Toch niet zo saaie wateren….

Omdat we nu met getijdestroom te maken hebben, vertrekken we vanuit Bremen 2 uur voor laag water. Zodoende profiteren we nog een beetje van de stroming en kunnen we met de hoogwaterstroom bij Elsfleth vrolijk de Hunte opvaren. De Weser verandert van een lieflijk stromende rivier naar een echt getijdewater.

De Weser bij Bremen

Door de nieuwe, modernistische suburbs van Bremen komen we in het Bremer havengebied, langs nog wat dorpjes en dan is daar de ingang van de Hunte al.

Kruising Weser-Hunte

Om te bevaren een saai water met aan weerskanten voornamelijk dijken: rechts schapen die op dijken grazen en links dijken die door schapen begraasd worden. Oh en ook nog een roofvogel die alles vanuit de hoogte zit te bekijken…

In Oldenburg vinden we een aardig plekje aan de drijvende steigers van de Odenburger jachthaven. Ook hier is het water nog steeds onderhevig aan eb en vloed en midden in de nacht horen we het geborrel van luchtbelletjes die door het gewicht van onze Vader Knipmes ontsnappen: we liggen met de buik op de bodem!

Oldenburg, jachthaven

Maandag brengt regen, heel veel regen dus een mooie gelegenheid om schoon schip te maken. ’s Avonds zijn we het binnenzitten moe, trekken de stoute schoenen aan, klappen de parapluutjes uit en maken een wandeling naar en door het Oldenburger Slotpark.

Oldenburg, slotpark

Daarna nog een rondje door Oldenburg centrum en we zijn weer helemaal fris en fit.

Oldenburg, centrum

De volgende dag belooft warm te worden, we besluiten tot een fietstocht langs de Hunte. Het kan toch niet zijn dat een rivier zó saai is als ons vaartochtje erover doet vermoeden, tenminste…dat hopen we. Om te beginnen hebben we een kilometer of 10 puzzelen nodig om Oldenburg uit en de route op te fietsen maar een straf is dat bepaald niet want eenmaal de stad uit fietsen we door bosachtig terrein. Alleen helaas steeds verder van de door ons verlangde fietsroute af. Uiteindelijk komt alles goed en fietsen we over en onderlangs schilderachtige dijkjes langs de Hunte.

Bij Elsfleth verlaten we de Hunte om langs de veengebieden terug naar Oldenburg te fietsen.

De volgende dag gaan we Oldenburg verlaten en omdat ook hierbij het getij weer van doorslaggevend belang is, spreken we met twee andere bootjes af om met hoogwater te vertrekken. Dan heeft sluis Oldenburg namelijk genoeg water om ons naar het hogere plan van het Küstenkanaal te tillen. Na de sluis valt ons konvooi al snel uiteen; wij blijken de langzaamste vaarders van dit drietal. Het Küstenkanaal is saai door de bomen die erlangs staan waardoor je niks ziet van het achterland en lawaaierig door de verkeersweg die het hele eind (70 kilometer) langs het kanaal loopt. Als de verveling begint toe te slaan zorgen onze voorgangers voor reuring. Twee echt oude mensen dobberen daar met motorpech, helemaal in paniek. We gaan er snel naartoe, stellen ze gerust en maken hun scheepje vast aan onze Knipmes.

P1060037

De communicatie is nogal problematisch: de vrouw is behoorlijk overstuur en de man kan bijna niet praten. Hij mist de helft van zijn tong, legt hij uit. Er is iets met de motor, ze waren bang dat er iets verbrand was, maar dat blijkt gelukkig niet het geval. Voor het ogenblik lijkt het het belangrijkst om ze tot rust te manen, het is inmiddels ook enorm warm geworden en ze zijn allebei behoorlijk aangedaan. We spreken af om ze in ieder geval mee te nemen naar sluis Dörpen, waar ze waarschijnlijk wel een monteur ofzo kunnen bereiken. Als ons een groot binnenvaartschip tegemoet komt, schieten ze weer in de paniek maar gelukkig heeft Fred al contact gehad met de schipper, hij weet ervan en doet rustigjes aan. Bij de sluis raadt de sluiswachter aan om hen in het jachthaventje net voor de sluis te brengen. Dat is waarschijnlijk rustiger voor hen en daar zal misschien iemand zijn om hen te helpen. Met een strakke manoeuvre leveren we ze af aan de steiger, waar inmiddels al iemand klaar staat om hen verder te helpen. Wij gaan er dan direct vandoor want het is heel erg ondiep hier. Eenmaal bij de sluis opent de sluiswachter speciaal voor ons de deuren weer, zodat we direct mee kunnen schutten. Da’s natuurlijk wel heel erg vriendelijk van hem, hoewel de mensen van het bootje dat al in de sluis lag, daar zo te zien heel anders over dachten….

Kruising Küstenkanaal-Dortmund Emskanaal

Van het Küstenkanaal komen we daarna al snel op het Dortmund-Emskanaal en dat is een heel wat lieflijker vaarwater. We genieten volop hoewel het wel een lange vaardag wordt. De laatste 15 kilometer varen we in het avondzonnetje maar….

Dortmund Emskanaal

als we vastmaken zijn we wel in één keer van Oldenburg naar Haren gevaren, een afstand van bijna 100 kilometer! Met heel warm weer is varen met alles open bepaald geen straf en als er saaie kilometers overbrugd moeten worden dan moet dat maar. Voor het sluisje van Haren overnachten we en vroeg in de ochtend maken we een uitgebreide wandeling (plus zwemsessie) met Dorus.

