Van een vrouwengek en soppende kraaien

Kijk ik net naar buiten, zie ik een kraai een oud stukkie stokbrood in het water gooien om het eerst eens te laten weken, alvorens hij (of zij) het bij zijn (of haar) jonkies op gaat hoesten. Geweldig dit, wist niet dat kraaien een hekel aan oud brood hebben en al helemaal niet dat zij daar ook nog iets op gevonden hebben! Geen foto, want was bang om het tafereeltje te verstoren, dus jullie moeten me maar op mijn woord geloven dit keer…

Nancy bereiken we waarschijnlijk niet van de beste kant, hoewel het laatste sluisje van het Verbindingskanaal anders doet geloven.

Sluisje Verbindingskanaal van Nancy

Dat is dan ook wel gelijk het laatste fraaie plaatje, daarna is het weinig hoopgevend en soms zelfs behoorlijk troosteloos. Zelfs de haven doet mee in dit geheel want gestoffeerd met veel drijvende overblijfselen van wat ooit mooie dromen waren. De havenmeester laat iedereen maar aanrommelen en als we eenmaal een plekkie bemachtigd hebben is het daarna voor ons puur (leed)vermaak.

Nancy is ontstaan in de 11e eeuw maar is, volgens mensen die het weten kunnen, uitgestegen boven een gewone doorsnee-stad vanaf 1738. Toen was er wat geschuif met sleutelposities tussen Lodewijk XV en Frans I. Frans I kreeg Toscane en Lodewijk XV krijgt Nancy, tot dan een onafhankelijke staat onder gezag van Oostenrijk maar dus geheel omringd door Frans grondgebied. Lodewijk XV geeft Nancy aan zijn schoonvader, koning Stanislas van Polen, waardoor Nancy weer min of meer in Franse handen komt. Stanislas was, geheel tegen de tijdgeest in, niet van het oorlogvoeren enzo maar meer van de mooie dingen: fraaie gebouwen, kunstig smeedwerk, elegante ontwerpen én mooie vrouwen konden op zijn waardering rekenen. Hij was goed bevriend met de kunstenaar/ontwerper Jean Lamour en de architect Emmanuel Héré. Dit drieschaar tekende voor het ontwerp van het Place Stanislas, de wijk daaromheen en het schitterende stadspark La Pépinière.

Wij kijken er onze ogen uit en genieten met volle teugen. Niet alleen van al het fraais dat aan Stanislas te danken is maar ook van de oude stad, de Veille Ville, een doolhof van straatjes en steegjes. Gelukkig is er teveel te zien voor twee dagen, dus we houden nog het een en ander tegoed voor als we hier op de terugweg weer langs komen. Er zijn ook veel art nouveau-gebouwen in Nancy en er is zelfs een museum aan deze stroming, de School van Nancy, gewijd. Dat bewaren we dus voor een volgende keer.

Maandag gooien we los en varen door aangenamer stedelijk gebied de stad uit. Twee sluizen scheiden ons van de Moezel en dan draaien we uiteindelijk toch rechtsaf ons Moezelavontuur tegemoet! Bij Millery vinden we in een Moezelarm een mooi steigertje. Het weer is niet om over naar huis te schrijven, hoewel we dat nu dus toch doen, en voor dinsdag wordt het helemaal uien volgens de berichten.

Passantensteiger bij Millery

Komt mooi uit, kunnen we die dag besteden aan wat achterstallig onderhoud en administratie (ook achterstallig!). Woensdag brengt gelukkig prachtig stralend weertje, dus tijd om de wandeling vanuit Millery, die we via internet gevonden hebben, eindelijk te gaan doen. We wandelen naar het hoogst gelegen dorp op wandelafstand van Millery, Landremont.

