Van Grevelingen naar Kager Plassen

Terwijl buiten de storm woedt en de ramen van de Vader Knipmes worden gegeseld door de slagregens, lijkt het een mooi moment om jullie bij te praten. Wat is er tenslotte lekkerder dan met een wijds uitzicht over de Kaagse Plassen, bulderende wind en slagregens lekker warm in je bootje te schrijven over de belevenissen van de afgelopen weken?

Op een mooie dag verhuizen we van West-Repart naar het haventje bij het Springersdiep.

Daar vlakbij wacht ons een wandeling uit ons pas aangeschafte wandelboekje Wandelen langs de Atlanticwall in Zuid Holland.

De wandeling bij Ouddorp is de meest zuidelijke van allemaal, dus een mooi moment om hier een begin te maken. We beginnen met een stuk over het strand en we zijn de enige wandelaars hier op de vroege ochtend.

Alleen de meeuwen houden ons gezelschap.

De wandeling is prachtig en verrassend. Hoewel wij niet veel met militair erfgoed hebben is het toch wel een eye-opener te zien hoeveel militaire activiteiten hier geweest zijn en hoeveel er nog bewaard is gebleven.

Vooral vlakbij het Springersdiep is een heel gebied met de overblijfselen van een enorm bunkercomplex midden in de duinen.

Indrukwekkend en een prachtig gebied om te doorkruisen.

Als we weer vertrekken van het Springersdiep komt Fred’s 71e verjaardag in zicht en dat worden heerlijke en gedenkwaardige dagen. Zelfs ons oud-omaatje van 91 is van de partij! Met haar rollator komt zij naar de boot wandelen om vervolgens zonder dralen aan boord te stappen, echt een kanjer!

Als de feestelijkheden achter de rug zijn, vinden wij het de hoogste tijd om los te gooien en de Grevelingen te verlaten.

Bij zonsopkomst varen we door een prachtige wereld op Bruinisse aan, uitgezwaaid door een drietal zeehondjes.

Via verschillende sluizen komen we uiteindelijk bij Dordt. Een saaie tocht en als blijkt dat bij ons favoriete haventje – het Maartensgat – de steigers vernieuwd worden, waardoor er geen plaats is voor ons,

besluiten we nog even door te gaan. Bij Krimpen a/d Lek in het Balkengat vinden we een gastvrij plekje.

De volgende dag varen we door naar Waddinxveen. Daar maken we net voorbij de hefbrug vast, een mooi, maar onrustig plekje.

We mogen diverse enorme (water)transporten bewonderen en dat maakt het natuurlijk ook wel weer erg leuk.

De volgende dag hebben we een wat aparte planning: wandelen van Waddinxveen naar Alphen a/d Rijn, met de trein terug en vervolgens met de Knipmes weer terug naar Alphen. Het wandelgedeelte van dit plan voert ons door mooie natuur en eindigt bovendien verrassend:

als we Alphen in wandelen worden we ingehaald door twee fietsers. Dat blijken schoonzusje Maja en haar man Cor te zijn! Afspraken zijn snel gemaakt, morgen komen zij een vorkje meeprikken op de Knipmes! Het blijkt sowieso een verrassende dag: als we later in de middag Alphen invaren worden we enthousiast toegezwaaid door Ad en Tineke van de Avontuur. Er is nog plaats achter hun schip, dus eenmaal vast moet er natuurlijk koffie gedronken/bijgepraat worden, enorm gezellig! We blijven hier liggen maar laat op de avond blijken we op de weekendplek van een enorm werkschip te liggen. Grote schijnwerpers die bij ons naar binnen schijnen maken al snel duidelijk dat er enige actie van onze kant verwacht wordt. De mannen zijn supervriendelijk en met een beetje passen en meten past alles en ligt de Vader Knipmes als een wel erg kleine David tussen twee Goliathen. Fred zegt altijd: als het past is het goed, en dat is natuurlijk helemaal waar.

