Van een vrouwengek en soppende kraaien

Kijk ik net naar buiten, zie ik een kraai een oud stukkie stokbrood in het water gooien om het eerst eens te laten weken, alvorens hij (of zij) het bij zijn (of haar) jonkies op gaat hoesten. Geweldig dit, wist niet dat kraaien een hekel aan oud brood hebben en al helemaal niet dat zij daar ook nog iets op gevonden hebben! Geen foto, want was bang om het tafereeltje te verstoren, dus jullie moeten me maar op mijn woord geloven dit keer…

Nancy bereiken we waarschijnlijk niet van de beste kant, hoewel het laatste sluisje van het Verbindingskanaal anders doet geloven.

Sluisje Verbindingskanaal van Nancy

Dat is dan ook wel gelijk het laatste fraaie plaatje, daarna is het weinig hoopgevend en soms zelfs behoorlijk troosteloos. Zelfs de haven doet mee in dit geheel want gestoffeerd met veel drijvende overblijfselen van wat ooit mooie dromen waren. De havenmeester laat iedereen maar aanrommelen en als we eenmaal een plekkie bemachtigd hebben is het daarna voor ons puur (leed)vermaak.

Nancy is ontstaan in de 11e eeuw maar is, volgens mensen die het weten kunnen, uitgestegen boven een gewone doorsnee-stad vanaf 1738. Toen was er wat geschuif met sleutelposities tussen Lodewijk XV en Frans I. Frans I kreeg Toscane en Lodewijk XV krijgt Nancy, tot dan een onafhankelijke staat onder gezag van Oostenrijk maar dus geheel omringd door Frans grondgebied. Lodewijk XV geeft Nancy aan zijn schoonvader, koning Stanislas van Polen, waardoor Nancy weer min of meer in Franse handen komt. Stanislas was, geheel tegen de tijdgeest in, niet van het oorlogvoeren enzo maar meer van de mooie dingen: fraaie gebouwen, kunstig smeedwerk, elegante ontwerpen én mooie vrouwen konden op zijn waardering rekenen. Hij was goed bevriend met de kunstenaar/ontwerper Jean Lamour en de architect Emmanuel Héré. Dit drieschaar tekende voor het ontwerp van het Place Stanislas, de wijk daaromheen en het schitterende stadspark La Pépinière.

Wij kijken er onze ogen uit en genieten met volle teugen. Niet alleen van al het fraais dat aan Stanislas te danken is maar ook van de oude stad, de Veille Ville, een doolhof van straatjes en steegjes. Gelukkig is er teveel te zien voor twee dagen, dus we houden nog het een en ander tegoed voor als we hier op de terugweg weer langs komen. Er zijn ook veel art nouveau-gebouwen in Nancy en er is zelfs een museum aan deze stroming, de School van Nancy, gewijd. Dat bewaren we dus voor een volgende keer.

Maandag gooien we los en varen door aangenamer stedelijk gebied de stad uit. Twee sluizen scheiden ons van de Moezel en dan draaien we uiteindelijk toch rechtsaf ons Moezelavontuur tegemoet! Bij Millery vinden we in een Moezelarm een mooi steigertje. Het weer is niet om over naar huis te schrijven, hoewel we dat nu dus toch doen, en voor dinsdag wordt het helemaal uien volgens de berichten.

Passantensteiger bij Millery

Komt mooi uit, kunnen we die dag besteden aan wat achterstallig onderhoud en administratie (ook achterstallig!). Woensdag brengt gelukkig prachtig stralend weertje, dus tijd om de wandeling vanuit Millery, die we via internet gevonden hebben, eindelijk te gaan doen. We wandelen naar het hoogst gelegen dorp op wandelafstand van Millery, Landremont.

P1230202

Een mooie wandeling met een nijdige klim om Landremont te bereiken. Voorzienende geesten hebben aan het eind van de klim en het begin van het dorp een bankje geplaatst, waar we hijgend genieten van uitzicht én koffie. Via Bezaumont dalen we dan weer af naar het niveau van de Moezel, waar we op de valreep nog even gestraft worden met 5 kilometer langs een provinciale weg, parallel aan de snelweg. Da’s dan weer een heel stuk minder, ware het niet dat tegen het eind van deze bezoeking een aardbeienkweker zijn waren te koop aanbiedt en we gewapend met een bakje heerlijk geurende zomerkoninkjes bij ons Knipmessie aantikken! Tien kilometer genieten met een grote G, vijf kilometer een stuk minder maar al met al een heerlijke wandeldag, die we voor Dorussie afsluiten met een zwemsessie in de Moezel en voor ons met aardbeitjes, heel veel aardbeitjes!

P1230222

Een gedachte over “Van een vrouwengek en soppende kraaien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *