Van Groningen naar Drenthe naar Friesland….

Stadskanaal

Na een gezellige zaterdag en een kleddernatte zondag in Stadskanaal trekt maandag de depressie weg. Wij trekken, geholpen door twee vriendelijke mannen, ook weg uit Stadskanaal. De heren begeleiden ons, openen bruggen en bedienen sluisjes

p1060228

terwijl wij, van onze kant, hen voorzien van koffie en stroopwafels. In Bareveld dragen ze de zorg voor ons over aan drie andere collega’s. Die heren gaan ons, samen met een Duits schip, begeleiden naar het Zuidlaardermeer. Drieëndertig bruggen en twee sluisjes liggen voor ons en de heren hebben het er maar druk mee.

p1060249

Het water is bochtig, soms erg smal en overal behoorlijk ondiep waardoor we niet echt snel kunnen varen. Voor de heren geen enkel probleem, zij vinden alles best. Bij het laatste sluisje trakteren we maar weer eens op koffie en stroopwafels met als gevolg dat we enthousiast uitgezwaaid worden bij het laatste bruggetje.

p1060251

Al snel daarna ligt het mooie, maar verwarrend betonde Zuidlaardermeer voor ons open. We switchen een paar keer van vaargeul en dan eindelijk hebben we het goede geultje richting Drentse Diep te pakken. Al snel doemt Groningen op en worden we verrast door hoe groen deze stad blijkt te zijn!

Groningen

Gelukkig kunnen we bijna alle bruggen in de binnenstad zonder hulp nemen en al snel varen we op het Noord Willemskanaal tussen Groningen en Assen. Voor sluis De Vries vinden we èn een heel mooi, rustig plekje èn het heel erg mooi geweest voor vandaag.

p1060273

Aan het begin van de avond wandelen we naar het dorpje Yde, waar schaapjes grazen op de brink en waar ooit het beroemde ’meisje van Yde’ naar werd genoemd. Het ‘meisje van Yde’ is een door het veen prima geconserveerd meisjeslichaam. Heel lang werd er vanuit gegaan dat zij in Yde gevonden werd maar jaren later bleek dat de vinders het lichaampje verplaatsten om niet strafbaar te zijn. Het meisje heeft, volgens de geleerden, geleefd tussen 54 voor Christus en 128 na Christus. Een aantal jaren geleden kwam zij weer in het nieuws door de gezichtsreconstructie die van haar gemaakt is.

p1060285

De volgende dag gaan we verder maar niet voor lang: na de Vriesebrug zien we een bekend schip uit Delft, maken vast, zetten als de wiedeweerga koffie en kletsen gezellig bij met Guus en Lucy.

p1060290

Dat was gelijk ook al het geluk voor deze dag, wat volgt is wachten, wachten, wachten bij bruggen en sluizen. We tobben zo Assen en Smilde voorbij en slaan dan rechtsaf om de Turfroute te gaan volgen, die deze week voor het laatst open is. Bij het eerste sluisje van deze route gaat het ook al niet echt snel met als gevolg dat het tweede sluisje, om Appelscha in te komen, niet meer voor ons kan/wil draaien. We moeten daar maar voor de brug gaan liggen maar dan eerst nog twee zelfbedieningsbruggetjes nemen.

p1060299

Uiteindelijk komt alles goed en genieten we in Appelscha van wandelingen

 

p1060351 en fietstochten naar en door het Drents-Friese Woud

p1060361

en alle kleine dorpjes daar in de buurt. Als we willen verplaatsen wacht ons weer een zelfbedieningsbrugje. Ik stap stoer op de fiets, draai het brugje na enig studeerwerk open, Fred vaart erdoor op weg naar de volgende sluis waar ik naartoe zal fietsen. Als het brugje weer dicht moet, sta ik daar met een draaihandel, een open brugje en geen idee hoe dat ding weer dicht te krijgen. Natuurlijk ook geen telefoon, dus best een beetje paniek.

p1060375

Gelukkig heeft Fred het in de gaten, manoeuvreert de Knipmes naar de kant en schiet mij te hulp terwijl ik ons drijvend huisje in bedwang houd. Pfff….saved by the captain, zullen we maar zeggen! De verdere reis verloopt zonder problemen en al snel maken we vast op een heerlijk rustig plekje bij het 2e sluisje, zoals dat heet.

p1060408

We ontmoeten daar twee heel lieve oude mensen, die uit Holwerd komen en een dagje aan het toeren zijn. De man heeft een akelige aandoening aan zijn voeten maar gelukkig rijdt zijn vrouw hem overal naartoe en genieten ze samen nog volop van het leven. Inspirerende, bijzondere mensen…een voorrecht om even met hen gesproken te hebben. We wandelen naar de Delleboersterheide en het Diakonieven.