De volgende ochtend komt Joost Marnix brengen en samen met hem gaan we naar de Alphense markt, een heerlijke ochtend en om een uurtje of twaalf wordt onze kleine man weer opgehaald door zijn papa, ze hebben een strak schema dit weekend. Wij eigenlijk ook wel: er moeten nog inkopen gedaan en eten voorbereid voor vanavond. Da’s wel dikke pech: we regenen drijfdoorwaternat als we boodschappen doen maar verder is het een fijne en gezellige avond, dus ach…

De volgende ochtend nemen we, na een heerlijk wandelingetje door Alphen met Dorus, afscheid van Ad en Tineke en verhuizen we naar de andere kant van Alphen. Daar willen we de volgende dag ook nog een stukje wandelen met ons lieve oudje en daarna vertrekken we.

We varen door een typisch Hollands landschap naar de Kager Plassen en vinden een heerlijk plekje aan het eilandje Koudenhoorn.

Ook voor Dorus is het hier fijn: hondjes mogen vanaf 1 oktober op het hele eiland loslopen en er zijn zwemmogelijkheden voor ons waterbeest te over!

Woensdag lijkt het nog een droge, aardige dag te worden en we besluiten tot een fikse wandeling. Zonder Dorus want 19 kilometer is niet meer haalbaar voor hem. Een wandeling die voor driekwart prachtig is.

Het andere kwart voert ons langs drukke en vervelende wegen maar dat wisten we op voorhand. De andere stukken maken dat ruimschoots goed. Als we door het bos van Huys te Warmond struinen,

ontmoeten we drie natuurgidsen, die daar onder leiding van een ‘paddestoelenprofessor’, zoals zij het noemen, op paddestoelentocht gaan.

Een van de gidsen wijst ons op een pruikenzwam, hoog in een boom. We zijn verrukt, want die hebben wij nog nooit gezien.

Zij legt uit waar wij er nog een van heel dichtbij kunnen bekijken en natuurlijk laten we ons dat geen twee keer zeggen!

Een leuke ontmoeting, jammer dat we toch weer verder moeten want we hebben nog minstens 15 kilometer te gaan.

Na de koffie op een bankje voor de kerk van Sassenheim stuiten we al snel op de ruïne van Teylingen,

waar aankomend weekend Vikingendagen plaats gaan vinden. Als we ultra-vervelende kilometers achter de rug hebben komen we, als een wel erg mooi goedmakertje, langs een kerkruïne waar men een pastorale begraafplaats gecreëerd heeft.

We dwalen wat rond en zijn daarna al snel weer terug in het centrum van Warmond.

Dan is het nog een wippie naar waar ons heerlijke huisje trouwhartig ligt te dobberen. Op diezelfde plaats laten we de storm van vandaag over ons heenkomen. De kop in de wind en verder redelijk beschut moet dat helemaal goedkomen en rest ons niks anders dan gewoon lekker te genieten van een knus, warm plekje aan de Kager Plassen…..

Lichtjes in de pot

Dat de natuur grillig is en voor onverwachte effecten zorgt, hoeven we na de afgelopen weken niet te benadrukken. Wel heel apart wordt het als in je toiletpot lichtjes gaan schijnen! Om water te besparen spoelen we op de Knipmes door met buitenwater. De laatste tijd hebben we ’s nachts, als we geen licht maken, dus regelmatig lichtend spoelwater. Een foto blijkt onmogelijk: zelfs het minimale lichtje van het toestel blijkt teveel, niks te zien dus. Heel bijzonder dit, we hebben het al die jaren niet eerder meegemaakt/gezien.

Dat we precies op tijd in de beschutting van het haventje van Bommenede lagen vóór de eerste najaarsstorm losbarstte, zal duidelijk zijn. En man, man, wat een regen is er gevallen! Geen wandelweer, geen fietsweer maar wèl opa- en omaweer! Twee avonden zijn we bij Milan. Oppassen zeg je niet meer bij een 13-jarige, toch?! We zijn superblij om elkaar eindelijk weer te zien en kletsen gezellig bij over de afgelopen zomervakantie en de school, die natuurlijk ook al weer begonnen is.

De woensdagochtenden wordt er gezwommen met zusje Lydia en Maaike. De daardoor verbrande calorieën moeten uiteraard direct aangevuld: een tijdrovende klus!

Zaterdag is eindelijk de dag aangebroken, waar door onze opstappers lang naar uitgekeken werd. Zusje Els en zwager Chris schepen in, vergezeld van hun twee kleinzoons.

Een nachtje op een onbewoond eiland, dat is het plan. Lijken de weergoden in eerste instantie niet mee te werken, eenmaal onderweg knapt het gelukkig op. De eerste twee zeehonden worden gespot en op het eiland(je) kunnen de mannen hun geluk niet op.

