Yes, we did it!!!

Het is gedaan, het Groene Hartpad zit erop! 195 kilometer puur – nou ja effe eerlijk, niet altijd puur maar toch – genieten. Voor het zover is, moeten we bij de SVB, in Rotterdam dit keer, maar weer eens laten zien dat we het nog steeds doen. Je moet er toch niet aan denken dat wij allang het loodje gelegd zouden hebben en zij nog steeds nietsvermoedend die enorme AOW-bedragen naar ons overmaken! Nou ja, regels zijn regels, daar gaan we niet over zeuren. Het is ons genoeg om er ter plekke de draak mee te steken en te zien dat de dienstdoende ambtenaren zich ook enigszins opgelaten voelen.

Natuurlijk treinen we niet zomaar richting Rotjeknor, er moet wel gelijk een wandeling aan vastgeknoopt worden. Een onvervalste stadswandeling dit keer. Een stadswandeling op een mistige, kille dag maar man, wat hebben we genoten! Grote kunst, kleine kunst;

gedenktekens, teksten en gedichten die je doen glimlachen of bijna tot tranen ontroeren:

Rotterdam heeft van alles in huis en wij zijn nooit te beroerd om daarvan een genietinkje of wat mee te pikken!

Het bezoekje aan de SVB wordt afgesloten met een frietje van Bram Ladage en zo krijgen regeltjes van overheidswege alsnog gouden randjes.

Half november bussen we weer naar De Zweth om het Groene Hartpad op te pakken

en waren we wellicht in de veronderstelling, dat dit een soort thuiswedstrijd zou worden over bekende paden, nou dan moeten we op die veronderstelling terug komen want niks blijkt minder waar!

Via onbekende paden en langs onbekend water verdagen we in Kethel. Enigszins verloren ligt het daar landelijk te wezen te midden van de oprukkende stadse bebouwing,

het oude kerkje nog immer op de kleine terp en een wijkparkje dat landelijk oogt. Hondenlosloopgebied blijkt het hier te zijn en het misverstand is kennelijk dat honden hier dus ook los moeten lopen: een angstaanjagende herder jaagt achter een klein hondje aan. De angst stroomt uit de kleine oogjes, het beestje rent duidelijk voor zijn leven. Als we opmerken, dat dit echt heel traumatiserend is voor die kleine antwoordt de eigenaresse van de herder dat honden hier toch los mogen…..natuurlijk! Verontwaardigd over zoveel lompheid wandelen we verder, hoe dom kan je zijn. Gelukkig blijft de boosheid niet lang hangen, op zoek naar een koffiebankje verzeilen we bij een bezoekers/natuureducatie-centrum dat verlaten oogt maar waar wel een aantrekkelijk bankje staat te lonken. Als we het terrein oplopen blijken er toch twee heren aanwezig en een gezellig praatje is snel gemaakt. Als de heren de aanpalende volks/schooljeugdtuintjes intrekken om te klussen, kunnen wij op gemak van onze koffie genieten.

Het is heerlijk hier en als we weer verder gaan staat er een koppel koeien erbarmelijk te loeien. We snappen niet wat er aan de hand is, totdat we, heel in de verte, een trekker zien naderen. Dit moet wel de boer zijn die bij die koeien hoort en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bijzonder hoe die beesten dat zo snel in de smiezen hebben. Ze worden opgehaald om nog een poosje naar een andere wei te gaan voordat ze voor de winter de stal ingaan.

Ze zijn helemaal uitgelaten en blij dat ze mee mogen, echt leuk om te zien. Uiteindelijk brengt ons pad ons in Vlaardingen, waar we helemaal langs de Vlaardingse Vaart naar Schipluiden kuieren.

Kilometers lang, maar saai? Echt niet! We denken aan de Westlandse schaatsers die in strenge winters de ijzers onderbonden en op weg gingen naar Vlaardingen om vervolgens met Vlaardingse Moppen in hun kontzak terug te komen. Kwamen de moppen heel aan in het Westland, dan waren het beste schaatsers. Veel mindere goden strandden echter in café Vlietzicht langs de Vlaardingse Vaart en moesten soms zelfs aan het eind van de dag in kennelijk staat opgehaald worden door het thuisfront!

Eenmaal in Schipluiden valt de regen en schuilen we in het bushokje vanwaar na een poosje de bus ons terug in Delft aflevert. De laatste Groene Hartetappe liepen we afgelopen woensdag. De bus levert ons weer keurig af in Schipluiden.