p1060388

Een prachtige wandeling maar halverwege blijkt dat, in tegenstelling tot wat ons gidsje vermeldt, er geen honden mee mogen in verband met grazende dieren. We wagen het er maar op, zien helemaal geen grazende dieren, dus nothing on the hand! Totdat we door een hekje dit gebied moeten verlaten en de hele kudde Schotse Hooglanders (met enorme horens) zich rondom dit hekje blijkt te hebben verzameld! Gelukkig kunnen we een omtrekkende beweging maken door over twee omheiningen te klimmen, want met een hondje tussen de kudde door terwijl er hoogstwaarschijnlijk ook nog jonge beesten zijn, lijkt ons absoluut geen aantrekkelijk idee!

p1060390

Via allerhande prachtige bruggetjes en watertjes

p1060403

lopen we uiteindelijk terug naar de Knipmes, waar we genieten van een heerlijk rustige en aardedonkere avond en nacht. De volgende ochtend is de sluismeester, waar we gisteren al mee kennis gemaakt hebben al aanwezig, samen met zijn vriendin. In de sluis drinken we gezellig koffie (met stroopwafels!) met elkaar en als we het laatste sluisje (nr 1!)

p1060421

en brugje genomen hebben, zijn we de op 2 na laatste boot die de Turfroute voor dit jaar verlaat en zit het werk voor brug- en sluiswachters er aan het eind van deze middag op. Wij vinden een plekje direct na de brug in Mildam, waar we 6 maanden geleden ook al genoten van rust en stilte…..

Terug op Hollands vaarwater

Vrijdagochtend om 9 uur draait de Harense brug en is de sluiswachter klaar om ons en nog een ander scheepje te begeleiden op onze vaart richting Nederland. De reis verloopt voorspoedig,

Haren-Rütenbrockkanal

sluisjes en bruggen worden bediend, geopend en weer gesloten. Al snel varen we de grens over en Nederland binnen. Heerlijk, na precies 4 maanden en 4 dagen weer terug op Hollands vaarwater, het voelt ècht als thuiskomen. Het eerste Nederlandse sluisje blijven we nog even in internationale stijl: die wordt genomen met een Duits en een Frans schip, om rustigjes aan over te wennen waarschijnlijk.

P1060065

In Ter Apel meren we af aan het steiger van de jachthaven. Het is nog steeds behoorlijk warm en hier hebben we heerlijke schaduw, een mooi plekje om de komst van Digna, Richard en Milan aanstaande zondag af te wachten.

Ter Apel

In de avonduren wandelen we door de prachtige omgeving van Ter Apel, het is hier echt heel mooi. Zaterdag worden inkopen gedaan en wat rondgelummeld. Dan passeert ons een Beurtvaerder en blijken het de mensen waar we jaren geleden bij hun Beurtvaerder in aanbouw gingen kijken. We liepen toen met plannen voor ons bootjesavontuur en hoorden dat zij al een casco aan het aftimmeren waren! Grappig dat we elkaar, na minstens 10 jaar, weer treffen. Ieder met zijn eigen Beurtvaerder nu, gespreksstof te over natuurlijk, het wordt supergezellig en gegevens worden uitgewisseld.

Beurtvaerder

’s Avonds krijgen we bezoek van andere buurtjes. De tijd gaat snel (en gezellig) voorbij op die manier. Zondag verwelkomen we de familie en is er voldoende bij te praten. We hebben elkaar tenslotte een hele tijd niet ‘live’ gezien en gesproken! Maandag gaan we met elkaar naar Boertange.

Boertange

Het vestingdorp maakt indruk, net zoals het dat op ons enkele jaren geleden deed. In de 16e eeuw was het gebied hier eigenlijk één groot, moerassig onland. Eén zandrug (tange) liep door dit woeste land en daarop had men een weg gecreëerd. Op de plaats waar later Boertange zou ontstaan was de zandrug ietsje breder en daardoor werd deze plek zo rond de 17e eeuw uitgekozen om hier een vesting te bouwen. In de 18e eeuw bereikte de vesting Boertange zijn grootste omtrek én militaire belang om daarna, zo rond de 19e eeuw aan belang in te boeten. Met het zand van de wallen werden de grachten gedempt en Boertange werd van een militaire nederzetting een agrarisch dorp. Zo rond 1950 begon de grote leegloop, de bevolking verouderde en er heerste uitzichtloze armoede. De gemeente Vlagtwedde besloot tot reconstructie van de vroegere vestingwerken.

Boertange

Deze reconstructie heeft ruim 20 jaar geduurd en is nog steeds niet helemaal voltooid volgens de bewoners. Wij vinden het er al behoorlijk gelikt en helemaal af uitzien trouwens, maar wie zijn wij? Het allerbijzonderst is en blijft in onze ogen het enorme doorzettingsvermogen van de bewoners van Boertange om tijdens al die jaren in een enorme bouwput te leven.

Boertange

Tijdens ons vorig bezoek was er een tentoonstelling met foto’s van het hele reconstructie-proces en dat heeft ons toen met diep respect vervuld. Het zal je maar gebeuren dat het dorp waar je al heel je leven woont zomaar ‘even’ totaal op z’n kop wordt gezet….

Boertange

Toch zijn de bewoners stuk voor stuk nog steeds enorm blij met deze omwenteling, een enorme verbetering van hun woon- en leefomstandigheden, wordt ons van verschillende kanten duidelijk gemaakt. De vesting heeft heel veel welvaart gebracht. We dwalen door wat nu een prachtig vestingdorp is, maken een praatje met de schaapsherder die hier toevallig met zijn bijzondere schapen aan het werk is

Boertange

en onze Milan wil op slag later ook schaapsherder worden. We drinken nog iets op een terrasje en dan is het tijd om weer richting Vader Knipmes te vertrekken.

P1060131

De volgende dag varen we met twee van de drie familieleden naar het Veenmuseum. Een leuk tochtje met begeleidde vaart en diverse sluisjes. De auto moet ook verplaatst, dus Digna rijdt daar naartoe en zwaait af en toe bij brugjes en sluisjes.

image2

Natuurlijk wordt ook het Veenmuseum uitgebreid bekeken en verbazen we ons weer over de schamele huisvesting van de veenarbeiders in de beginperiode van de veenwinning.

Met een treintje rijden we door de veenvelden en Milan mag zelfs een plak veen steken, of eigenlijk opscheppen, zoals dat heet. Aan het eind van de dag is het moment van afscheid nemen weer gekomen. Jammer, maar we kunnen terugkijken op een paar gezellige dagen met elkaar en dáár gaat het tenslotte om!

De volgende ochtend varen we, na een sprookjesachtig begin van de dag,

Veenmuseum

het Veenmuseum weer uit en samen met een ander bootje dobberen we, onder de immer goed geregelde begeleiding van brug- en sluiswachters, terug naar Ter Apel. Je vaart hier door echte veendorpen met voornamelijk lintbebouwing waardoor je bijna ongemerkt van het ene in het andere dorp verzeild raakt.

Veenvaart

Donderdag draaien de bruggen en sluizen voor ons tussen Ter Apel en Stadskanaal. Eén van de brug/sluiswachters heeft nog wel het één en ander te vertellen over een Beurtvaerder en omdat het behoorlijk druk is met bootjes op dit moment,

Veenvaart

belooft hij nog wel even langs te komen als we toch voor het weekend in Stadskanaal blijven. Diezelfde avond staat hij met zijn vrouw voor de deur en het wordt een genoeglijke avond vol bootjesverhalen. Hij wilde een paar jaar geleden een Beurtvaerder-casco kopen maar alleen als dat met een open kuip kon. Volgens de ontwerper kon dat absoluut niet en daardoor is de koop toen niet door gegaan….

P1060194

Vrijdagochtend nemen we de bus naar Veendam voor een stevige wandeling. Eenmaal Veendam uit wandelen we bijna 4 kilometer over een lange landweg door de velden.

P1060205

Dat klinkt saai maar zo ervaren wij dat absoluut niet. Daarna komen we bij het veendorp Tripscompagnie.

Tripscompagnie

Langs een aardgaslocatie van de NAM trekken we weer de velden in en lopen tussen de hennepplantages

P1060211

naar het Natuurpark Tussen de Venen. Een complete verrassing met heuveltjes, vennen en bloeiende heidevelden.

Wie verwacht zoiets nou als hij gaat wandelen in de buurt van Veendam?! De bus brengt ons weer terug in Stadskanaal, we hebben er dan ruim 20 wandelkilometers opzitten. Voor Dorus is het nog geen tijd om uit te blazen: voor hem staat nog een dierenartsbezoek op de agenda. Gelukkig gaat het snel, heeft hij geen grasaar in zijn oor maar een ordinaire oorontsteking, die met behulp van een zalfje binnen een week tot het verleden moet horen. Daarna mag’ie rusten en snurkt’ie vijf kwartier in een uur….!

Tussen de Venen