Er wordt fanatiek gevist, helaas zonder resultaat.

Daarna gaan de heren over op krabbetjes vangen, ook zonder noemenswaardige opbrengst.

Dat wordt vanavond òf honger lijden òf de vriezer plunderen. Het wordt het laatste en de mannen zijn allang blij. Er komen patatjes, kroketjes en stoofvlees te voorschijn en met een ijsje toe is het feestmaal compleet.

Na nog een paar potjes Keezen vallen de heren om van de slaap. Als snel liggen zij als roosjes te knorren. Knorren roosjes eigenlijk of klopt dit niet helemaal? Nou ja, in deep sleep dus.

De volgende dag brengt stralend weer. We gaan op weg om nog meer zeehondjes te spotten. Het geluk is met ons: we zien er, van héél dichtbij, meer dan twintig.

Er zijn er ook aan het zwemmen en zelfs een bruinvis is zo vriendelijk zijn springkunsten te tonen, helemaal geweldig natuurlijk! Zo komt er een mooi einde aan een gedenkwaardig ‘onbewoond eiland’-avontuur. En al zijn die zeehondjes nog zo lief: één hondje heeft het hart van deze twee mannen definitief gestolen en dat is…onze Dorus!

Wel, niet, wel, niet….

Antwerpen: 29, 30, 32 graden de komende tijd. Dat gaan we dus niet doen. Midden in een stad als het zo warm is, wat heb je daar aan en wat doe je dan, een beetje voor apegapen op je bootje zitten. Dáár worden wij niet vrolijk van, alleen van het idee al niet. De beslissing is snel gemaakt, we slaan rechtsaf richting de Grevelingen! Als je ergens wel een beetje warmte kan hebben, is het daar wel.

Bovendien heeft Digna sinds kort een baan bij Staatsbosbeheer in het nieuwe Informatiecentrum Grevelingen. Daar gaan we dan natuurlijk ook een kijkje nemen.

Er liggen in het nieuwe centrum zelfs fossielen tentoongesteld, die Digna, Richard en Milan gevonden hebben, onder andere aan de Jurassic Coast. Oud-collega Annelies is ook altijd geïnteresseerd in dergelijke zaken, dus een afspraak is snel gemaakt. Met zijn drietjes bestijgen we onze stalen rossen en peddelen naar het midden van de Brouwersdam, waar het centrum zich bevindt en toevallig ook een Food Truck Festival voor het weekend wordt opgebouwd. Het is buiten een gezellige drukte en binnen is al best veel te zien. We bekijken alles nauwgezet, beklimmen de aparte toren

met een mooi uitzicht over de Grevelingen, de Brouwersdam en de Noordzee

en drinken op een rustig plekje nog gezellig een bakkie koffie met elkaar.

Het is heerlijk om deze tropische dagen hier te zijn, een bij tijden straf windje verlicht de ergste warmte. Zwemwater is onder handbereik, ware het niet dat er een ware kwallenplaag heerst.

Is het eerst nog gewoon heel mooi en mysterieus om die diertjes te zien zweef/zwemmen, op het laatst is het zo erg dat we zelfs een kwal opzuigen met het spoelwater van de toilet! Dan voorlopig maar doorspoelen met een emmertje, want dat wordt natuurlijk te gek.

Al snel dient de volgende verwennerij zich aan: het blijkt precies de week van de Kunstschouw te zijn! Kunstschouw wil zeggen dat er – verspreid over Schouwen, dat is het zuidwestelijke gedeelte van het eiland – kunst wordt geëxposeerd op bijzondere locaties.

Denk dan aan tuinen, kerkjes, boomgaarden, schuren en ook gewoon bij mensen in huis. Met de fiets kan je dan van locatie naar locatie door dit prachtige gebied trekken, een win-winsituatie zeker met dit stralende weer.

We zijn er, samen met Annelies, drie dagen zoet mee en genieten van ontzettend veel moois, leuke en bijzondere gesprekken met diverse kunstenaars en van koffie/lunchpauzes op ook al heel mooie plekjes. Tussen de Kunstschouwdagen door, genieten we van de zwembezoekjes van Milan, die uit school een duik komt nemen met vrienden.