P1230202

Een mooie wandeling met een nijdige klim om Landremont te bereiken. Voorzienende geesten hebben aan het eind van de klim en het begin van het dorp een bankje geplaatst, waar we hijgend genieten van uitzicht én koffie. Via Bezaumont dalen we dan weer af naar het niveau van de Moezel, waar we op de valreep nog even gestraft worden met 5 kilometer langs een provinciale weg, parallel aan de snelweg. Da’s dan weer een heel stuk minder, ware het niet dat tegen het eind van deze bezoeking een aardbeienkweker zijn waren te koop aanbiedt en we gewapend met een bakje heerlijk geurende zomerkoninkjes bij ons Knipmessie aantikken! Tien kilometer genieten met een grote G, vijf kilometer een stuk minder maar al met al een heerlijke wandeldag, die we voor Dorussie afsluiten met een zwemsessie in de Moezel en voor ons met aardbeitjes, heel veel aardbeitjes!

P1230222

Plannen aan de wandel

Dat onze Knipmes in Toul veilig tegen een grote jongen aan geparkeerd ligt, is helemaal goed. Het plan is namelijk om hier een autootje te huren, teneinde ‘alle’ kinderen en kleinkinderen in een dag of vier met een bezoek te vereren. Dinsdag en woensdag gebruiken we om Toul te bekijken en een en ander te regelen. Toul blijkt van oudsher een versterkte garnizoensstad en nog steeds is er een garnizoen gelegerd en wordt er druk geoefend en opgeleid. De versterkingen zijn ooit door (hoe kan het anders en wat heeft die man gigantisch veel gedaan in zijn leven!) Vauban gemoderniseerd. Het interieur van de kerk is bijzonder, de binnentuin te bezoeken. De parochiekerk is nog niet te bezoeken, alleen in de zomermaanden. Die binnentuin schijnt mooier te zijn en in de zomermaanden is er ’s avonds een klank- en lichtspel. Gelukkig komen we nog terug in Toul, we vinden het een gezellige stad, die zeker nog een nadere kennismaking verdient.

Donderdagochtend halen we de huurauto op, oliën de vloer en gaan vervolgens op weg naar Nederland. Eerst naar Zonnemaire, daar blijven we een nachtje en genieten van de verhalen van Digna en Milan en de volgende ochtend ook nog even van een bakkie gezelligheid bij oma’tje Stoel. Vervolgens naar Scheveningen, Delft en ’s-Gravenzande om bij te kletsen en onze kleine mannetjes uitgebreid te knuffelen. Zaterdag blijkt Vlaggetjesdag in Scheveningen, we gaan er met elkaar naartoe en genieten, dan wel niet van nieuwe maar toch, van een harinkje of wat. De beste proeven we van de op één na beste haringschoonmaker van Scheveningen – onbetwist de beste is ons aller Jeroen tenslotte!

Zondag passen we op de mannetjes en trekken naar de Waterspeeltuin in de Delftse Hout. Helemaal heerlijk en we komen moe maar voldaan terug, waarna de mannetjes een poosje gaan slapen, wij een bakkie drinken met Jeroen en Anja en het daarna alweer tijd is om te vertrekken… Het was een hele reis maar voor driehonderd procent de moeite waard, we zijn weer helemaal opgeladen van alle hartelijkheid en kunnen er weer een poosje tegen…

P1220894

Maandag doen we nog snel even inkopen met de tuut voordat we hem weer inleveren. Als alle wasjes zijn gedraaid en de watertank weer is gevuld, gooien we los om Toul te verlaten. Ondertussen heeft zich een dilemma voorgedaan: de weg naar Straatsburg blijkt tot half juli geblokkeerd, dus wat gaan we doen. Gaan we liggen steigeren voor de blokkade of gaan we, geheel nieuw plan maar ook niet onaardig, de Moezel op om via de Saar terug te keren op het Marne-Rijnkanaal en dan nog eens te bekijken hoe het met de stremming zit en of we nog tijd, zin en gelegenheid hebben voor Straatsburg? Strak plan lijkt ons maar omdat er voor die route ook nog wat stremmingen zijn, gaan we eerst een stukje de Moezel stroomopwaarts volgen om daarna via het omleidingskanaal richting Nancy te varen. Al doende komen we dan weer op het Marne-Rijnkanaal dat ons rechtsaf richting Straatsburg zou voeren maar dat we nu dan dus linksaf op zouden moeten varen richting de Moezel. Oké, hier ligt een plan, dat gaan we doen.