Haren, sluisje

Als we terugkomen bij de Knipmes is Harens’ sluiswachter op zijn post en kunnen we door het sluisje. Voor vandaag zijn dat alle vaarbewegingen geweest. Met een verwachting van temperaturen van rond de 32 graden vinden we het onder de bomen helemaal prima, zeker als mijn held op onnavolgbare wijze ook nog iets creëert waardoor de zon uit en de wind in de kuip blijft!

Haren-Rütenbrockkanaal

Zon, regen, hagel en natte sneeuw…

Haren-Rütenbrockkanaal

Vrijdagochtend begint sprookjesachtig met nevel boven de landerijen. Om 09.00 uur precies, pünktlich om maar zo te zeggen, draait de eerste Duitse sluis voor ons en varen wij ons stukje niemandsland uit en Duitsland in.

Haren-Rütenbrockkanaal

We varen samen op met een andere boot. De eigenaren vinden het handig om een rubberbootje aan een lange lijn achter zich aan te slepen. Een irritant gedoe in de sluisjes omdat dat ding steeds tussen de Knipmes en dat andere bootje dreigt te komen, terwijl iedereen druk is met invaren en vast te maken. Nou ja, ieder zijn meug zullen we maar zeggen en op een gegeven moment kijken wij er niet meer naar om, ze zien maar…. Het Haren-Rütenbrockkanal (in het Duits nu!) is snel genomen: om kwart voor 12 maken we vast aan de passantensteiger in het centrum van Haren.

Haren-Rütenbrockkanaal

Op een bord staat dat we ons moeten melden bij de sluiswachter (sluis 1, voor ons de laatste sluis voordat we het Dortmund-Emskanal op zullen draaien). Logisch, want ook voor hem is het handig om te weten of bootjes blijven liggen of doorvaren. Fred meldt zich keurig en zegt dat we tot morgen blijven liggen. Dan hoort hij dat de sluis tot 12.00 uur draait en daarna pas maandagochtend om 09.00 uur weer! Winterdienst, jawohl… We moeten heel snel beslissen en blijven maar gewoon waar we zijn. Weekendje Haren is ook niet verkeerd en bovendien kunnen we dan nog even inkopen doen.

Haren

Met Dorus doen we een rondje Haren en kuieren even naar het Dortmund-Emskanal en langs het scheepvaartmuseum.

Dortmund-Emskanaal bij Haren

Zaterdag lijkt een van de laatste dagen met aardig weer te worden en we hebben nog een grenslandfietstocht liggen, dus een mooie gelegenheid. Voor een groot gedeelte fietsen we langs het kanaal weer terug en onderweg drinken we koffie in een van die prachtige Duitse picknick/schuilhutjes.

P1020467

Onbegrijpelijk dat we die in Nederland nauwelijks zien, terwijl wij toch zo’n fietsland zijn en het ook bij ons vaak genoeg regent! Langs de grens fietsen we richting Ter Apel en komen bij het kanaal.

Ter Apelersluis

Even daarna fietsen we langs het klooster van Ter Apel waar moderne kunst getoond schijnt te worden maar waar wij toch maar niet de tijd voor gaan nemen. Het regent af en toe en je weet maar niet hoe lang het redelijk blijft. Bij Emmer-Campascuum steken we de grens weer over om via Lindloh en Fehndorf weer in Haren te geraken.

koolzaadvelden in Duitsland

Precies op tijd, want al snel barst de eerste serieuze bui los… De volgende dag halen we verse broodjes bij de bakker en blijft het een beetje tobben met het weer: dan schijnt de zon en even later regent het weer. Wat we niet weten is, dat dit nog maar een voorproefje is van wat ons te wachten staat…

Haren-Rütenbrockkanaal, sluis 1

Maandag liggen we om precies 9 uur voor de eerste brug en aansluitend draait sluis nr.1 voor ons. Bij Wassersportverein Haren kunnen we water tanken en dan draaien we toch echt het Dortmund-Emskanal op. Het weer is redelijk met af en toe een bui. We ‘nemen’ drie sluizen en als om bij vieren een ultra-langzaam beroepsschip ons voorgaat richting de volgende sluis, houden we het bij Hanekenfähr voor gezien en zoeken een plaatsje voor de nacht. De avond en nacht brengen hagel- en sneeuwbuien: wij genieten in ons lekker warme ‘hutje’!

Dortmund-Emskanaal, Hanekenfähr

De volgende ochtend melden we ons op tijd voor de volgende sluis en krijgen daar te horen dat er maar tot half 2 vanmiddag geschut wordt. Er wordt een collega begraven, begrijpen wij… Tot overmaat van ramp lijkt het wel een langzaamaan actie: alles duurt en duurt en ondertussen sneeuwt en sneeuwt het en sta ik voor Jan met de korte achternaam een lijntje vast te houden, in afwachting van.

Dortmund-Emskanaal

Ik krijg het kouder en kouder en als de tijd erop zit, zijn we net voorbij sluis Altenrheine, de vierde sluis van vandaag, en ben ik niet meer warm te krijgen, zelfs niet met de kachel op 88! Een uurtje op bed onder mijn donsje doet wonderen en daarna kan ik de wereld weer aan….