We zoeken wat caches want in de tussentijd hebben we iets grappigs ontdekt. Het heet geocaching en wij vinden het gigantisch leuk. Overal over de hele wereld liggen kleine ‘schatjes’ verstopt en eenmaal ingelogd kan je precies zien waar die schatten zich bevinden. De kunst is dan natuurlijk nog wel even om ze echt te vinden maar heel erg ingewikkeld is dat toch niet. Superleuk te combineren met wandelen en in het stuk tussen Schipluiden en Delft vinden we er een stuk of 8. Het hadden er meer kunnen zijn maar andere afspraken dwingen ons om ook een beetje de tijd in de gaten te houden. Wie precies wil weten hoe het zit, moet maar eens googelen….

Schipluiden doen we dientengevolge nogal uitgebreid maar eenmaal in de polder drinken we koffie en genieten van het vogelleven om ons heen. Een bonte specht laat zich spotten,

de ganzen zijn druk in de weer en spreeuwen maken prachtige figuren in de lucht. Kennen we de wijk Tanthof in Delft, de Tanthofkade – een oude waterkering – kennen we helemaal niet en we verbazen ons over zo’n prachtig voetpad aan de rand van de stad.

Den Hoorn voert ons door een nieuwbouwwijk weer helemaal naar de westkant van Delft, ook weer via verbazingwekkend mooie natuurgebieden. Daarna wandelen we dan dus echt Delft in en via Wilhelminapark

en Buitenwatersloot komen we tenslotte terug in Delft, waar het prachtige station ons wacht en we het Groene Hartpad als voltooid kunnen beschouwen…!

Ondertussen drijven we nog steeds, naar volle tevredenheid overigens, in Delft. Na de Sinterklaas zouden we naar Scheveningen vertrekken maar golfhoogten houden ons hier. We wachten het allemaal af en als de voorwaarden dan op een dag gunstig zijn, wagen we de oversteek naar Scheveningen, waar de Knipmes zijn technische onderhoudsbeurten zal krijgen. Het heeft allemaal geen haast, gaat vast en zeker goed komen!!

Hoe Delft-dagen weken worden…

Dankzij de hulp van onze kleine mannen hebben we een paar weken geleden Delft bereikt. In Leidschendam stappen zij op en wijzen ons hoe we verder moeten varen. De sluis in Leidschendam overwinnen we dankzij noeste arbeid van die twee: het lijkt wel of de Vader Knipmes de kademuur opgetrokken moet worden!

In Voorburg houden we lunchpauze en moet er in het park gerend worden want: dit vinden we altijd zo’n leuk park, oma…

We vieren de 5e verjaardag van onze jongste met taart, vriendjes en heel veel cadeautjes

en de verjaardagen van allebei de familieoudsten op een prachtige zondag met een rondvaart door Den Haag,

terrasbezoek in de buurt van de Hofvijver en aansluitend een gezellig etentje met tapas en grote-rieten-limonade voor de liefhebbers.

Het Groene Hartpad wordt weer opgepakt en ook in de omgeving van Delft valt meer dan genoeg te genieten, om nog te zwijgen van de stad zelf, altijd gezellig natuurlijk!

Een klein weekje Veluwe voor mij en mijn vriendin is de kers op de taart en Fred is blij dat hij even ongestoord kan klussen: een win-win-situatie dus.

We genieten van prachtige herfstplaatjes, paddenstoelen in grote getale en, even schrikken, een agressieve Amerikaanse zoetwaterkreeft op ons wandelpad.

Een ware plaag schijnen die beesten te zijn, ze terroriseren en verwoesten de onderwaterfauna. Misschien hadden we hem beter dood kunnen trappen maar ja, dat doe je toch ook niet, hè? We hoorden dat ze zelfs regelmatig in woonwijken gesignaleerd worden…

In Delft vinden we een plekje aan het eind van de steiger, waar binnenvaartschepen soms angstaanjagend dicht langs de Knipmes scheren als zij de scherpe bocht in de Schie nemen. Af en toe willen andere bootjes vastmaken aan onze Knipmes. Dat vinden wij echt geen goed idee en het eind van het liedje is, dat we een brief op het raam plakken om dubbelliggen en eventuele schade te voorkomen. Better safe than sorry, zullen we maar zeggen. Normaal hebben we helemaal geen problemen met dubbelliggen hoor, iedereen wil tenslotte graag een plekje maar in dit geval: beter niet! Gelukkig wil iemand van de overkant heel graag ruilen en zo kunnen we na een week of twee veilig – en rustiger – vastmaken aan de kade.

Het Groene Hartpad wordt, als gezegd, weer opgepakt en via trein, metro en bus bereiken we Ouderkerk a/d IJssel. Daar waren we gebleven en als het pontje ons overgezet heeft, kunnen we verder.

Eerst een stukje langs de IJssel en daarna door prachtig groen gebied

richting Rotterdam en om preciezer te zijn, richting Kralingse Plas. Er loopt een grappig steiger-voetpad naar de andere kant van de plas

en vervolgens komen we door stedelijk gebied aan de Rotte, die we ook nog een klein stukje volgen. Bij station Rotterdam-Noord eindigt onze wandeling dan. De trein brengt ons in no time terug in Delft. Een paar dagen later als er een prachtige dag verwacht wordt, treinen we weer naar Rotterdam Noord en wandelen we verder langs de Rotte en de Bergse Voorplas, een prachtig gebied onder de rook van Rotterdam.

