Een afscheid, een welkom en weer een afscheid

Op een mooie maandag wandelen we wat door het Slotpark van Oranienburg. Het park is mooi maar naar onze smaak over-gestileerd door de Grote Tuinenmanifestatie die hier een aantal jaren geleden gehouden is.

Slotpark Oranienburg

Jammer voor de inwoners van Oranienburg, sinds die tijd wordt er entree gevraagd voor de toegang tot het park… Eenmaal terug aan boord drinken we nog één keer gezellig iets met René en Annett en nemen daarna afscheid van hen en hun onafscheidelijke hondje Pauli. We verlaten het Oranienburger Kanal om al snel weer op de Havel-Oder-Wasserstrasse te geraken.

P1040391

De Wasserstrasse wordt gewoon Havel en brengt ons langs (verlaten) industriegebouwen en mondaine watersportstadjes naar de Tegeler See, die we opdraaien.

P1040408

Een superleuk meer met een overvloed aan eilandjes en kleine jachthaventjes ligt voor ons open. We zwaaien naar de bemanning van de Allegra, waarmee we weken geleden de eerste sluisjes van de Müritz-Elde-Wasserstrasse overwonnen. In Tegel vinden we een leuk plekje en Tegel zelf blijkt een heel aardig stadje, dat ons, voor wat het boulevard- en restaurantgedeelte betreft, vage associaties met mediterrane badplaatsjes oplevert.

Tegeler See

Rond de Tegeler See blijkt een wandelpad van 14 kilometer te lopen en woensdag gaan we op pad. Met een voetgangerspontje moet er overgestoken worden van Saatwinkel, het zuidoostelijke puntje van de Tegeler See naar Tegelort, het zuidwestelijke puntje.

Veersteiger Saatwinkel

Helaas pindakaas, dat pontje vaart dus alleen in het weekend, leren we van een aantal locals. Goede raad blijkt niet duur maar wel een aardig eindje lopen. Via de bruggen over het Hohenzollernkanal, de Havel

Havel en Tegeler See

en het Maselakekanal komen we uiteindelijk via de buitenwijken van Spandau bij het officiële veerpont over de Havel. Dat zet ons in no time over naar Tegelort, waar we onze route kunnen vervolgen. Dat het voetgangerspontje niet vaarde vinden we eigenlijk helemaal zo erg niet, op deze manier hebben we nu ècht de Tegeler See rondgelopen en dat is voorwaar geen straf geweest!

Tegeler See

Donderdag verlaten we Tegel met als doel Berlijn, waar vandaan we zaterdagochtend vroeg Joost, Marjon en de mannetjes ophalen van vliegveld Tegel. We gaan vroeg varen want in Spandau willen we eerst nog water tanken en onze gasflessen bij laten vullen. We varen nu onder de brug door waar we gisteren overheen wandelden en wenden de steven naar Sluis Spandau. Als we oproepen is er niks aan de hand, we kunnen even vastmaken en dan zijn we zo aan de beurt. Er liggen al twee bootjes en we maken als derde vast aan de sportsbotensteiger. Al snel krijgen we in de smiezen dat het niet helemaal goed gaat met het sluisbedrijf. De sluis doet niet meer wat de sluiswachter wil, de bootjes stapelen zich gaandeweg op en we krijgen te horen dat het eerst één, en later zelfs wel twee uur kan gaan duren.

P1040479

Er moet een monteur komen en dan is de vraag of het allemaal zal gaan lukken. We bezitten onze ziel in zaligheid en babbelen gezellig met onze Nederlandse achterbuurtjes. Als de sluis weer draait is het leed snel geleden: het is een grote sluis en alle wachtende bootjes passen er gelukkig in. Water en gas is ook in een mum van tijd geregeld en voor wat het gas betreft voor een fractie van het bedrag dat je in Nederland voor een volle gasfles mag neertellen, bizar…. Ons favoriete plekje in Berlijn, het kade’tje bij Charlottenburg blijkt op één bootje na leeg, een pak van ons hart! De vrijdag wordt besteed aan inkopen doen, bakken, kokkerellen en poetsen. Zaterdagochtend is het dan eindelijk zover en kunnen we onze kleine mannetjes – en natuurlijk ook hun papa en mama – in de armen sluiten! We hebben heerlijke, relaxte dagen met elkaar. Tot groot genoegen van de kleine heren trekken we Berlijn in met de bus en de metro, wandelen over de Oberbaumbrücke, eten ijsjes bij de East Side Gallery, nemen de tram naar Mitte, spelen in de speeltuin van het Monbijoupark en kunnen daar ook heerlijk relaxen en eten. Een drukke dag voor kleine mannetjes; het grootste gedeelte van het eten krijgen zij dan ook niet meer mee!

2016-07-07

De volgende ochtend varen we in alle vroegte een rondje door Berlijn. Zeker voor de volwassenen een indrukwekkende belevenis.

P1040546

Aan het eind van de middag varen we via het Hohenzollernkanal weer naar de Tegeler See en Tegel. Ook vandaag gaat het licht al vroeg uit voor de kleintjes en hebben wij mooi de gelegenheid om met z’n viertjes te genieten van een heerlijk maaltje, bereid door Joost en Marjon.

P1040572

Dinsdag wordt er gewaterfietst op een roze waterfiets, de lievelingskleur van Marnix, dus dat komt wel heel mooi uit!

P1040588

‘s Avonds is het dan al weer tijd om afscheid te nemen. Vanuit Tegel brengen we onze lieve gasten naar het vliegveld, drinken daar nog wat met elkaar en als wij al lang en breed weer op de Knipmes zitten, zien we ze boven de Tegeler See opstijgen en wegvliegen, òp naar Nederland en hun eigen bedjes….

P1040590

Het waren heerlijke, onvergetelijke dagen met elkaar en om niet in weemoedigheid te blijven hangen, gooien we woensdagochtend vroeg los, om via Oranienburg nieuwe gebieden te gaan ontdekken. Dat wordt dan hopelijk weer een mooi verhaal voor een volgende keer….

P1040528

In het hart van Pruisen

Zondag, na het vertrek van de kinderen, gooien we los. In plaats van weemoedig zitten zijn kunnen we net zo goed varen, dan doen we tenminste nog iets…

Sluis Bredereiche

Tot aan de bijzonder ogende sluis van Bredereiche is het min of meer bekend terrein hier op de Havel. Daarna wachten ons een kleine 30 kilometer door verlaten, kronkelend natuurgebied.

De Havel

We zien weer ijs- en kraanvogels en kronkelen lustig mee totdat we na zo’n 18 kilometer op de splitsing met de Templiner Gewässer aankomen. Hier slaan we linksaf om via deze Gewässer in Templin te geraken. Via de Grosser Kuhwall-, Grosser Lanken- en de Röddelinsee bereiken we door smaller en smaller water en het enige handbediende sluisje sinds lange tijd,

P1030924

uiteindelijk Templin. Het gebied hier heet de Uckermark en Templin wordt beschouwd als de parel van de Uckermark. Niet geheel onterecht want oud-Templin wordt nog geheel omsloten door de oude stadsmuren uit het einde van de 13e eeuw. De muur is nog compleet met torens, doorgangen en verdedigingswerken en meet 1735 meter in totaal. Op een mooie avond wandelen we er, dan binnen en dan buiten de oude stad, omheen.

Templin

We blijven hier een nachtje extra. Een beetje poetsen, een beetje lummelen en nieuwe voorraden inslaan. Dinsdag vertrekken we en lopen gelijk al bijna vast in sluis Templin. Achter ons komt ook een vrij groot schip en natuurlijk proberen we ons samen in het betrekkelijk kleine, want maar 27 meter lange, sluisje te proppen. Om te beginnen gaan de deuren niet dicht. Een stootwil van onze mede-schutters blijkt voor het elektronische oog te hangen. Na wat gedoe sluiten de deuren alsnog. Wij zijn zover mogelijk naar voren gegaan want onze collega’s (een huurboot vol mannen) blijken nogal piloten en enige afstand is dan wel zo veilig…

P1030926

Als de deuren van de sluis opengaan, blijven ze halverwege steken. Het oog botst kennelijk op onze steven. Achteruit dan maar, weer wat gedoe maar dan eindelijk, draaien de deuren open. Geluk bij al dit gewurm: het regent inmiddels behoorlijk maar omdat de sluis onder een brug ligt, hebben we deze hele ‘comedy caper’-voorstelling droog kunnen uitvoeren. Eenmaal weer op de Havel meren we al snel af langs een wallekantje bij Gasthaus ‘Zur Fähre’. Het weer knapt op, de tent gaat open en we kletsen wat met onze Deense buren uit Templin, die inmiddels ook gearriveerd zijn. Hier aan dit wallekantje kun je kiezen: òf je betaalt liggeld, òf je gaat in Zur Fähre eten en ligt gratis. Het eind van het liedje is dat we heerlijk op het terras van de ondergaande zon en een schnitzel met een biertje genieten voor een fractie meer dan we aan liggeld betaald zouden hebben.

P1030976

Slim geregeld van die Gasthaus-lieden. De volgende dag gaan we verder, kopen in Zehdenick een broodje en verlaten daarna al snel de Havel om via het Vosskanaal de Havel-Oder-Wasserstrasse te bereiken. De Havel stroomt steeds rechts van ons, heet hier Schnelle Havel en is niet bevaarbaar. De Havel-Oder-Wasserstrasse volgen we naar rechts om via sluis Lenitz en de Lenitz See al snel een plekje aan het bolwerk van Oranienburg te vinden.

P1030993

’s Avonds wandelen we naar Slot Oranienburg, langs het slotpark naar het bolwerk aan de andere kant van Oranienburg. Hier kan je ook vastmaken en eerlijk gezegd bevalt dit ons beter, want een stuk rustiger. Omdat we zaterdag nichtje Fleur met man en zoontje verwachten, willen we liever hier liggen. De volgende dag verhuizen we en maken, eigenlijk door Dorus en hun hondje, kennis met een superaardig stel. We kunnen van hen water krijgen, kopen willen ze niet van horen. Als we terugkomen uit de Ruppiner Gewässer – want daar willen we hierna naartoe – dan komen we maar weer…

P1040008

Zaterdag wordt een heerlijke dag. We genieten van twee lieve mensen en een – zo mogelijk – nog liever mannetje. Enige schaduwzijde is dat als we helemaal klaar zijn om het Oranienburger Slotpark met een bezoek te vereren, inktzwarte luchten zich samenpakken en we in gestrekte draf terug naar de Knipmes racen. We redden het….net niet!! Gelukkig heeft Fred binnen de kortste keren een bakkie troost en is het leed snel geleden.

P1030997

’s Avonds, als we weer samen zijn, krijgen we nog hevig Donner en Gewitter te verduren. Dat is eigenlijk alleen maar gunstig: de Ruppiner Gewässer willen namelijk nogal eens lijden onder laag water en dan wil het daar zomaar eens maar één meter diep zijn. De volgende ochtend gooien we los, moeten bij het eerste sluisje een half uurtje wachten maar da’s geen probleem; drinken wij even lekker koffie op het voordek.

Sluis Tiergarten

De sluiswachter is vol van de voetbal en dat wij geen televisie hebben, dáár begrijpt’ie helemaal niks van. Zo’n boot en dan geen tv, da’s toch te gek om los te lopen? Hij vertelt dat in de DDR-tijd je het equivalent van vierduizend Euro voor een tv betaalde. Je rijbewijs haalde je (ook weer in vergelijking) voor 15 Euro. Maar ja, vervolgens moest je dan 15 jaar op een auto wachten… Of hij het nu allemaal beter vond, dàt werd ons niet helemaal duidelijk overigens. De diepgang gaat geen enkel probleem geven volgens de beste man. Wat hij vergeet te melden, is dat de breedte dat hoogstwaarschijnlijk wèl zou geven: de vaarweg blijkt de volgende 13 kilometer aardig aan het dichtgroeien.

Ruppiner Gewässer

We houden ons hart vast als we tegenliggers zien aankomen en moeten af en toe de waterlelies of het riet in. Net als we het zat worden (hoewel: veel keus is er niet want draaien blijft voorlopig een onmogelijkheid) wordt het ruimer en varen we de Kremmer Luch in. De Kremmer Luch is het oudste en een van de waardevolste natuurparken van Duitsland en herbergt bevers, visotters en talrijke met uitsterven bedreigde amfibieën en insecten.

Kremmer Luch

Ook bevinden zich hier roerdompen, blauwborstjes en is dit een belangrijk broedgebied voor overzomerende kraanvogels. Op slag is de smalle ellende vergeten. Een ellende die overigens ook heel mooi was en bovendien opgevrolijkt werd door een kanovaarder met een wel heel grappige bemanning:

P1040033

de een is de stuurman, de ander de navigator, volgens het baasje. Al snel bereiken we daarna sluis Altfriesack. Een dubbelsluis, die ingeval van een schip met een diepgang van meer dan 90 cm in twee keer bediend wordt. Voor ons dus ook… Na de sluis vinden we een mooi plekje aan de kade en worden in één klap gebombardeerd tot de toeristische attractie van Altfriesack!

P1040027

Een mooie week om nog lang van te genieten.

Zondag, eind van de middag, bereiken de kinderen na een stevige omleiding uiteindelijk toch Fürstenberg. Heerlijk om elkaar weer te zien. De temperatuur is zomers en het setje loopt dan ook binnen de kortste keren lekker in korte broek en teenslippers.

Voor de avond valt wandelen we een rondje door Fürstenberg. De volgende dag gaan we op pad voor een wandeling langs de Hegensteinbach, het domein van bevers en ijsvogeltjes. We zien geen van beide maar een mooie wandeling is het zeker.

Ondertussen wordt het warmer en warmer. Eenmaal terug aan boord gooien we los om een stukje terug te dobberen en na de Ellbogensee bij Priepert de Havel zover mogelijk op te varen. Na de Woblitzsee houdt de voor ons bevaarbare Havel zo’n beetje op. We gaan voor anker om even heerlijk te zwemmen en daarna van de laatste stukken rabarbertaart te genieten.

We verlaten de Woblitzsee via het Kammerkanal. Het Kammerkanal dat overigens geen enkele overeenkomst heeft met wat je van een kanaal zou verwachten, het is prachtig. In Neustrelitz vinden we een wel zeer prettig plekje aan de stadspromenade. De vroegere pakhuizen en bedrijfspanden aan de haven zijn omgetoverd tot aantrekkelijke appartementscomplexen.

Neustrelitz - haven

De promenade grenst aan het slotpark. Al is het slot zelf er dan niet meer, het park is wel zéér de moeite waard. Beelden, waterpartijen, een theater, rosarium en een sprookjesachtige kerk maken dat je het slot eigenlijk niet eens mist.

Rond 1730 ontstond door omstandigheden de behoefte aan een nieuwe residentie voor de hertogen van Meckelenburg-Strelitz. Wilhelm Buttel kreeg de opdracht een stad te ontwerpen in klassiek neogotische stijl. Hij liet zich inspireren door franse en italiaanse stedenbouwers en dat is duidelijk te zien aan het cirkelvormige, centrale plein van waaruit brede lanen uitwaaieren.

Neustrelitz

De kerk aan datzelfde plein zou zomaar ergens in Italië kunnen staan. We dwalen door en rond de stad, drinken een prachtige cappuccino op het marktplein en genieten met volle teugen van elkaar en van de omgeving.

P1030654

Natuurlijk slaan we ook hier een wandeling door de Kleingärten niet over. Woensdagmiddag vertrekken we voor een tochtje naar het dorpje Wesenberg aan de Woblitzsee. Een dorpje waar de tijd heeft stil gestaan: een haventje voor een paar bootjes, een groot grasveld met overdekte picknickbanken waar fiets- en kankampeerders kunnen overnachten. Niks afgezet of moeilijk, het geheel wordt op losse wijze beheerd door de dame van de Biergarten. Het leven zoals het zou moeten zijn, ontspannen, rustig en relaxed – een beetje het Nederland van de jaren ’50…..

DSC_0024 (2)

Himmelpfort, waar we de volgende dag afmeren blijkt van hetzelfde laken een pak. Met één verschil, namelijk dat hier in de wintermaanden het kantoor van de kerstman gevestigd is. Jaarlijks worden hier zo’n 280.000 brieven bezorgd met wensen en zorgen van kinderen van over de hele wereld.

Gelukkig heeft de kerstman hulp bij de beantwoording van al die post. In het stadspark bevinden zich de ruïnes van een voormalige klooster uit 1299. Donderdagochtend wandelen we rond de Moderitzsee en ontbijten halverwege in een overdekte picknick/schuilhut aan de oever van het meer.

P1030843

Aansluitend is het plan om naar Lychen te varen. De tocht daar naartoe is de moeite waard, Lychen denkelijk niet. De enige afmeersteiger van het stadje blijkt door een ‘drijvende keten’-verhuurbedrijf in beslag genomen. Na wat inkopen en een rondje over de Grosser Lychen See poetsen wij de plaat en komen uiteindelijk terecht in Bredereiche.

Bredereiche

Een lieflijk vakwerkkerkje blijkt, naast een volledig met kinderkopjes belegd stratenplan, het opmerkelijkst hier. Ons maakt het niet zo veel uit, we hebben het heerlijk met elkaar en strijden tussen de bedrijven door om het hardst in de ‘kezen’-competitie tussen de koude (Fred en Anja) en de warme (Jeroen en ik) kant.

P1030811

Op zaterdag varen we terug naar Fürstenberg. We hebben het lang uitgesteld maar vandaag gaan we het voormalig vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück bezoeken. Vanuit Fürstenberg wandelen we er in een half uurtje naartoe.

Ravensbrück

Het complex is indrukwekkend. Het voelt heel dubbel om hier te lopen op deze grond doordrenkt van narigheid, verdriet en ellende. De huizen van de hoge ss-officieren staan er nog. Villa’s zijn het en ik vind mooi en tekenend wat men ermee laat gebeuren: verrotten…

Ravensbrück

Onder de indruk lopen we terug over de weg die door gevangenen werd aangelegd. Natuurlijk weten we wat er allemaal gebeurde hier en in andere concentratiekampen maar om hier te lopen is toch van een geheel andere orde. Goed dat dit alles behouden blijft: opdat we niet vergeten, inderdaad….

Ravensbrück

’s Avonds eten we met elkaar bij de Alte Reederei, tegenover de Knipmes.

 

P1030538

We nemen de tijd om de dagen met elkaar nog eens de revue te laten passeren. Al het moois dat we mochten aanschouwen, de dieren die we, min of meer geslaagd, voor onze lens konden vangen. Vissende zee-arenden, rode wouw, ijsvogeltjes, kraanvogels, zelfs een adder en een hazelworm.

 

Naast natuurlijk zoals daar zijn de ‘gewone’ reiger en ander vliegend, kruipend en springend ‘wild’. Het waren heerlijke dagen en voldaan nemen we zondag aan het eind van de ochtend afscheid. We zullen ze missen maar ook nog heel lang nagenieten: mooie herinneringen zijn weer geboren….

DSC_0436 (2)

Rozengeur en –limonade

Gisteren onze lieve opstappers weer uitgezwaaid, of beter gezegd: zij zwaaiden ons uit, dat vonden ze weer eens wat anders. En dat was het ook natuurlijk…

P1030517

We hebben heerlijke dagen gehad met elkaar. Maandagmiddag om 16.30 mochten we ze gezond en wel verwelkomen. De enige die niet gezond en wel was, was ons Dorussie. Hij had een soort buikgriep, waar hij verder niet echt onder gebukt leek te gaan maar waardoor we wel een aantal dagen (en nachten) heel regelmatig naar buiten moesten met hem. Gelukkig lijkt dat leed inmiddels, dankzij veel rijst en rijstewater, geleden.

Mirow, Stadthafen

Met elkaar willen we heel graag Mirow wat uitgebreider bekijken. We liggen hier in het stadshaventje tenslotte min of meer tegen het sloteiland aan te schurken. Op dat eiland moeten zich een kasteel, het bediendenhuis, een kerk, een heus liefdeseilandje en een voormalige kasteelbrouwerij bevinden, dus zeker de moeite waard. Als Lydia en Jan maandagmiddag arriveren, regent het helaas pijpenstelen, dus dat eilandbezoek stellen we maar uit tot wanneer we aan het eind van de week hier weer terug zijn. Geen punt trouwens, want er moet eerst natuurlijk bijgepraat worden, en niet te weinig! De volgende ochtend hebben we een aardig tochtje voor de boeg, het plan is om van Mirow naar Rheinsberg te varen. Daar willen we dan een volle dag blijven om Rheinsberg en het gelijknamige kasteel te bezoeken om donderdag dan weer terug naar Mirow te varen. Het blijkt een gelukkige beslissing dat we voor deze trip de tijd nemen. Voor de drie sluisjes die vandaag op het programma staan, liggen lange rijen wachtende bootjes en met drie, hooguit vier bootjes in één schutting gaat dat natuurlijk niet echt snel allemaal.

P1030462

Maakt niks uit, de natuur is prachtig en we genieten van de gezelligheid en het ´schipperen´ met z’n viertjes. In Rheinsberg vinden we een mooi plekje met uitzicht over de Rheinsbergersee

P1030456

en de volgende dag na de koffie gaan we op pad. Wandelend, maar met één fiets mee, zodat een van ons tussendoor naar Dorus kan, want die kan in zijn huidige (buik)toestand niet al te lang wachten om naar buiten te gaan.

Rheinsberg

Rheinsberg blijkt een mooi, rustig stadje waar koetsjes rijden en ook nog een marktje gehouden wordt.

Rheinsberg - koetsje

We bezoeken de werkplaats/galerij van een houtkunstenaar en genieten van de prachtige dingen die deze man maakt.