We zien familie, vrienden en bekenden en zijn blij met onze keus om deze warme dagen hier aan ons voorbij te laten gaan.

De voorbereidingen voor Concert at Sea, aankomend weekend gaan halverwege de week van start. Wat een enorme klus om alles op te bouwen. We wandelen er eens naartoe om een en ander te bekijken. Het moet tenslotte wel goed gebeuren allemaal, want Jeroen en Anja zullen, samen met een groep vrienden, ook van de partij zijn!

Als de temperaturen genormaliseerd zijn, maken we aanstalten om de Grevelingen weer te verlaten maar niet nadat we voor Dorus nog een scheerafspraak gemaakt hebben bij de trimster waar hij in zijn jonge jaren naartoe ging.

Hij komt er helemaal spic en span vandaan en is dan ook helemaal klaar voor een tripje naar onze zuiderburen. Dinsdagavond nemen we afscheid en woensdagochtend gooien we los en verlaten onze ouwe, trouwe en gigantisch mooie Grevelingen.

We overnachten weer in Beneden Sas en momenteel varen we op het Schelde-Rijnkanaal met – alweer – bestemming Antwerpen!!!

Soms….

Soms haalt het leven je in en zijn er van het ene op het andere moment belangrijker zaken die je aandacht vragen. Dinsdag draaien we om, België en verdere plannen zijn voorlopig van de baan. We willen terug, terug naar Delft, terug naar geliefde familieleden die nu zo’n moeilijke tijd doormaken.

Eerst stoppen we voor een paar dagen op de Grevelingen. Nog wat gezelligheid inhalen met andere familieleden en even genieten van de eerste lentedagen in dit fantastische gebied.

We wandelen wat, we fietsen wat en maken de Strao van Scharendijke en het ringsteken van dichtbij mee.

We moedigen kleinzoon Milan aan bij zijn trommelarij en bij de voetbal. Dorus zwemt nog even lekker in de Noordzee

en dan, op een vroege maandagochtend, varen we weer richting Bruinisse.

Drie sluizen te gaan vandaag: Grevelingen-, Krammer- en Volkeraksluizen. We hebben geluk en alle drie de sluizen draaien bij onze nadering vrijwel onmiddellijk open. Dat scheelt een slok op een borrel! In Oud-Beijerland vinden we het mooi geweest en bovendien hoog tijd om te voet nog een poosje te genieten van weer een stralende voorjaarsdag.

Oud-Beijerland is leuk en sfeervol. We kuieren naar de oude HBS en vandaar via het Dievenpad zigzaggend door het fraaie Laningpark. Het is een gezellige voorjaarsdrukte met spelende kinderen, hevig discussiërende jongelui en kuierende (honden)mensen.

De volgende ochtend wandelen we nog even langs het Spui naar bezoekerscentrum Klein Profijt. Er komen schoolkinderen aan voor een natuurexcursie en Dorus staat in het middelpunt van de belangstelling. Hij laat zich al het geaai en geknuffel welgevallen en met een tevreden Dorus maken we nog een rondje door de grienden bij Klein Profijt.

We hebben vandaag geen haast. Als we na de koffie vertrekken, hebben we stroom mee op het Spui en de Oude Maas en daarna, op de Waterweg, niet al teveel stroom tegen. Het wordt een woelige en enerverende overtocht totdat de Parksluizen ons in rustiger vaarwater tillen. Op de Oude Maas is het een drukte van belang met oplopende en tegemoet komende scheepvaart. We deinen dat het een lieve lust is – nou ja, soms had het ook wel ietsje minder gekund hoor! Ook op de Waterweg is onze tocht ‘bewogen’, in velerlei opzichten.

Gelukkig is daar, als altijd, de onvolprezen en altijd aanwezige verkeersbegeleiding.

Veilig maar moe van het opletten en het drukke marifoonverkeer slaken we allebei een zucht van verlichting als we de Delfshavense Schie opdraaien.

Dan is Delft nog maar een wippie en worden we al snel hartelijk welkom geheten door Delftse vrienden en aansluitend door kinderen en kleinkinderen. We eten met elkaar en zijn ondertussen heel erg blij om in de buurt te zijn en met elkaar te kunnen wachten op de dingen die komen gaan. Hopen op en duimen voor een goede afloop is het enige dat we nu kunnen doen en – het allerbelangrijkst – er zijn voor elkaar!