Door Hillegersberg en Schiebroek belanden we uiteindelijk in Berkel Rodenrijs vanwaar een saai stuk ons uiteindelijk langs de Zweth doet belanden.

Als we onze boterhammen op hebben wacht ons nog een fraai wandelpad langs de Zweth,

dat ons uiteindelijk naar het gehucht Zweth brengt met het gelijknamige Restaurant Aan de Zweth.

De bus brengt ons dan terug in Delft. Nog twee etappes te gaan en dan zit ons Groene Hartpad er op. Tot die tijd genieten we met kinderen en kleinkinderen van bezoekjes, zwem- en muzieklessen van de kleintjes en een museumbezoek met ons oudste kleinkind aan Naturalis in Leiden. Kortom, de tied vliegt hier in het Delftse!

Stap voor stap: Den Haag, Rotterdam en het Groene Hart

Stap voor stap: wachten op nieuws, genieten van elke verbetering, hoofd leegmaken….wachten, wachten, wachten….

Stap voor stap: wandelen door Rotterdam, door Den Haag en ‘last but not least’ genieten van het Groene Hartpad!

In Rotterdam wandelen we van het ultramoderne Centraal Station naar Kralingen en de gelijknamige plas. Langs Stadhuis, Scheepvaartmuseum en Markthal

wordt het allengs rustiger en bevinden we ons al snel in de fraaie wijk Kralingen. De Slotvijver is een oase van rust en het restant van de slotgracht van voormalig Slot Honingen.

In het water schijnen zich nog restanten van de funderingen van dit slot te bevinden. Aan de Kralingse Plas eten we onze boterhammetjes en genieten van het park en het fraaie weer.

Een alternatieve, eigen route brengt ons weer bij de metro en aansluitend terug bij Rotterdam Centraal.

Het Groene Hartpad meet 195 kilometer en loopt in een cirkel vanuit Delft door – je raadt het al – het Groene Hart. Stap voor stap, etappe na etappe brengt deze ons van Delft via Zoetermeer naar Alpen a/d Rijn, tot nu toe dan.

Omdat het zich laat aanzien dat we nog wel wat weekjes hier in de buurt ronddobberen, besluiten we dit pad in zijn geheel af te gaan maken. Via het water kunnen we steeds in de buurt afmeren, zodat de ov-kilometers ook wat binnen de perken blijven.

De route zelf verrast en verbaast ons. Zóveel fraaie natuurkilometers in, toch min of meer, randstedelijk gebied, dáár worden we gelukkig van!

In Rockanje wordt een perro-strandwandeling gehouden. Met Jeroen en Anja – en uiteraard met Dorus en Torque – gaan we daar naartoe en hebben een superleuke hondendag. Een fraai gezicht, zoveel perro’s bij elkaar en gespreksstof te over natuurlijk.

Op een mooie zondag trammen we van Delft naar Den Haag HS en wandelen door de multi-culti Schilderswijk naar het Zuiderpark. Toch weer verrassende hofjes, wijkjes en parkjes, grappig is dat.

Ook in het Zuiderpark is de lente losgebarsten, iedereen geniet hier op zijn of haar manier. Op de plaats waar in het verleden het ADO-stadion prijkte is nu een modern sportcentrum verrezen. Nog niet helemaal klaar, maar lang zal dat niet meer duren, een aanwinst is het zeker.Tussen al dat getippel door genieten we van (klein)kinderen, familie, vrienden en bekenden.

De laatste zondag in Delft wandelen we met Jeroen, Anja en de hondjes een rondje: Delft, Pijnacker, Nootdorp, Delft. Het is zomer-voor-één-dag, druk met wandelaars, fietsers en picknickende zongenieters.

Eenmaal moe maar voldaan terug op onze Knipmes gaat de kuiptent open en genieten we met een hapje en een drankje zo lang mogelijk van deze stralende dag op ons drijvend Knipmesterras.

Maandag, als de mannetjes uit school komen, gooien we los en loodsen zij ons langs bekende bruggen naar Voorburg. Het weer is radicaal omgeslagen. Zelfs met winterjas en zwemvest is het buiten maar vijf minuten leuk voor hen. Eenmaal in Voorburg breekt de zon door en maken we nog een snel tikkertje-rondje door het park voordat papa Joost en mama Marjon komen en we met elkaar toch nog lekker in de kuip kunnen eten.

Gisteren, Goede Vrijdag, zijn we naar Leidschendam gevaren. Hier blijven we tot na de Paasdagen, dinsdag verder….