Als ik reis….

Ja, dat dus! Die zieleroerselen zijn alweer volop aanwezig. Verdriet in de naaste familie laat je niet onberoerd en geeft je het gevoel met lege handen te staan omdat je niets tot erg weinig kan doen om het leed te verzachten. Er zijn ja….maar zelfs dat valt af en toe niet mee. Laten we het over andere zaken hebben; zaken waarop we wel enige invloed en/of grip hebben, hoewel…

Het vertrek vanuit Scheveningen begint vanuit het niks te brommelen: we houden het weer in de gaten, gaan rekenen hoe lang we nu al hier in het Scheveningse liggen te dobberen, bespreken de plannen voor binnenkort, nou ja het vertrek is nakend. Zondag na Jeroens verjaardag lijkt een prachtige dag voor de overtocht te worden en omdat er nog wat afspraken zijn, besluiten we dan eerst maar Vlaardingen aan te doen. Hebben we de zee en het grootste deel van de Waterweg gehad maar zijn we toch nog in de buurt van….Afspraken worden gemaakt: zusje Els en zwager Chris gaan meevaren en zullen zondag om half 9 op de Knipmes aanwezig zijn. Alles in ordnung zou je zeggen, ware het niet dat op het laatste moment mist op zee roet in het eten gooit en het vertrek uitgesteld moet. Maandag lijkt betere papieren te hebben, een nieuwe opstapper is snel gevonden en inderdaad: maandag wordt een prima overtochtdagje, de saaiste van allemaal zelfs!

Ultra rustig (en mooi) weer en op de Waterweg alleen wat binnenvaartscheepjes. In Vlaardingen vindt de Knipmes een mooi plekje en blijken Peter en Anita Bol daar ook domicilie gekozen te hebben. De volgende dag moet daar natuurlijk nodig op geborreld worden en er wordt heel wat bijgepraat en gelachen! In Scheveningen valt ons vertrek vooral voor ons kleine vriendje Torque wel effies zwaar, hij snapt er niks van waar wij – en vooral Dorussie – nou ineens gebleven zijn.

Voor weer een beetje ruimte in de hoofden trekken we woensdag de wandelschoenen aan en vertrekken voor een kort tochtje Vlaardingen – Broekpolder. Het scheepvaartverleden van Vlaardingen is nog alom tegenwoordig en wordt mede in ere gehouden door straatjes die naar het water voeren te noemen naar de scheepswerfjes die hier ooit gevestigd waren.

Als we de snelweg onderdoor zijn wacht ons het prachtige natuurgebied Broekpolder en we lopen een stukje op met een jager en zijn twee jonge, draadharige Duitse staanders. Hij vertelt enthousiast dat hij alleen jaagt om te beheren, niet voor de leuk en dat alle dieren die door hem geschoten worden, op de een of andere manier worden gebruikt. Dat is mooi en ik moet denken aan het verhaal dat ik laatst op televisie hoorde, dat men het nuttigen van het vlees van geitenbokjes wil gaan introduceren. Logisch, want als we geitenkaas willen eten, zullen we toch ook iets moeten doen met de bokjes die dan onvermijdelijk ook geboren worden. Een goed initiatief lijkt mij.

We wandelen verder, zien een prachtig krakeendje dobberen en komen langs een trekpontje, dat duidelijk niet voor iedereen noodzakelijk is. Een knuppelpad brengt ons uiteindelijk bij een open gebied waar Schotse Hooglanders bijeen gedreven staan. We horen dat ze daar staan omdat de jongen een oormerk moeten krijgen en de handigste manier is om ze eerst allemaal bijeen te drijven. Er is zelfs een ieniemienie Hooglandertje bij dat gisteren pas is geboren. Of dat kleintje ook een oormerk zal krijgen, is niet duidelijk maar vooralsnog ligt hij daar als een zielig hoopje te bibberen van de consternatie. Gelukkig is mama Hooglander in de buurt en komt zij hem af en toe een geruststellend likje geven….

Om de hele operatie af te wachten gaat ons te lang duren, we zien wel dat er super rustig en liefdevol met de dieren omgegaan wordt. Onze route voert ons door Hooglander graasgebied en over een modderig pad tussen het water door. Prachtig is het hier en we genieten volop.

