstelbaar rustig, in alle opzichten – dus ook wat knutjes en muggen betreft. En mooi, gigantisch mooi!
      Groetjes op Brou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *