Verder stappen en Lierse biertjes

Voor het eerst lukt het ons daadwerkelijk om via de Kattendijksluis de Schelde op te varen! Bij de eerste poging, jaren terug, was hij gestremd; bij de volgende, ook al een mooi poosje geleden, lagen we helemaal klaar in de sluis toen de deuren weigerden te sluiten. Vandaag lukt het dus echt, hoewel we behoorlijk geduld moeten oefenen: het is dan ook nogal een bak water die gevuld/geleegd moet worden.

Op de Schelde worden we geëscorteerd door kleine (speed)bootjes en waterscooters. Geen stuiver last tòtdat de schuit van de Waterpolitie langs komt! Rijkswaterstaat en Waterpolitie, hoe kan het toch dat die over het algemeen de meeste hinder veroorzaken?

Al snel draaien we met het stroompje mee de Rupel op, bemerken hoe druk het fietspontje over de Rupel het heeft op deze stralende zondag

en maken bij Boom vast aan de binnenkant van de veersteiger. Het water kolkt omhoog langs de Knipmes om later op de avond dezelfde weg terug omlaag te kolken. Zodoende kan het gebeuren dat je van hetzelfde zwerfvuil meerdere keren per dag kunt genieten…

We hebben een prachtige laagwater-zomeravond.

De volgende dag vertrekken we pas ’s middags om weer met de stroom mee naar sluis Duffel te dobberen. Prachtig, zo’n getijdestroom, vooral met laagwater.

In Lier maken we vast aan de mega-lange passantensteiger. Vooralsnog zijn we het enige bootje maar niet voor lang. Aan het eind van de middag zien we een bekend schip voor ons vastmaken: Koos en Elly uit Oirschot, dat is echt jaren geleden! De komende dagen halen we de schade ruimschoots in en kletsen gezellig bij.

Dinsdagochtend brengt de bus ons in Oelegem en pakken we de (Stelling)draad weer op. Om te beginnen kruisen we het Albertkanaal

en een tweetal snelwegen. Gelukkig zijn het al snel de bomen die het verkeerslawaai absorberen en stappen we heerlijk door bossen en velden, zelfs dwars door boomgaarden.

Broechem en Emblem worden doorkruist alvorens we het Netekanaal en daarna de Nete zelf oversteken.

Over de Kesselse Heide wandelen we naar Kessel, waar men zich opmaakt voor een wielerkoers later op de dag.

Als we Lier bereiken blijkt het ook hier laagwater

en is het tijd om te genieten van dit lieflijke, bloemrijke stadje.

Als we de volgende dag met Dorus naar Fort Lier wandelen, leren we dat dat niet altijd zo geweest is. Net als het fort werd ook Lier tijdens WO I danig in puin geschoten en daarna ook nog in brand gestoken. Tweeduizend man waren daarna bijna een jaar bezig om puin te ruimen!

Donderdag vertrekken we vanaf de Knipmes naar Sint-Katelijne-Waver. Eerst een niet-prettig stuk langs de provinciale weg maar al snel weer heerlijk rustig en landelijk.

Fort Koninghooikt wordt tegenwoordig verdedigd door ganzen

en bevolkt door vissers die in de fortgracht hun kotjes bouwden.

Als we verder stappen bewonderen we een aantal paarden, die, om te drinken, keurig op een rij op hun beurt wachten!

We ontdekken de eerste rijpe bramen en in onze inhaligheid verliezen we het routeboekje met onze wandeling! Gelukkig zijn er geen liefhebbers voor en vinden we het na wat speurwerk terug in de greppel bij de bramenstruiken!

Via het terrein van de Mechelse Tuinbouwveiling komen we dan bij het fort van Sint-Katelijne-Waver, waar het hoog tijd is om onze boterhammetjes op te eten. Aan de brievenbussen te zien, wordt het fort ergens nog bewoond ook…?!

Langs een drukke autoweg wandelen we terug naar het centrum van Sint-Katelijne-Waver vanwaar de bus ons weer in Lier afzet.

Vrijdag wordt er ingekocht en gekokkereld op de Knipmes. Vanavond komen de kinderen voor het weekend en die ‘moeten’ natuurlijk verwend worden! We hebben heerlijke dagen met elkaar.

Er wordt gekletst en gelachen, gegeten en gedronken. Zaterdag bekijken we Lier nog eens uitgebreid.

We drinken Liers Pallieterbier op het Marktplein

en eten voortreffelijk aan het Zimmerplein met uitzicht op de bekende Lierse Zimmertoren. Als we zondag afscheid nemen, zijn we het met z’n vieren helemaal eens: het was een heerlijk weekend!

Morgenmiddag verlaten we Lier

om Mechelen en haar inwoners een poosje met onze aanwezigheid te verblijden….!

Antwerpen: de stad, kunst en de Stelling…

Als we het Willemdok in Antwerpen binnenvaren, komt havenmeester Toni ons al tegemoet geraced in zijn onafscheidelijke rubber monster. Hij begeleidt ons naar een prima plekje. Hier houden we het op zeker wel een weekje uit…

In het weekend gaan we daar bijna heel anders over denken. Zaterdag wordt er tot ver in de kleine uurtjes gefeest op een mega-jacht tegenover ons: keiharde muziek, veel gelach en geschreeuw. Als we zondag wat bijgetrokken zijn en net terug van de ochtendmarkt, start een feest op de kade met een dj die meent met steeds hardere takkeherrie publiek te moeten trekken. We krijgen de neiging om keihard weg te varen. Dan trakteert de buurman ons op een lesje omdenken: we hebben een praatje, eerst over de takkeherrie maar al snel komen we op de aanslagen bij de Bataclan, in Brussel, in Berlijn en Londen. “Eigenlijk moeten we dan maar blij zijn dat hier muziek gemaakt wordt”, merkt hij op. En dan, plotseling is de herrie zo erg niet meer en de muziek bij tijden zelfs wel leuk…!

Maar goed: Antwerpen. Vrijdag maken we met Dorus een rondje stad en bewonderen het station van Antwerpen. Omdat uitbreiden in de breedte ten ene malen onmogelijk was, zocht men het in de hoogte/diepte. Een mooie oplossing, vinden wij.

In de middag wandelen we naar Het Eilandje waar in een loods de eindejaarsexpositie van Spaanse Waterhondkennisje Agda heeft plaatsgevonden. De eigenlijke expositie is al ruim een week afgelopen maar Agda is zo lief geweest het merendeel van haar werk te laten staan/hangen.

Ze vertelt het verhaal waaraan zij haar eindejaarswerk heeft ‘opgehangen’ en over de technieken die zij daarbij gebruikte. Knap gedaan met mooie resultaten vinden wij en zo met elkaar – en niet te vergeten met de hondjes erbij – wordt het heel gezellig.

Maandag, als zij weer in de loods moet zijn, belooft ze naar de Knipmes te komen en een hapje mee te eten.

Zaterdag worden we blij verrast door de komst van Joost, Marjon en de mannetjes. Supergezellig en heerlijk om elkaar weer even te zien.

Als Fred en ik zondagochtend naar de ‘Vogeltjes’markt gaan worden we weer verrast. Iets minder blij dit keer: plotseling hoost het van de regen. We duiken de pompeuze maar altijd leuke Stadsfeestzaal in

en vermaken ons tot het weer enigszins droog is. Afgeladen met tassen groente en fruit keren we wat later, met nog een schuilstop op stand, Knipmeswaarts.

In eerste instantie ook niet zo vrolijk stemmend: het verhaal van de Stelling van Antwerpen. Tien jaar werd er aan gewerkt, duizenden hectaren land onteigend, honderden gebouwen gesloopt. Forten en schansen moesten de belangrijkste Belgische havenstad gaan beschermen. Het bleek een illusie: nog geen tien dagen kon Antwerpen verdedigd worden!

Bij al die treurnis weer wèl vrolijk stemmend: journalist Joost Vermeulen heeft langs de overblijfselen van deze stelling een wandeling van 135 kilometer rondom Antwerpen gewrocht. Een topidee om ook de achterlanden van Antwerpen te leren kennen.

Op dinsdag reizen we met de bus naar Putte-Kapelle voor de eerste etappe. Het begint mooi en goed. We wandelen door de Moretusbossen naar kasteel Ravenhof

en al heel snel daarna voert de 40 kilometer lange, bewaard gebleven antitankgracht ons van fort naar bunker

naar fort.

Uiteindelijk komen we uit in Brasschaat, waar de huizen groot, de hekken hermetisch gesloten en de muren hoog zijn…

De volgende etappe voert ons van Brasschaat naar de kerk van Oelegem. Weer is de ATG (antitankgracht)

onze rode (in feite groene) draad door het landschap, slechts onderbroken door het Kempisch Kanaal, tegenwoordig het Kanaal Turnhout-Dessel-Schoten.

Het is trouwens raar en onwennig wandelen zonder ons trouwe wandelmaatje. De jaren gaan tellen voor hem en wandelingen van rond de 20 kilometer, dàt kunnen we hem echt niet meer aandoen.

Woensdag mag hij mee. Met de bus reizen we naar de andere kant van de stad. We beslenteren het Nachtegalenpark, het Middelheim (openlucht)Museum en het Den Brandtpark. Het is heerlijk in deze schaduwrijke omgeving met kunst te kust en te keur.

Fred is onder de indruk van het werk van Richard Deacon.

Zóveel verschillende materialen als hij gebruikt en allemaal met precisie en prachtig afgewerkt.

We wandelen/strompelen over The Bridge without a name van Ai Wei Wei

en bewonderen in het Den Brandtpark een gigantische treurbeuk van 180 jaar oud. De bus brengt ons terug naar het Willemdok en de Knipmes.

Vandaag, zondag, maken we ons op om Antwerpen te verlaten. Om 14.00 uur draaien de brug en de sluis. We hopen dan vandaag (of morgen) Lier te bereiken, van waaruit we onze route langs de Stelling van Antwerpen hopen te vervolgen….

Roeren of dompen, that’s the question!

Afgemeerd in Linne

Als in Linne de roerdomp dompt… of zal een roerdomp misschien toch roeren? Geen idee maar we houden het vooralsnog op dompen omdat dompen beter bij het geluid van een roerdomp past. Onder het gedomp van de roerdomp dus, denken we terug aan de – voor ons doen – supersnelle reis die we de laatste twee weken gemaakt hebben.

Na Fumay en Givet varen we België binnen en langs de bekende rotsen van Freyr richting Dinant, waar we een heerlijk plekkie vinden.

Fotogeniek Dinant

De volgende dag proberen we door te varen maar het lot is ons kennelijk niet erg gunstig gezind. De sluis bij Tailfer is ‘en panne’ en de monteur laat ruim anderhalf uur op zich wachten. Er liggen al wat scheepjes in de sluis met de deuren dicht, wij zouden er nog prima bij passen, ware het zo dat de deuren open konden maar niks aan de sluis lijkt meer te werken. We bezitten onze ziel in zaligheid en als de technische man er eenmaal is, blijkt het een fluitje van een cent en kunnen wij nog mee schutten met de andere scheepjes.

P1240320

In colonne varen we tot in Namen, waar het veld uiteen valt en wij nog een stukje doorgaan. Namen lijkt helemaal vol, er wordt bijna gevochten om een plaatsje en in Beez weten we een rustig en gastvrij haventje. Het is toch maar voor één nacht dus waarom moeilijk doen in Namen? De ochtend in Beez begint mistig, we maken een wandelingetje langs de Maas en genieten van een sprookjesachtige rivier èn van de fraaie optrekjes langs diezelfde rivier.

Nevel op de Maas

Als we verder varen, is de mist al snel opgetrokken en ons volgende doel Huy. Omdat alles mee zit en we daardoor nogal vroeg bij Huy aantikken, gaan we nog maar een deurtje verder. Luik moet nog met twee vingers in onze neusjes te doen zijn, dus….Liège, here we come!! We worden verwacht, voor de gelegenheid is men aan de slag gegaan om een nieuwe fiets/voetbrug te installeren en het scheepvaartverkeer is tot nader order (in ieder geval tot de volgende dag) stilgelegd. We vinden een plekje tussen lotgenoten aan de pier, daar waar de Ourthe in de Maas stroomt. Het is snikheet en we besluiten de volgende dag in de van airco voorziene shopping mall door te brengen. We hebben er al zoveel over gehoord en normaal gesproken zouden we deze beker aan ons voorbij laten gaan maar gezien de op stapel staande feestelijkheden èn de temperaturen lijkt een bezoekje op een min of meer gedwongen dag ‘plaats rust’ ons niet onverstandig. We vertrekken bijtijds, er komen nog steeds bootjes bij, waarvan sommige opvarenden geen of heel weinig geduld ten toon spreiden om de op stapel staande gebeurtenissen af te wachten. Veel keus is er echter ook voor hen niet; wij zien aan het eind van de dag wel hoe het gaat. De shopping-missie kunnen we als geslaagd beschouwen en eenmaal terug bij de Knipmes wacht ons een verrassing;

P1240349

alle scheepjes zijn verdwenen en hun plaats is ingenomen door het enorme werkponton, dat de brug heeft helpen plaatsen. We kletsen wat met de mannen: zij gaan de kraan laten zakken, water innemen om het geheel te balasten en dan onderweg naar Keulen voor een klus aan of bij de Dom. Die avond en nacht liggen we alleen aan de pier en genieten van een verlichte stad en een heerlijke zomeravond.

 

De volgende dag is het voor even gedaan met het mooie weer en door een grijze wereld varen we richting Maastricht. Daar wordt de grijze wereld ingewisseld voor een druilerig regentje. We hebben desondanks geluk, er is nog precies één plaatsje vrij bij de Servaasbrug en wij passen daar net in! Net is genoeg en we prijzen ons gelukkig.

Servaasbrug in de regen

Voor morgen staat een afspraak om Dorus te laten scheren en dat is gemakkelijk aan te lopen vanaf de Servaasbrug. De volgende ochtend slaan we stuk met inkopen doen. Allemaal losse dingetjes, waarvoor we de halve stad doorcrossen. Geen straf natuurlijk want Maastricht is zó gezellig! In de middag brengen we Dorus naar zijn vaste scheeradresje en dan hebben wij nog heerlijk twee uur de tijd om een kadootje voor onze Fabian te kopen. Vier jaar wordt dat kleine mannetje aanstaande zondag alweer. Als we geslaagd zijn, trakteren we onszelf op een gezellig terrasje en net als we nog een drankje en een bittergarnituurtje willen bestellen, belt de trimster om te zeggen dat Dorus bijna klaar is, jammer maar helaas… geen bittergarnituurtje dus! De avond in Maastricht wordt mooi, het is feest in de stad, schitterend weer en wij genieten met onze voetjes omhoog van een drankje en een hapje op de Knipmes: geen fut meer om weer de stad in te gaan!

Van Maastricht varen we naar Thorn waar we Jeroen en Anja zaterdag verwachten. Kennis maken met kleine Torque en hele fijne en gezellige dagen met elkaar hebben.

P1240372

Ze blijven slapen, varen mee naar Maasbracht en daar nemen we hun auto (die Fred en Jeroen zaterdag al gebracht hebben) om gezamenlijk richting Randstad te rijden voor Fabian z’n grote feest. Het zijn heerlijke dagen, we genieten van alles en iedereen en als we maandag weer richting Maasbracht treinen, zijn we helemaal gelukkig.

In Maasbracht wacht ons een verrassing: Ad en Tineke met de Avontuur blijken ook een nachtje Maasbracht te doen en die ontmoeting vieren we met een wijntje bij hen aan boord. Als altijd gezellig en meer dan genoeg bij te praten…

De volgende ochtend varen we naar Linne. We hebben van lieverlee enorme behoefte om de benen weer eens te strekken en het plan is om in Linne eerst een bulk wasgoed weg te werken, bijtijds te eten en in de avonduurtjes – als het wat koeler is – een fikse wandeling te doen. Dat lukt allemaal en het is heerlijk. We wandelen door de boomgaarden richting de Maas, de imposante Maasstuw en een romantische vistrap.

Vlak langs de Clauscentrale en de wirwar van hoogspanningmasten naar het dorpje Brachterbeek en daarna via het gehucht Weerd weer richting Linne en de Knipmes. Eenmaal terug aan boord hebben we er bijna 12 kilometer opzitten en da’s erg lekker en best voor een avondtippel…

P1240360

Soms zit het mee….en soms ook niet!

Laten we bij het begin beginnen. Dinsdagochtend in alle vroegte kuieren we nogmaals door Sedan en blijkt het mogelijk een behoorlijk eind in wat het grootste fort van Europa genoemd mag worden door te dringen. We zijn oprecht onder de indruk van de afmetingen van dit versterkte kasteel. Door de jaren werd er steeds een stukje aangebouwd en van een versterkt kasteel transformeerde het gaandeweg in een waar fort.

Tegenwoordig vind je binnen de muren een hotel, een galerie en diverse horecagelegenheden. Voor de rest van Sedan blijven we bij onze mening van een wat vervallen, vergane-gloriestadje. Dit geldt overigens niet alleen voor Sedan, heel veel steden en dorpen vertonen leegstand en achterstallig onderhoud. Kwam je voor een aantal jaren terug in Frankrijk een dorpje binnenrijden, kon je gegarandeerd bij de plaatselijke bakker en slager een lunch bij elkaar kopen om die ergens op een kleedje op een mooi plekje te verorberen. Dat is dus niet meer: lang niet alle dorpjes hebben een bakker en een slager moet je helemaal met een kaarsje zoeken….We spraken een fietser die al een paar dagen geen broodje had kunnen kopen in de dorpjes die hij passeerde.

P1240131

Van Sedan varen we naar een mooi plekje bij Lumes. Een steigertje net buiten het dorp met een bord waarop diverse wandelroutes aangegeven staan. Nou is zo’n bord best lastig meenemen voor onderweg, dus we maakten er een foto van en printten die uit, zodat we toch wat houvast hadden. Natuurlijk willen we ook hier graag wandelen. Een tochtje van een kleine 10 kilometer op de vroege ochtend is nooit weg en een aangenaam begin van de dag tenslotte.

P1240154

De route blijkt de moeite waard maar slecht bewegwijzerd, gelukkig hebben we ons kopietje. Eenmaal terug bij de Knipmes hebben we nog een groot gedeelte van de dag voor ons en in een of ander boekje vinden we een gezinsfietsroute van 45 kilometer. Dat lijkt ons wel wat en omdat het om een gezinsroute gaat die, ook weer volgens het boekje, in 3 uur te doen moet zijn, gaan we op pad. Laten we het zo stellen: voelden de wandelkilometers als een kleine 10, de fietskilometers voelden als een heel grote 45! Wat hebben we geklommen, er kwam geen eind aan. Ik had het gevoel dat mijn hoofd ieder moment uit elkaar kon klappen, en dan moesten we weer nog een stuk omhoog…

P1240158

Natuurlijk gingen we ook omlaag en natuurlijk minstens zoveel als we omhoog gingen, maar het gevoel hè?! Nou ja, het werd dus een aardig actief dagje al met al en dat nog wel op de 45e verjaardag van ons Digna! Natuurlijk vierden we dat, tussen de actie door, met iets heel lekkers bij de koffie en een gezellig belletje naar Zeeland. De volgende dag varen we van Lumes naar Chateau Régnault en al onderweg komt Fred tot de conclusie dat er iets niet goed is in de motorkamer: de accu’s worden niet bijgeladen door de dynamo! Da’s niet zo mooi maar wel eens vaker gebeurd, meestal een kwestie van een losgetrild draadje. Nu kwam er alleen ook nog een vreemd geluidje bij kijken en dat verontrustte ons eigenlijk nogal. Het losse draadje was vrij snel gevonden, het rare geluidje bleef en daar moest toch wel overleg over gepleegd. De dealer in Nederland gaf ons het telefoonnummer van hun Franse vestiging om te kijken of zij iemand in de buurt van Chateau Régnault hadden. Nou zal de desbetreffende Franse meneer ongetwijfeld heel veel kennis van dynamo’s enzo hebben, zijn topografische kennis liet nogal te wensen over. Op mijn uitleg dat wij in het noorden van Frankrijk tussen Charleville-Mézières en Revin ronddobberden, kwam hij met iemand uit de buurt van Dijon aan! Heel vriendelijk hoor, maar toen waren we, bij gebrek aan alternatieven, wel uitgepraat. Voor de verbale communicatie zijn we maar weer overgeschakeld naar de Nederlandstalige tak én naar Jeroen natuurlijk! Eind van het liedje was, dat het toch het allerverstandigst leek om de hele dynamo er voor alle zekerheid maar af te halen.

P1240259

Dan kan er verder niks kapot gaan en de accu’s kunnen we ook met walstroom en het aggregaat opladen tenslotte. Alleen….om de dynamo te verwijderen hebben we een bepaalde sleutel, eigenlijk meer gewoon een bitje nodig en díe hebben we niet. Een specialistische maat, hoe kom je daaraan in een gehuchtje als Chateau Régnault en nog wel op inmiddels zaterdag? Goede raad is duur of in dit geval een aardig eindje fietsen. De dichtstbijzijnde grote stad is Charleville-Mézières, gelukkig loopt er een fietspad langs het water, want van klimmen met de fiets hebben we wel even onze buik vol. Via internet vinden we een Brico (een soort Gamma) én ook nog een Volvo-garage, die ons misschien ook zou kunnen helpen. De Brico blijkt (Murphey!) helemaal aan de andere kant van de stad en niet in het bezit van het door ons gewenste Torcks-sleuteltje. Op weg naar de Volvo-garage komen we langs een motor/fietsenwinkel en we wagen het er maar op. Noppes maar wel nog een adresje waar we het eventueel ook zouden kunnen proberen. De Volvo-garage blijkt voorgoed gesloten. Er is wel een vriendelijke man die ons probleem begrijpt maar ons ook niet verder kan helpen dan door te zeggen dat elke zichzelf respecterende garage zo’n sleuteltje heeft maar, helaas helaas, elke zichzelf respecterende garage is ook gesloten op zaterdag! Het adresje van de vriendelijke motor/fietsmonteur idem dito. Het gevolg is dat we zaterdagavond na ruim 50 fietskilometers nog geen steek opgeschoten zijn en onze hoop dus op de maandag moeten vestigen. Of we moeten nog een creatieve ingeving krijgen om het probleem op een andere manier op te lossen. Creatieve ingevingen genoeg, helaas er werkt er niet één…! Zondag verwandelen we ons verdriet: bergje op naar het ene uitzichtpunt,

bergje af, bergje op naar het volgende mooie uitzicht om uiteindelijk bergaf bij de Maas in Monthermé uit te komen waarna we de Maas oversteken en vrijwel onmiddellijk bergje op, bergje op, bergje op naar de rotsen van de Fils d’Aymon, een soort Vier Heemskinderen klimmen.

Geheel achter adem met geen enkele ruimte meer voor pechgedachten dalen we uiteindelijk weer af naar de Knipmes. Waar we nog maar één gedachte hebben: gelukkig dat we zo’n heerlijk bootje hebben dat zo trouw op ons ligt te wachten! Maandag dringt de noodzaak zich natuurlijk toch weer op om in ‘sleutel’actie te komen. Klaar om per fiets naar de garages van Monthermé te vertrekken, komen we eerst langs de gemeentewerkplaats en ach, wie niet waagt, die niet wint, we vragen het gewoon. Supervriendelijke mannen en ‘ah, une torque, grande comme ça, pas de problème, entrez!’ Er wordt een laatje opengetrokken en voíla, daar ligt de door ons felbegeerde torque te glimlachen! Een goed uurtje verder is de dynamo verwijderd, de torque, inclusief fooi, terugbezorgd en kunnen wij verder op weg naar Revin.

P1240269

Revin met een prachtig jachthaventje, waar we oude kennissen ontmoeten en bijkletsen met Corrie en Harry van de Popeye en genieten van een wijntje en een hapje samen met Tilly en Arthur van de Tilly One, heel leuk en heel onverwacht. We wandelen door Revin, bezoeken het Spaans Huis,

P1240277

nu een streekmuseum en na 2 nachtjes is het mooi geweest en gaan we op weg voor de laatste spurt richting België en uiteindelijk Nederland. Vandaag varen we van Revin naar Fumay en het plan is om morgen naar Givet te varen. Als alles dan verloopt zoals gepland, varen we overmorgen Frankrijk uit en België in.