Aan het eind van het begrazingsgebied vinden we een bankje, waar we van een welverdiende kop koffie genieten. Daarna is het even kiezen op elkaar om weer de snelweg over te gaan maar al snel lopen we – afgeschermd van de herrie door een wel zeer effectief geluidsscherm – langs watertjes en door stadsparkjes terug naar het oude centrum van Vlaardingen. Het ringweggetje om de kerk, waar ook het oude stadhuis staat, doet ons denken aan zaken die voor ons nu wel erg actueel zijn en als er ook nog bloemen blijken te liggen, ja da’s dan wel héél toevallig!

We stappen maar door en al snel ligt daar onze Vader Knipmes trouwhartig op ons te wachten.

Vlaardingen en de Broekpolder, prima wandelcombi!!!

Het weer als ‘drama-queen’.

Het verblijf in Vlaardingen was geweldig! Natuurlijk niet in de laatste plaats (eigenlijk in de allereerste plaats!) door het fantastische liefdesfeest van onze kinderen, waar we nu nog steeds dankbaar en blij van nagenieten.

31654653344

Een voorrecht om hierbij te mogen zijn en met elkaar zulke heerlijke dagen te hebben. Als dit een belofte is voor de rest van hun leven, nou dan komt het dik in orde met deze vier geliefde mensenkinderen.

Op een mooie zondag wandelen we door Vlaardingen naar de Vlaardingse Vaart en de daarnaast gelegen Broekpolder. Een uitgestrekt natuurgebied, waar je geen idee hebt dat je toch midden in de Randstad bent.

P1240517

Twee dagen na het ‘Lovefest’ fietsen we langs dezelfde Vlaardingse Vaart richting Delft om nog even met de kinderen na te praten en hen tegelijkertijd een heerlijke, welverdiende vakantie toe te wensen. We hebben geluk want ondanks dreigende luchten lukt het om geheel droog van Vlaardingen in Delft en terug te komen. Op de terugweg blijkt het markt (drie kramen!) in Maasland en bij de visboer kopen we kibbeling om die lekker op een bankje met weids uitzicht op te peuzelen. Aldus verkwikt en opmerkelijk aangedikt trappen we het laatste stuk richting Knipmes. Woensdag verkassen we van de binnenhaven door de sluis naar de buitenkant, waar we aan een steigertje kunnen overnachten. Dan kunnen we donderdagochtend om 7 uur vertrekken, terwijl we in de binnenhaven tot na de spits van 9 uur zouden moeten wachten. Voor het tij erg ongunstig, dus we kiezen voor een kleine verhuizing, samen met onze oude, jonge vriend Johan. We hebben een supergezellige middag, die eigenlijk naadloos overgaat in een even gezellige avond met Jeroen, Anja en kleine Torque.

Donderdagochtend 7 uur is het dan zover en gaan we Vlaardingen verlaten om richting Zeeland te koersen. Bij het uitvaren van het havenkanaal blijkt de Eendracht voor de rede van Vlaardingen te liggen.

P1240628

We varen stuurboord uit (rechtsaf) om binnen een kleine kilometer de Oude Maas op te varen. Het oversteken van de Waterweg is nog even een dingetje, want het is ontzettend druk met scheepvaart. Dankzij de onvolprezen verkeersbegeleiding èn mijn kapitein komen we ongeschonden aan de overkant en volgt een rustig tochtje over Oude Maas en Spui. Bij het verlaten van het Spui om het Haringvliet op te draaien, pakken dreigende luchten zich samen en dan laat het weer zich nog weer eens van haar dramatische kant zien. Dat is de laatste weken schering en inslag en genieten als je veilig en wel aan de kant ligt. Nu ziet het er behoorlijk dreigend uit maar buiten spectaculaire luchten krijgen we welgeteld één enorme bui over ons heen en kunnen we verder gewoon genieten van onze ‘drama-queen-van-de-dag’, het weer!

De reis verloopt voorspoediger dan we hadden kunnen denken en om 4 uur maken we vast aan de Archipel, ons favoriete Grevelingeneilandje. Hier genieten we van rust en stilte en de volgende ochtend van een zeehond, die steeds met zijn kopje boven water polshoogte komt nemen om te zien of hij al met zijn dikke lijfje op het strandje kan gaan liggen.

P1240692

We laten het baaitje maar aan hem en zetten ondanks harde tegenwind koers richting Den Osse, waar de Knipmes maandag uit het water getild gaat worden en waar motor en aggregaat een verwenkuurtje zullen ondergaan. Tussen overkomend buiswater door zien we zusje Lydia al staan zwaaien op de kant en het duurt dan niet lang meer voor we met elkaar aan een kopje thee zitten. Fijn om weer in de buurt van Zeeuwse familie en vrienden te zijn maar de komende weken zal er eerst hard gewerkt moeten worden om de Knipmes naar behoren te vertroetelen….P1240697

Wij zijn er klaar voor!

