Soms….

Soms haalt het leven je in en zijn er van het ene op het andere moment belangrijker zaken die je aandacht vragen. Dinsdag draaien we om, België en verdere plannen zijn voorlopig van de baan. We willen terug, terug naar Delft, terug naar geliefde familieleden die nu zo’n moeilijke tijd doormaken.

Eerst stoppen we voor een paar dagen op de Grevelingen. Nog wat gezelligheid inhalen met andere familieleden en even genieten van de eerste lentedagen in dit fantastische gebied.

We wandelen wat, we fietsen wat en maken de Strao van Scharendijke en het ringsteken van dichtbij mee.

We moedigen kleinzoon Milan aan bij zijn trommelarij en bij de voetbal. Dorus zwemt nog even lekker in de Noordzee

en dan, op een vroege maandagochtend, varen we weer richting Bruinisse.

Drie sluizen te gaan vandaag: Grevelingen-, Krammer- en Volkeraksluizen. We hebben geluk en alle drie de sluizen draaien bij onze nadering vrijwel onmiddellijk open. Dat scheelt een slok op een borrel! In Oud-Beijerland vinden we het mooi geweest en bovendien hoog tijd om te voet nog een poosje te genieten van weer een stralende voorjaarsdag.

Oud-Beijerland is leuk en sfeervol. We kuieren naar de oude HBS en vandaar via het Dievenpad zigzaggend door het fraaie Laningpark. Het is een gezellige voorjaarsdrukte met spelende kinderen, hevig discussiërende jongelui en kuierende (honden)mensen.

De volgende ochtend wandelen we nog even langs het Spui naar bezoekerscentrum Klein Profijt. Er komen schoolkinderen aan voor een natuurexcursie en Dorus staat in het middelpunt van de belangstelling. Hij laat zich al het geaai en geknuffel welgevallen en met een tevreden Dorus maken we nog een rondje door de grienden bij Klein Profijt.

We hebben vandaag geen haast. Als we na de koffie vertrekken, hebben we stroom mee op het Spui en de Oude Maas en daarna, op de Waterweg, niet al teveel stroom tegen. Het wordt een woelige en enerverende overtocht totdat de Parksluizen ons in rustiger vaarwater tillen. Op de Oude Maas is het een drukte van belang met oplopende en tegemoet komende scheepvaart. We deinen dat het een lieve lust is – nou ja, soms had het ook wel ietsje minder gekund hoor! Ook op de Waterweg is onze tocht ‘bewogen’, in velerlei opzichten.

Gelukkig is daar, als altijd, de onvolprezen en altijd aanwezige verkeersbegeleiding.

Veilig maar moe van het opletten en het drukke marifoonverkeer slaken we allebei een zucht van verlichting als we de Delfshavense Schie opdraaien.

Dan is Delft nog maar een wippie en worden we al snel hartelijk welkom geheten door Delftse vrienden en aansluitend door kinderen en kleinkinderen. We eten met elkaar en zijn ondertussen heel erg blij om in de buurt te zijn en met elkaar te kunnen wachten op de dingen die komen gaan. Hopen op en duimen voor een goede afloop is het enige dat we nu kunnen doen en – het allerbelangrijkst – er zijn voor elkaar!

Wij zijn er klaar voor!

Roermond

Na Linne varen we op een mooie woensdag naar Roermond om ons te melden teneinde gerechtigd te blijven om Fred’s AOW te ontvangen. Een raar en droevig verhaal dat er op neerkomt, dat we ons eens in de zoveel tijd moeten melden om te bewijzen dat we nog leven…. Heeft iets met een briefadres (dus zonder vaste woon- of verblijfplaats) te maken. De details zullen we jullie besparen, we maken er maar een vrolijke bedoening van en schaffen – om van de nood een deugd te maken – gelijk ook een draadloze steelstofzuiger aan. Vele malen gemakkelijker dan het zware, lompe geval waar we tot nu toe mee werken. Als al deze min of meer nuttige zaken zijn afgehandeld, gooien we los en varen naar Arcen. Onderweg zien we dat de kasteelruïne van Kessel grondig gerenoveerd wordt. Er komt een horecagelegenheid in zo te zien en we zijn nieuwsgierig hoe het uiteindelijk zal gaan worden. Het is prachtig weer en we genieten van de mooie omgeving, net als de koeien onderweg, die het toch maar getroffen hebben met zo’n zwembad naast de deur.

In Arcen blijkt het braderie, we wandelen even langs de kramen en hebben bij de boot niet te klagen over aanspraak. In de avonduren halen we nog een ijsje bij Clevers, de beste ijssalon van Limburg. De volgende ochtend varen we naar Cuijk waar we aardig op tijd binnenvaren. Tijd genoeg in ieder geval om nog even inkopen te doen. Via Lith komen we dan uiteindelijk in Waalwijk aan, waar we op een ieniemienie plekkie met behulp van nogal wat lijnen een nachtje overblijven.

We wandelen in de omgeving van Waalwijk, een heerlijke tocht langs en door de Loonse en Drunense Duinen. In Giersbergen, een behoorlijk fotogeniek dorp, kopen we paarse spercieboontjes en rabarber en op de terugweg langs het Drongelens Kanaal plukken we handenvol bramen.

Omdat we verwachten dinsdag of woensdag in Vlaardingen aan te komen, waar de (klein)kinderen ons ongetwijfeld zullen komen verwelkomen, wordt de rabarber bewaard om er een taart mee te maken. De boontjes blijken, buiten paars, erg lekker en hun paarse kleur vrijwel onmiddellijk met het koken te verliezen. De volgende dag meren we af in Oud-Beijerland, aan de buitenkant want in het piepkleine haventje is absoluut geen plekje meer vrij. Ondertussen is het wel zeker dat we dinsdag Vlaardingen gaan aandoen en eetafspraken zijn al gemaakt voor dinsdagavond. Het wordt een woelig reisje richting Vlaardingen, maar eenmaal door de sluis is het uit met het gewoel en begint een ander woelig hoofdstuk: een supergezellige middag/avond met de jongens, de meisjes en de kleine mannetjes. De volgende dag gaat de gezelligheid gewoon door, nu met Digna, Milan, Jaap, Willeke, Trudie en Bo, heerlijk om weer even in de buurt te zijn en misschien nog een beetje te kunnen helpen met de voorbereidingen voor het grote huwelijks/festivalfeest van onze geliefde kinderen. Wij zijn er in ieder geval helemaal klaar voor!!

P1240487

We hebben weer een heerlijke reis gemaakt, veel gezien, genoten en ontdekt. Wat ons vooral in Frankrijk opviel was de slechte staat van de kanalen. Er blijkt erg weinig budget voor onderhoud en misschien is dat ook wel te begrijpen: binnenvaart is er niet of nauwelijks meer en dat is kennelijk toch wat geld in het laatje brengt, niet dat anderhalve plezierscheepje. Jammer en we hopen dat een en ander niet zal resulteren in het sluiten of onbevaarbaar worden van al die prachtige kanaaltjes, want dat zou toch doodzonde zijn. De tijd zal het leren…

Eenmaal terug in Nederland was wat ons wel heel erg opviel de stress onder de plezierbootvaarders. Vooral vóór en in de sluizen leek iedereen zo’n enorme haast te hebben, of men eigenlijk gisteren ergens had moeten zijn. Zoveel gestress, dat de normale, elementaire beleefdheidsregels niet meer lijken te gelden en er een sfeer van ieder-voor-zich ontstaat en dát is misschien nog wel veel jammerder dan de slechte staat van de Franse kanalen…!