Van de winter naar de lente….

Viert de winter in Maassluis hoogtij met vrieskou en sneeuw, zo gauw we Maassluis verlaten lijkt het de beurt aan de lente…

Niet gehinderd door de vrieskou maken we vanuit Maassluis een stevige wandeling door Midden-Delfland.

Een prachtig gebied waar het helaas bijna niet rustig wordt door de drukke snelweg van en naar Rotterdam. Desondanks toch een gebied dat zeer de moeite waard is om te voet te verkennen.

Als vrijdag en zaterdag de sneeuwdagen over Maassluis komen, verwelkomen we Digna en Milan met warmte, gezelligheid en erwtensoep. Zaterdagochtend heel vroeg vertrekken zij weer richting Schiphol om vandaar naar de jarige Richard in Warschau te vliegen. Zondag vieren we de 41e verjaardag van Joost, maandag komen schoonzusje en zwager nog even gezellig eten en dinsdag om 08.30 uur draaien de bruggen ons uitgeleide richting Nieuwe Waterweg.

Daar is het een drukte van belang met zee- en binnenvaartschepen in alle soorten en maten. Dankzij de onvolprezen verkeersbegeleiding sector Botlek (volgens ons op dit moment bevrouwd door Miranda, de dochter van Peter en Anita Bol),

bereiken we veilig en wel de Oude Maas waar het al wat rustiger wordt en daarna het Spui, dat we voor ons alleen hebben. Hoewel we steeds stroom tegen moeten trotseren, snort ons motortje rustig en kalm door. Langs Oud- en Nieuw Beijerland bereiken we het Haringvliet, nu nog slechts begeleidt door een stralende voorjaarszon.

Tiengemeten wordt gepasseerd – weer met dat dubbele gevoel dat ons hier altijd bekruipt. De boeren die het eiland in cultuur brachten en jaren- en jarenlang bewerkten moesten verdwijnen. Alles moest anders, Tiengemeten teruggegeven aan de natuur. In de achtergebleven boerderijen slapen nu natuurrecreanten of rusten vleermuizen.

Als we vastgemaakt zijn aan de binnenkant van de jachtensteiger bij de Volkeraksluizen, wandelen we langs de parallelweg (héél niet leuk) naar de overkant. De bedoeling om hier nog een wandeling te maken zetten we snel overboord. In het donker terug langs die weg lokt voor geen meter. We houden het bij een poosje het drukke sluizenbedrijf van dit enorme complex aanschouwen.

De nacht is helder en de te koop liggende schepen van de jachtmakelaar lichten fraai op in de lampen van de steiger.

De volgende dag wordt nog zonniger en we genieten – ondanks mijn opkomende griepje – van het tochtje naar onze geliefde Grevelingen. Ook Brouwershaven voelt weer als thuiskomen, zeker als blijkt dat zusje Lydia de koffie (mèt Zeeuwse bolussen) klaar heeft!!

We vinden een gastvrij plekje bij Ad en de gebroeders Van Ast, waarna we nog één keer moeten gaan verkassen. Er wordt gewerkt aan de kade in de oude haven van Brou en de kapitein van het werkschip, dat steeds heen en weer moet varen, vindt dat wij maar lastig liggen.

Eenmaal verhaalt, is ook hij tevreden en duik ik mijn bed in om die akelige griep eruit te zweten….

Het weer als ‘drama-queen’.

Het verblijf in Vlaardingen was geweldig! Natuurlijk niet in de laatste plaats (eigenlijk in de allereerste plaats!) door het fantastische liefdesfeest van onze kinderen, waar we nu nog steeds dankbaar en blij van nagenieten.

31654653344

Een voorrecht om hierbij te mogen zijn en met elkaar zulke heerlijke dagen te hebben. Als dit een belofte is voor de rest van hun leven, nou dan komt het dik in orde met deze vier geliefde mensenkinderen.

Op een mooie zondag wandelen we door Vlaardingen naar de Vlaardingse Vaart en de daarnaast gelegen Broekpolder. Een uitgestrekt natuurgebied, waar je geen idee hebt dat je toch midden in de Randstad bent.

P1240517

Twee dagen na het ‘Lovefest’ fietsen we langs dezelfde Vlaardingse Vaart richting Delft om nog even met de kinderen na te praten en hen tegelijkertijd een heerlijke, welverdiende vakantie toe te wensen. We hebben geluk want ondanks dreigende luchten lukt het om geheel droog van Vlaardingen in Delft en terug te komen. Op de terugweg blijkt het markt (drie kramen!) in Maasland en bij de visboer kopen we kibbeling om die lekker op een bankje met weids uitzicht op te peuzelen. Aldus verkwikt en opmerkelijk aangedikt trappen we het laatste stuk richting Knipmes. Woensdag verkassen we van de binnenhaven door de sluis naar de buitenkant, waar we aan een steigertje kunnen overnachten. Dan kunnen we donderdagochtend om 7 uur vertrekken, terwijl we in de binnenhaven tot na de spits van 9 uur zouden moeten wachten. Voor het tij erg ongunstig, dus we kiezen voor een kleine verhuizing, samen met onze oude, jonge vriend Johan. We hebben een supergezellige middag, die eigenlijk naadloos overgaat in een even gezellige avond met Jeroen, Anja en kleine Torque.

Donderdagochtend 7 uur is het dan zover en gaan we Vlaardingen verlaten om richting Zeeland te koersen. Bij het uitvaren van het havenkanaal blijkt de Eendracht voor de rede van Vlaardingen te liggen.

P1240628

We varen stuurboord uit (rechtsaf) om binnen een kleine kilometer de Oude Maas op te varen. Het oversteken van de Waterweg is nog even een dingetje, want het is ontzettend druk met scheepvaart. Dankzij de onvolprezen verkeersbegeleiding èn mijn kapitein komen we ongeschonden aan de overkant en volgt een rustig tochtje over Oude Maas en Spui. Bij het verlaten van het Spui om het Haringvliet op te draaien, pakken dreigende luchten zich samen en dan laat het weer zich nog weer eens van haar dramatische kant zien. Dat is de laatste weken schering en inslag en genieten als je veilig en wel aan de kant ligt. Nu ziet het er behoorlijk dreigend uit maar buiten spectaculaire luchten krijgen we welgeteld één enorme bui over ons heen en kunnen we verder gewoon genieten van onze ‘drama-queen-van-de-dag’, het weer!

De reis verloopt voorspoediger dan we hadden kunnen denken en om 4 uur maken we vast aan de Archipel, ons favoriete Grevelingeneilandje. Hier genieten we van rust en stilte en de volgende ochtend van een zeehond, die steeds met zijn kopje boven water polshoogte komt nemen om te zien of hij al met zijn dikke lijfje op het strandje kan gaan liggen.

P1240692

We laten het baaitje maar aan hem en zetten ondanks harde tegenwind koers richting Den Osse, waar de Knipmes maandag uit het water getild gaat worden en waar motor en aggregaat een verwenkuurtje zullen ondergaan. Tussen overkomend buiswater door zien we zusje Lydia al staan zwaaien op de kant en het duurt dan niet lang meer voor we met elkaar aan een kopje thee zitten. Fijn om weer in de buurt van Zeeuwse familie en vrienden te zijn maar de komende weken zal er eerst hard gewerkt moeten worden om de Knipmes naar behoren te vertroetelen….P1240697