Roermond

Na Linne varen we op een mooie woensdag naar Roermond om ons te melden teneinde gerechtigd te blijven om Fred’s AOW te ontvangen. Een raar en droevig verhaal dat er op neerkomt, dat we ons eens in de zoveel tijd moeten melden om te bewijzen dat we nog leven…. Heeft iets met een briefadres (dus zonder vaste woon- of verblijfplaats) te maken. De details zullen we jullie besparen, we maken er maar een vrolijke bedoening van en schaffen – om van de nood een deugd te maken – gelijk ook een draadloze steelstofzuiger aan. Vele malen gemakkelijker dan het zware, lompe geval waar we tot nu toe mee werken. Als al deze min of meer nuttige zaken zijn afgehandeld, gooien we los en varen naar Arcen. Onderweg zien we dat de kasteelruïne van Kessel grondig gerenoveerd wordt. Er komt een horecagelegenheid in zo te zien en we zijn nieuwsgierig hoe het uiteindelijk zal gaan worden. Het is prachtig weer en we genieten van de mooie omgeving, net als de koeien onderweg, die het toch maar getroffen hebben met zo’n zwembad naast de deur.

In Arcen blijkt het braderie, we wandelen even langs de kramen en hebben bij de boot niet te klagen over aanspraak. In de avonduren halen we nog een ijsje bij Clevers, de beste ijssalon van Limburg. De volgende ochtend varen we naar Cuijk waar we aardig op tijd binnenvaren. Tijd genoeg in ieder geval om nog even inkopen te doen. Via Lith komen we dan uiteindelijk in Waalwijk aan, waar we op een ieniemienie plekkie met behulp van nogal wat lijnen een nachtje overblijven.

We wandelen in de omgeving van Waalwijk, een heerlijke tocht langs en door de Loonse en Drunense Duinen. In Giersbergen, een behoorlijk fotogeniek dorp, kopen we paarse spercieboontjes en rabarber en op de terugweg langs het Drongelens Kanaal plukken we handenvol bramen.

Omdat we verwachten dinsdag of woensdag in Vlaardingen aan te komen, waar de (klein)kinderen ons ongetwijfeld zullen komen verwelkomen, wordt de rabarber bewaard om er een taart mee te maken. De boontjes blijken, buiten paars, erg lekker en hun paarse kleur vrijwel onmiddellijk met het koken te verliezen. De volgende dag meren we af in Oud-Beijerland, aan de buitenkant want in het piepkleine haventje is absoluut geen plekje meer vrij. Ondertussen is het wel zeker dat we dinsdag Vlaardingen gaan aandoen en eetafspraken zijn al gemaakt voor dinsdagavond. Het wordt een woelig reisje richting Vlaardingen, maar eenmaal door de sluis is het uit met het gewoel en begint een ander woelig hoofdstuk: een supergezellige middag/avond met de jongens, de meisjes en de kleine mannetjes. De volgende dag gaat de gezelligheid gewoon door, nu met Digna, Milan, Jaap, Willeke, Trudie en Bo, heerlijk om weer even in de buurt te zijn en misschien nog een beetje te kunnen helpen met de voorbereidingen voor het grote huwelijks/festivalfeest van onze geliefde kinderen. Wij zijn er in ieder geval helemaal klaar voor!!

P1240487

We hebben weer een heerlijke reis gemaakt, veel gezien, genoten en ontdekt. Wat ons vooral in Frankrijk opviel was de slechte staat van de kanalen. Er blijkt erg weinig budget voor onderhoud en misschien is dat ook wel te begrijpen: binnenvaart is er niet of nauwelijks meer en dat is kennelijk toch wat geld in het laatje brengt, niet dat anderhalve plezierscheepje. Jammer en we hopen dat een en ander niet zal resulteren in het sluiten of onbevaarbaar worden van al die prachtige kanaaltjes, want dat zou toch doodzonde zijn. De tijd zal het leren…

Eenmaal terug in Nederland was wat ons wel heel erg opviel de stress onder de plezierbootvaarders. Vooral vóór en in de sluizen leek iedereen zo’n enorme haast te hebben, of men eigenlijk gisteren ergens had moeten zijn. Zoveel gestress, dat de normale, elementaire beleefdheidsregels niet meer lijken te gelden en er een sfeer van ieder-voor-zich ontstaat en dát is misschien nog wel veel jammerder dan de slechte staat van de Franse kanalen…!