Rendez-vous met de pastoor

Altfriesack

’s Avonds, als het donker wordt, vervult de fraai verlichte ophaalbrug van Altfriesack de functie van toeristische attractie weer, en zo hoort het ook! De volgende ochtend wandelen we wat door het dorpje en leren dat van alle vissers, die de welvaart van Altfriesack ooit in belangrijke mate op peil hielden, er nu nog maar zo’n 7 over zijn. Als eerbetoon aan al die verdwenen (en overgebleven) vissers staat er een fraaie houten sculptuur naast de ophaalbrug.

Altfriesack

In dit hele gebied wordt enorm veel gekanoed. Rails met karretjes om je kano, buiten de sluisjes om, naar een hoger of lager plan te tillen, zijn dan ook ruimschoots aanwezig. De Bootsschleppe van Altfriesack bevindt zich in een afleidingsarm van de Rhin, het watertje dat hier als een rode draad de meren en meertjes verbindt.

Bootsschleppe

Die Rhin komt via het slotpark van Rheinsberg, waar we kilometers en weken geleden met Lydia en Jan waren, uit de Grienericksee en eindigt, samen met de Alte Rhin, zo’n beetje in natuurgebied de Kremmer Luch. Van Altfriesack varen we over de lange, bochtige en vrij smalle Ruppiner See naar Neuruppin. We vinden een mooie plek aan het recht in het meer stekende stadssteiger en moeten bellen voor de code van het hek.

P1040100

Binnen 5 minuten staat een dolenthousiaste havenmeester voor onze neus met de mededeling dat hij zich de tijd niet kan heugen, dat hij zo’n mooi schep aan zijn steiger had! We nemen de complimenten nederig in ontvangst, ook in Altfriesack hoorden we veel van die strekking. Hij stuurt later op de dag zelfs bekenden langs om naar onze Knipmes te komen kijken… Neuruppin is een leuke stad.

Neuruppin

Ook hier zie je een centrum, zoals men het in de Pruisische tijd voor ogen had: ruim en luxe. Buiten het centrum zie je, zoals in heel veel steden hier, hoe het later uitpakte: grauw, grijs en eenheidsworsterig. Gelukkig verandert dat geleidelijk aan….

Neuruppin verlaten we in de loop van de volgende ochtend in het kielzog van de rondvaartboot. Onder de smalle

Seedammbrücke Neuruppin

Seedammbrücke door bereiken we al snel Alt Ruppin, de Duitse versie van Giethoorn, alleen niet zo toeristisch.

Alt Ruppin

We varen met drie bootjes achter elkaar: de rondvaartboot, de Knipmes en een zeilbootje met aardige mensen, die we regelmatig tegenkomen. We zouden met z’n drieën gemakkelijk in de sluis passen echter, de rondvaartbootkapitein beslist anders; tijd is geld, ook hier… Het is rond lunchtijd en met een beetje pech liggen we hier dan tot 2 uur te wachten…. Gelukkig blijkt de sluis bevrouwd door een vriendelijk mens, ze draait ook voor ons nog een rondje. De rondvaartboot zijn we kwijt, nu komt het spoorzoekwerk op ons aan. Om het gat van de diverse verbindingswatertjes te vinden is soms een heel gepuzzel. De ingang wordt door middel van ruitborden aangegeven maar dan nog wordt het soms pas duidelijk als je er pal voor ligt.

Na de Zermützelsee varen we weer op de wondermooie Rhin, tot de splitsing voor het 16 kilometer lange traject stroomopwaarts naar Rheinsberg, waar wij rechts aanhouden richting Lindow. Grappig, dat we zo’n 400 kilometer varen om weken later goed 16 kilometer ten zuiden van Rheinsberg uit te komen!

P1040153

Ook in Lindow krijgen we een mooi plekje met uitzicht over de Gudelacksee èn met de complimenten voor de Knipmes. We wandelen het slaperige stadje in met het voornemen het interieur van het barokke stadskerkje te gaan bekijken. Een bord voor de ingang vermeldt ‘offene Kirche”. We proberen allevier de deuren maar helaas!

Lindow

Dan maar even naar het toeristenbureau om opheldering. We worden doorverwezen naar een ander kerkje, iets buiten het centrum. Daar kunnen ze ons wel iets meer vertellen, veronderstelt de toeristendame. Dàt kerkje blijkt met recht ‘offen’, een dame is de toegangstrappen aan het schoonmaken maar voor het barokkerkje, ja dàn moeten we toch echt bij de pastoor op de pastorie zijn en die bevindt zich…..zo’n beetje tegenover het toeristenbureau!

Lindow

Op ons bellen wordt ten langen leste opengedaan door de pastoor himself. Ja, de kerk was inderdaad geopend maar nu dus niet meer, morgenmiddag weer. Dat is nou jammer, dan zijn wij dus alweer vertrokken. Dat vindt de pastoor toch wel sneu en zo kan het gebeuren dat we een afspraak maken voor later op de middag bij de kerk met mijnheer pastoor. Hij gaat ons dan hoogstpersoonlijk zijn kerk laten zien.

Lindow, barokkerkje

Het wordt een aangenaam treffen met een vriendelijk mens en een bijzonder kerkinterieur. Het kerkje stamt uit 1755 en werd gebouwd als vervanging van de bij een grote stadsbrand verloren gegane vakwerkkerk. Wij vinden het interieur, dat helemaal van hout is, heel bijzonder, theatraal zelfs met heel veel licht door alle gewone ramen. De enige glas-in-loodramen, aan weerszijden van altaar en preekstoel, zijn er op verzoek van de gelovigen gekomen; hoefden zij tijdens de mis en de preek niet meer tegen de zon in te kijken.

Lindow, barokkerkje

’s Avonds genieten we van een zwanenpaar met 8(!!) jongen en een schitterende zonsondergang.

P1040209

De volgende ochtend vroeg wandelen we naar de Wutzsee, die we om te beginnen van bovenaf rondlopen. Halverwege verlegt de route zich naar de, moerassige, oevers. Onze ontbijt/koffiepauze komt daardoor lelijk in het gedrang want ook hier: muggen, muggen, muggen!

Wutzsee

Langs de ruïnes van het in 1638 verwoeste Lindower klooster komen we weer in de bewoonde, muggenvrije, wereld. Hoogste tijd voor koffie en brood op een bankje met mooi uitzicht.

Wutzsee

Op weg terug naar de boot lopen we de pastoor weer tegen het lijf en maken een praatje. Hij is ook onderweg voor een heerlijke wandeling. Bij het afscheid meldt hij tussen neus en lippen door dat hij nu begrijpt waarom het zo prachtig weer is….. omdat wij er nog zijn!!

Gudelacksee