P1030429

Afsluitend strijken we neer op een terrasje en genieten van de huisgemaakte rozenlimonade, inclusief ijsblokje met daarin een rozenblaadje.

P1030434

Dan is het tijd voor het kasteel en dat valt niet echt mee. Het kasteel op zich is mooi genoeg maar wordt zo streng en onvriendelijk bewaakt dat je er een beetje de kriebels van krijgt. Bovendien mag je er geen foto´s maken, alleen als je drie Euro betaalt! Nou, daar trappen wij niet in en heel stiekem, dat krijg je ervan met die akelige ´big brother´-lui, is het me toch gelukt, hihi!

kasteel Rheinsberg, interieur

We zijn opgelucht als we weer buiten staan en Jan is er helemaal klaar mee, die offert zich, geheel vrijwillig, op om naar Dorus te gaan. Fred, Lydia en ik wandelen nog een rondje door het kasteelpark

Kasteel Rheinsberg

en kuieren daarna ook op de Knipmes aan. Deze toch al prachtige dag wordt afgesloten met een heerlijke avond, waar we tot laat van kunnen genieten.

P1030460

Donderdag begint met donder, bliksem en regen, heel veel regen. Als het ietsje droger wordt vertrekken we vrij vroeg, de lange rijen wachtenden voor de sluisjes in gedachten. Echter, het weer knapt gigantisch op en van wachtenden voor sluisjes is ook geen sprake, met het gevolg dat we heerlijk op het voordek van de zon kunnen genieten

P1030461

en vroeg in de middag afmeren in het stadshaventje van Mirow.

MIrow

Het kasteeleiland is een verademing na het overgereguleerde kasteel Rheinsberg, hoewel de eerlijkheid gebiedt te melden dat we dit kasteel niet binnen bezocht hebben. Het is heerlijk om over het eiland te dwalen, en de prachtige gebouwen te bewonderen. We drinken koffie op het kasteeleilandterras(…),

MIrow, Kasteeleiland

bezoeken het kerkje, de voormalige brouwerijkelders en natuurlijk het liefdeseiland. Afsluitend wandelen we via een smal muggenpaadje rondom het eiland en ontdekken nog een oude ijslift,

ijslift Mirow

waarmee in vroegere tijden natuurijs uit het meer naar de ijskelders van het kasteel getransporteerd werd. De volgende dag is de tijd van gaan alweer gekomen maar gelukkig hebben we alle vier iets leuks in het vooruitzicht. Lydia en Jan vertrekken naar Leipzig om daar van dochter, schoon- en kleinzoon te gaan genieten en wij verwachten heel binnenkort Jeroen en Anja, die voor een weekje komen meevaren. Dus niet getreurd, we hebben heerlijk genoten van en met elkaar, we hebben fijn bijgepraat, heel veel gelachen, lekker gegeten en gedronken, mooie dingen gezien, het waren heerlijke dagen…en zo hoort het!

Fontein, Mirow

De Knipmes wordt nog even snel weer volgeladen voor het volgende bezoek, met dank aan de auto van onze lieve opstappers en dan, na nog een laatste bakkie, is het toch echt uitzwaaitijd…..

IMG-20160603-WA0036

Met een stille Knipmes varen we weer op de sluisjes Diemitz en Canow aan om die voor de derde keer te passeren. We vrezen met grote vreze maar ook dit keer is al het geluk van de wereld met ons. We kunnen zo aanschuiven als laatste in sluis Diemitz en de volgende sluisjes blijft dat zo. Al varende verruilen we de Müritz-Havel-Wasserstrasse voor de Havel himself, het wordt smaller en smaller en echt schitterend mooi. Naast al dat moois zien we vervallen fabrieksgebouwen maar ook dat heeft altijd wel iets, vind ik dan…

Fürstenberg, vervallen fabriek

Voor het laatste sluisje van vandaag, sluis Fürstenberg, zien we zomaar ineens een prachtige, vrije afmeermogelijkheid! Alleen jammer dat er vier bootjes liggen met precies zoveel ruimte ertussen dat we nergens echt tussen gaan passen. Van die vier zijn twee drijvende schaftketen en die mannen zeggen dat ze op het punt staan om weg te gaan, dus als we vijf minuutjes hebben….? Tuurlijk hebben we die, met het gevolg dat we hier weer op een plekje van 5 miljoen liggen voor de prijs van niks! Heerlijk om met dit uitzicht op onze volgende opstappers te wachten dachten wij zo…..

Fürstenberg, schiffsanleger