Toul

We varen onder de verdedigingswerken van Toul door richting de Moezel en komen dan bij de kleine sluis die ons werkelijk de Moezel op zal helpen. Kleine sluis geldt dan voor lengte en breedte, niet voor hoogte want met zijn zes á zeven meter een aanzienlijk stijgingsniveau. We moeten het met een lijntje doen, de bolders liggen te ver uit elkaar om de strijd met de gebruikelijke twee lijnen aan te gaan. Echter, is het in kleine sluisjes vaak superhard werken, hier lukt het omhoog gaan met twee vingers in onze neusjes, zo rustig en relax. Daarna ligt een stuk Moezel voor ons open en het is gelijk al heel mooi.

De Moezel bij Toul

Bij de sluis van Villey-le-Sec vinden we een prima afmeerplek om nog eens even in rust en stilte na te genieten van het heerlijke weekend. De volgende dag staat een wandeling langs een oud spoorlijntje op het program. Een oud spoorlijntje dat we toch maar beter niet volgen, want dat helemaal overwoekerd blijkt. Gelukkig loopt er tussen spoorlijn en Moezel nog een beter begaanbaar pad dat we dus maar kiezen.

Pierre la Treiche

Bij Pierre-la-Treiche vinden we niet alleen het spoorlijntje (inclusief vroeger stationnetje) terug maar ook de grotten van Pierre-la-Treiche, waar het hele gewandel dus eigenlijk om begonnen was. We waren al bang dat we die grotten nooit zouden ontdekken omdat we niet langs het spoortje wandelden maar gelukkig blijkt niks minder waar! We dwalen wat rond en wandelen daarna door het Bois Gaillard terug in de richting van Villey-le-Sec. Onderweg vinden we de restanten van een oude kruitfabriek inclusief ondergrondse opslagplaatsen. Bij Villey-le-Sec bevinden zich diverse forten, wat dus de aanwezigheid van de kruitfabriek direct verklaart. Na Villey-le-Sec dalen we weer af naar het niveau van de Moezel, waar onze Knipmes nog vredig ligt te dobberen.

De volgende dag varen we verder maar maken voor brood een tussenstop in Maron. Daar ontdekken we en passant een schitterend mooi lavoir, waar in vroeger dagen door alle dorpsgenoten de was werd gedaan.

Lavoir Maron

Via een prachtige route, met ter hoogte van Neuves-Maisons toch wat industrie, komen we uiteindelijk in Richardménil aan. Richardménil dat hooggelegen over alles uitkijkt en ons uitzicht vanaf de Knipmes bepaalt. Enig nadeel is dat we voor brood en overige boodschapjes steeds een enorm steile klim voor onze kiezen krijgen maar ja, goed voor de conditie, zullen we maar denken!

Richardmenil

Vrijdag wandelen we langs de Moezel, haar meren, het kanaal en de Madon. Een heerlijke wandeling over vlakke paden, die ons weer terug in Neuves-Maisons brengt. Hier steken we de Moezel over naar Pont-St-Vincent en krijgen een mooie zicht op de Moezel en het kanaal daarnaast.

Een stukje na Maron eindigde het bevaarbare gedeelte van de Moezel en zijn we op het kanaal terecht gekomen. Het kanaal dat nu Canal des Vosges blijkt te heten… Door bos en over slingerende landweggetjes komen we in Méréville, waar we de Moezel weer oversteken om langs het kanaal weer in Richardménil te verzeilen. Zaterdag gooien we los en gaan via het verbindingskanaal inclusief sluizentrap op weg naar Nancy en de Moezel. Plannen zijn er om veranderd te worden, tenslotte…

Sluizentrap Verbindingskanaal Nancy