Toch niet zo saaie wateren….

Omdat we nu met getijdestroom te maken hebben, vertrekken we vanuit Bremen 2 uur voor laag water. Zodoende profiteren we nog een beetje van de stroming en kunnen we met de hoogwaterstroom bij Elsfleth vrolijk de Hunte opvaren. De Weser verandert van een lieflijk stromende rivier naar een echt getijdewater.

De Weser bij Bremen

Door de nieuwe, modernistische suburbs van Bremen komen we in het Bremer havengebied, langs nog wat dorpjes en dan is daar de ingang van de Hunte al.

Kruising Weser-Hunte

Om te bevaren een saai water met aan weerskanten voornamelijk dijken: rechts schapen die op dijken grazen en links dijken die door schapen begraasd worden. Oh en ook nog een roofvogel die alles vanuit de hoogte zit te bekijken…

In Oldenburg vinden we een aardig plekje aan de drijvende steigers van de Odenburger jachthaven. Ook hier is het water nog steeds onderhevig aan eb en vloed en midden in de nacht horen we het geborrel van luchtbelletjes die door het gewicht van onze Vader Knipmes ontsnappen: we liggen met de buik op de bodem!

Oldenburg, jachthaven

Maandag brengt regen, heel veel regen dus een mooie gelegenheid om schoon schip te maken. ’s Avonds zijn we het binnenzitten moe, trekken de stoute schoenen aan, klappen de parapluutjes uit en maken een wandeling naar en door het Oldenburger Slotpark.

Oldenburg, slotpark

Daarna nog een rondje door Oldenburg centrum en we zijn weer helemaal fris en fit.

Oldenburg, centrum

De volgende dag belooft warm te worden, we besluiten tot een fietstocht langs de Hunte. Het kan toch niet zijn dat een rivier zó saai is als ons vaartochtje erover doet vermoeden, tenminste…dat hopen we. Om te beginnen hebben we een kilometer of 10 puzzelen nodig om Oldenburg uit en de route op te fietsen maar een straf is dat bepaald niet want eenmaal de stad uit fietsen we door bosachtig terrein. Alleen helaas steeds verder van de door ons verlangde fietsroute af. Uiteindelijk komt alles goed en fietsen we over en onderlangs schilderachtige dijkjes langs de Hunte.

Bij Elsfleth verlaten we de Hunte om langs de veengebieden terug naar Oldenburg te fietsen.

De volgende dag gaan we Oldenburg verlaten en omdat ook hierbij het getij weer van doorslaggevend belang is, spreken we met twee andere bootjes af om met hoogwater te vertrekken. Dan heeft sluis Oldenburg namelijk genoeg water om ons naar het hogere plan van het Küstenkanaal te tillen. Na de sluis valt ons konvooi al snel uiteen; wij blijken de langzaamste vaarders van dit drietal. Het Küstenkanaal is saai door de bomen die erlangs staan waardoor je niks ziet van het achterland en lawaaierig door de verkeersweg die het hele eind (70 kilometer) langs het kanaal loopt. Als de verveling begint toe te slaan zorgen onze voorgangers voor reuring. Twee echt oude mensen dobberen daar met motorpech, helemaal in paniek. We gaan er snel naartoe, stellen ze gerust en maken hun scheepje vast aan onze Knipmes.

P1060037

De communicatie is nogal problematisch: de vrouw is behoorlijk overstuur en de man kan bijna niet praten. Hij mist de helft van zijn tong, legt hij uit. Er is iets met de motor, ze waren bang dat er iets verbrand was, maar dat blijkt gelukkig niet het geval. Voor het ogenblik lijkt het het belangrijkst om ze tot rust te manen, het is inmiddels ook enorm warm geworden en ze zijn allebei behoorlijk aangedaan. We spreken af om ze in ieder geval mee te nemen naar sluis Dörpen, waar ze waarschijnlijk wel een monteur ofzo kunnen bereiken. Als ons een groot binnenvaartschip tegemoet komt, schieten ze weer in de paniek maar gelukkig heeft Fred al contact gehad met de schipper, hij weet ervan en doet rustigjes aan. Bij de sluis raadt de sluiswachter aan om hen in het jachthaventje net voor de sluis te brengen. Dat is waarschijnlijk rustiger voor hen en daar zal misschien iemand zijn om hen te helpen. Met een strakke manoeuvre leveren we ze af aan de steiger, waar inmiddels al iemand klaar staat om hen verder te helpen. Wij gaan er dan direct vandoor want het is heel erg ondiep hier. Eenmaal bij de sluis opent de sluiswachter speciaal voor ons de deuren weer, zodat we direct mee kunnen schutten. Da’s natuurlijk wel heel erg vriendelijk van hem, hoewel de mensen van het bootje dat al in de sluis lag, daar zo te zien heel anders over dachten….

Kruising Küstenkanaal-Dortmund Emskanaal

Van het Küstenkanaal komen we daarna al snel op het Dortmund-Emskanaal en dat is een heel wat lieflijker vaarwater. We genieten volop hoewel het wel een lange vaardag wordt. De laatste 15 kilometer varen we in het avondzonnetje maar….

Dortmund Emskanaal

als we vastmaken zijn we wel in één keer van Oldenburg naar Haren gevaren, een afstand van bijna 100 kilometer! Met heel warm weer is varen met alles open bepaald geen straf en als er saaie kilometers overbrugd moeten worden dan moet dat maar. Voor het sluisje van Haren overnachten we en vroeg in de ochtend maken we een uitgebreide wandeling (plus zwemsessie) met Dorus.

Haren, sluisje

Als we terugkomen bij de Knipmes is Harens’ sluiswachter op zijn post en kunnen we door het sluisje. Voor vandaag zijn dat alle vaarbewegingen geweest. Met een verwachting van temperaturen van rond de 32 graden vinden we het onder de bomen helemaal prima, zeker als mijn held op onnavolgbare wijze ook nog iets creëert waardoor de zon uit en de wind in de kuip blijft!

Haren-Rütenbrockkanaal

Een gedachte over “Toch niet zo saaie wateren….

  1. Zo dat was weer een heel goede daad die jullie hebben verricht. Echte watersporters helpen elkaar bijna altijd.dat was weer een heel traject wat jullie hebben gevaren .En inderdaad varen is beter als zitten in de zon, maar mij hoor je niet klagen over de temperatuur.
    goede vaart verder.xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *