Terug op Hollands vaarwater

Vrijdagochtend om 9 uur draait de Harense brug en is de sluiswachter klaar om ons en nog een ander scheepje te begeleiden op onze vaart richting Nederland. De reis verloopt voorspoedig,

Haren-Rütenbrockkanal

sluisjes en bruggen worden bediend, geopend en weer gesloten. Al snel varen we de grens over en Nederland binnen. Heerlijk, na precies 4 maanden en 4 dagen weer terug op Hollands vaarwater, het voelt ècht als thuiskomen. Het eerste Nederlandse sluisje blijven we nog even in internationale stijl: die wordt genomen met een Duits en een Frans schip, om rustigjes aan over te wennen waarschijnlijk.

P1060065

In Ter Apel meren we af aan het steiger van de jachthaven. Het is nog steeds behoorlijk warm en hier hebben we heerlijke schaduw, een mooi plekje om de komst van Digna, Richard en Milan aanstaande zondag af te wachten.

Ter Apel

In de avonduren wandelen we door de prachtige omgeving van Ter Apel, het is hier echt heel mooi. Zaterdag worden inkopen gedaan en wat rondgelummeld. Dan passeert ons een Beurtvaerder en blijken het de mensen waar we jaren geleden bij hun Beurtvaerder in aanbouw gingen kijken. We liepen toen met plannen voor ons bootjesavontuur en hoorden dat zij al een casco aan het aftimmeren waren! Grappig dat we elkaar, na minstens 10 jaar, weer treffen. Ieder met zijn eigen Beurtvaerder nu, gespreksstof te over natuurlijk, het wordt supergezellig en gegevens worden uitgewisseld.

Beurtvaerder

’s Avonds krijgen we bezoek van andere buurtjes. De tijd gaat snel (en gezellig) voorbij op die manier. Zondag verwelkomen we de familie en is er voldoende bij te praten. We hebben elkaar tenslotte een hele tijd niet ‘live’ gezien en gesproken! Maandag gaan we met elkaar naar Boertange.

Boertange

Het vestingdorp maakt indruk, net zoals het dat op ons enkele jaren geleden deed. In de 16e eeuw was het gebied hier eigenlijk één groot, moerassig onland. Eén zandrug (tange) liep door dit woeste land en daarop had men een weg gecreëerd. Op de plaats waar later Boertange zou ontstaan was de zandrug ietsje breder en daardoor werd deze plek zo rond de 17e eeuw uitgekozen om hier een vesting te bouwen. In de 18e eeuw bereikte de vesting Boertange zijn grootste omtrek én militaire belang om daarna, zo rond de 19e eeuw aan belang in te boeten. Met het zand van de wallen werden de grachten gedempt en Boertange werd van een militaire nederzetting een agrarisch dorp. Zo rond 1950 begon de grote leegloop, de bevolking verouderde en er heerste uitzichtloze armoede. De gemeente Vlagtwedde besloot tot reconstructie van de vroegere vestingwerken.

Boertange

Deze reconstructie heeft ruim 20 jaar geduurd en is nog steeds niet helemaal voltooid volgens de bewoners. Wij vinden het er al behoorlijk gelikt en helemaal af uitzien trouwens, maar wie zijn wij? Het allerbijzonderst is en blijft in onze ogen het enorme doorzettingsvermogen van de bewoners van Boertange om tijdens al die jaren in een enorme bouwput te leven.

Boertange

Tijdens ons vorig bezoek was er een tentoonstelling met foto’s van het hele reconstructie-proces en dat heeft ons toen met diep respect vervuld. Het zal je maar gebeuren dat het dorp waar je al heel je leven woont zomaar ‘even’ totaal op z’n kop wordt gezet….

Boertange

Toch zijn de bewoners stuk voor stuk nog steeds enorm blij met deze omwenteling, een enorme verbetering van hun woon- en leefomstandigheden, wordt ons van verschillende kanten duidelijk gemaakt. De vesting heeft heel veel welvaart gebracht. We dwalen door wat nu een prachtig vestingdorp is, maken een praatje met de schaapsherder die hier toevallig met zijn bijzondere schapen aan het werk is

Boertange

en onze Milan wil op slag later ook schaapsherder worden. We drinken nog iets op een terrasje en dan is het tijd om weer richting Vader Knipmes te vertrekken.

P1060131

De volgende dag varen we met twee van de drie familieleden naar het Veenmuseum. Een leuk tochtje met begeleidde vaart en diverse sluisjes. De auto moet ook verplaatst, dus Digna rijdt daar naartoe en zwaait af en toe bij brugjes en sluisjes.

image2

Natuurlijk wordt ook het Veenmuseum uitgebreid bekeken en verbazen we ons weer over de schamele huisvesting van de veenarbeiders in de beginperiode van de veenwinning.

Met een treintje rijden we door de veenvelden en Milan mag zelfs een plak veen steken, of eigenlijk opscheppen, zoals dat heet. Aan het eind van de dag is het moment van afscheid nemen weer gekomen. Jammer, maar we kunnen terugkijken op een paar gezellige dagen met elkaar en dáár gaat het tenslotte om!

De volgende ochtend varen we, na een sprookjesachtig begin van de dag,

Veenmuseum

het Veenmuseum weer uit en samen met een ander bootje dobberen we, onder de immer goed geregelde begeleiding van brug- en sluiswachters, terug naar Ter Apel. Je vaart hier door echte veendorpen met voornamelijk lintbebouwing waardoor je bijna ongemerkt van het ene in het andere dorp verzeild raakt.

Veenvaart

Donderdag draaien de bruggen en sluizen voor ons tussen Ter Apel en Stadskanaal. Eén van de brug/sluiswachters heeft nog wel het één en ander te vertellen over een Beurtvaerder en omdat het behoorlijk druk is met bootjes op dit moment,

Veenvaart

belooft hij nog wel even langs te komen als we toch voor het weekend in Stadskanaal blijven. Diezelfde avond staat hij met zijn vrouw voor de deur en het wordt een genoeglijke avond vol bootjesverhalen. Hij wilde een paar jaar geleden een Beurtvaerder-casco kopen maar alleen als dat met een open kuip kon. Volgens de ontwerper kon dat absoluut niet en daardoor is de koop toen niet door gegaan….

P1060194

Vrijdagochtend nemen we de bus naar Veendam voor een stevige wandeling. Eenmaal Veendam uit wandelen we bijna 4 kilometer over een lange landweg door de velden.

P1060205

Dat klinkt saai maar zo ervaren wij dat absoluut niet. Daarna komen we bij het veendorp Tripscompagnie.

Tripscompagnie

Langs een aardgaslocatie van de NAM trekken we weer de velden in en lopen tussen de hennepplantages

P1060211

naar het Natuurpark Tussen de Venen. Een complete verrassing met heuveltjes, vennen en bloeiende heidevelden.

Wie verwacht zoiets nou als hij gaat wandelen in de buurt van Veendam?! De bus brengt ons weer terug in Stadskanaal, we hebben er dan ruim 20 wandelkilometers opzitten. Voor Dorus is het nog geen tijd om uit te blazen: voor hem staat nog een dierenartsbezoek op de agenda. Gelukkig gaat het snel, heeft hij geen grasaar in zijn oor maar een ordinaire oorontsteking, die met behulp van een zalfje binnen een week tot het verleden moet horen. Daarna mag’ie rusten en snurkt’ie vijf kwartier in een uur….!

Tussen de Venen

Zon, regen, hagel en natte sneeuw…

Haren-Rütenbrockkanaal

Vrijdagochtend begint sprookjesachtig met nevel boven de landerijen. Om 09.00 uur precies, pünktlich om maar zo te zeggen, draait de eerste Duitse sluis voor ons en varen wij ons stukje niemandsland uit en Duitsland in.

Haren-Rütenbrockkanaal

We varen samen op met een andere boot. De eigenaren vinden het handig om een rubberbootje aan een lange lijn achter zich aan te slepen. Een irritant gedoe in de sluisjes omdat dat ding steeds tussen de Knipmes en dat andere bootje dreigt te komen, terwijl iedereen druk is met invaren en vast te maken. Nou ja, ieder zijn meug zullen we maar zeggen en op een gegeven moment kijken wij er niet meer naar om, ze zien maar…. Het Haren-Rütenbrockkanal (in het Duits nu!) is snel genomen: om kwart voor 12 maken we vast aan de passantensteiger in het centrum van Haren.

Haren-Rütenbrockkanaal

Op een bord staat dat we ons moeten melden bij de sluiswachter (sluis 1, voor ons de laatste sluis voordat we het Dortmund-Emskanal op zullen draaien). Logisch, want ook voor hem is het handig om te weten of bootjes blijven liggen of doorvaren. Fred meldt zich keurig en zegt dat we tot morgen blijven liggen. Dan hoort hij dat de sluis tot 12.00 uur draait en daarna pas maandagochtend om 09.00 uur weer! Winterdienst, jawohl… We moeten heel snel beslissen en blijven maar gewoon waar we zijn. Weekendje Haren is ook niet verkeerd en bovendien kunnen we dan nog even inkopen doen.

Haren

Met Dorus doen we een rondje Haren en kuieren even naar het Dortmund-Emskanal en langs het scheepvaartmuseum.

Dortmund-Emskanaal bij Haren

Zaterdag lijkt een van de laatste dagen met aardig weer te worden en we hebben nog een grenslandfietstocht liggen, dus een mooie gelegenheid. Voor een groot gedeelte fietsen we langs het kanaal weer terug en onderweg drinken we koffie in een van die prachtige Duitse picknick/schuilhutjes.

P1020467

Onbegrijpelijk dat we die in Nederland nauwelijks zien, terwijl wij toch zo’n fietsland zijn en het ook bij ons vaak genoeg regent! Langs de grens fietsen we richting Ter Apel en komen bij het kanaal.

Ter Apelersluis

Even daarna fietsen we langs het klooster van Ter Apel waar moderne kunst getoond schijnt te worden maar waar wij toch maar niet de tijd voor gaan nemen. Het regent af en toe en je weet maar niet hoe lang het redelijk blijft. Bij Emmer-Campascuum steken we de grens weer over om via Lindloh en Fehndorf weer in Haren te geraken.

koolzaadvelden in Duitsland

Precies op tijd, want al snel barst de eerste serieuze bui los… De volgende dag halen we verse broodjes bij de bakker en blijft het een beetje tobben met het weer: dan schijnt de zon en even later regent het weer. Wat we niet weten is, dat dit nog maar een voorproefje is van wat ons te wachten staat…

Haren-Rütenbrockkanaal, sluis 1

Maandag liggen we om precies 9 uur voor de eerste brug en aansluitend draait sluis nr.1 voor ons. Bij Wassersportverein Haren kunnen we water tanken en dan draaien we toch echt het Dortmund-Emskanal op. Het weer is redelijk met af en toe een bui. We ‘nemen’ drie sluizen en als om bij vieren een ultra-langzaam beroepsschip ons voorgaat richting de volgende sluis, houden we het bij Hanekenfähr voor gezien en zoeken een plaatsje voor de nacht. De avond en nacht brengen hagel- en sneeuwbuien: wij genieten in ons lekker warme ‘hutje’!

Dortmund-Emskanaal, Hanekenfähr

De volgende ochtend melden we ons op tijd voor de volgende sluis en krijgen daar te horen dat er maar tot half 2 vanmiddag geschut wordt. Er wordt een collega begraven, begrijpen wij… Tot overmaat van ramp lijkt het wel een langzaamaan actie: alles duurt en duurt en ondertussen sneeuwt en sneeuwt het en sta ik voor Jan met de korte achternaam een lijntje vast te houden, in afwachting van.

Dortmund-Emskanaal

Ik krijg het kouder en kouder en als de tijd erop zit, zijn we net voorbij sluis Altenrheine, de vierde sluis van vandaag, en ben ik niet meer warm te krijgen, zelfs niet met de kachel op 88! Een uurtje op bed onder mijn donsje doet wonderen en daarna kan ik de wereld weer aan….