Wel, niet, wel, niet….

Antwerpen: 29, 30, 32 graden de komende tijd. Dat gaan we dus niet doen. Midden in een stad als het zo warm is, wat heb je daar aan en wat doe je dan, een beetje voor apegapen op je bootje zitten. Dáár worden wij niet vrolijk van, alleen van het idee al niet. De beslissing is snel gemaakt, we slaan rechtsaf richting de Grevelingen! Als je ergens wel een beetje warmte kan hebben, is het daar wel.

Bovendien heeft Digna sinds kort een baan bij Staatsbosbeheer in het nieuwe Informatiecentrum Grevelingen. Daar gaan we dan natuurlijk ook een kijkje nemen.

Er liggen in het nieuwe centrum zelfs fossielen tentoongesteld, die Digna, Richard en Milan gevonden hebben, onder andere aan de Jurassic Coast. Oud-collega Annelies is ook altijd geïnteresseerd in dergelijke zaken, dus een afspraak is snel gemaakt. Met zijn drietjes bestijgen we onze stalen rossen en peddelen naar het midden van de Brouwersdam, waar het centrum zich bevindt en toevallig ook een Food Truck Festival voor het weekend wordt opgebouwd. Het is buiten een gezellige drukte en binnen is al best veel te zien. We bekijken alles nauwgezet, beklimmen de aparte toren

met een mooi uitzicht over de Grevelingen, de Brouwersdam en de Noordzee

en drinken op een rustig plekje nog gezellig een bakkie koffie met elkaar.

Het is heerlijk om deze tropische dagen hier te zijn, een bij tijden straf windje verlicht de ergste warmte. Zwemwater is onder handbereik, ware het niet dat er een ware kwallenplaag heerst.

Is het eerst nog gewoon heel mooi en mysterieus om die diertjes te zien zweef/zwemmen, op het laatst is het zo erg dat we zelfs een kwal opzuigen met het spoelwater van de toilet! Dan voorlopig maar doorspoelen met een emmertje, want dat wordt natuurlijk te gek.

Al snel dient de volgende verwennerij zich aan: het blijkt precies de week van de Kunstschouw te zijn! Kunstschouw wil zeggen dat er – verspreid over Schouwen, dat is het zuidwestelijke gedeelte van het eiland – kunst wordt geëxposeerd op bijzondere locaties.

Denk dan aan tuinen, kerkjes, boomgaarden, schuren en ook gewoon bij mensen in huis. Met de fiets kan je dan van locatie naar locatie door dit prachtige gebied trekken, een win-winsituatie zeker met dit stralende weer.

We zijn er, samen met Annelies, drie dagen zoet mee en genieten van ontzettend veel moois, leuke en bijzondere gesprekken met diverse kunstenaars en van koffie/lunchpauzes op ook al heel mooie plekjes. Tussen de Kunstschouwdagen door, genieten we van de zwembezoekjes van Milan, die uit school een duik komt nemen met vrienden.

We zien familie, vrienden en bekenden en zijn blij met onze keus om deze warme dagen hier aan ons voorbij te laten gaan.

De voorbereidingen voor Concert at Sea, aankomend weekend gaan halverwege de week van start. Wat een enorme klus om alles op te bouwen. We wandelen er eens naartoe om een en ander te bekijken. Het moet tenslotte wel goed gebeuren allemaal, want Jeroen en Anja zullen, samen met een groep vrienden, ook van de partij zijn!

Als de temperaturen genormaliseerd zijn, maken we aanstalten om de Grevelingen weer te verlaten maar niet nadat we voor Dorus nog een scheerafspraak gemaakt hebben bij de trimster waar hij in zijn jonge jaren naartoe ging.

Hij komt er helemaal spic en span vandaan en is dan ook helemaal klaar voor een tripje naar onze zuiderburen. Dinsdagavond nemen we afscheid en woensdagochtend gooien we los en verlaten onze ouwe, trouwe en gigantisch mooie Grevelingen.

We overnachten weer in Beneden Sas en momenteel varen we op het Schelde-Rijnkanaal met – alweer – bestemming Antwerpen!!!

Soms….

Soms haalt het leven je in en zijn er van het ene op het andere moment belangrijker zaken die je aandacht vragen. Dinsdag draaien we om, België en verdere plannen zijn voorlopig van de baan. We willen terug, terug naar Delft, terug naar geliefde familieleden die nu zo’n moeilijke tijd doormaken.

Eerst stoppen we voor een paar dagen op de Grevelingen. Nog wat gezelligheid inhalen met andere familieleden en even genieten van de eerste lentedagen in dit fantastische gebied.

We wandelen wat, we fietsen wat en maken de Strao van Scharendijke en het ringsteken van dichtbij mee.

We moedigen kleinzoon Milan aan bij zijn trommelarij en bij de voetbal. Dorus zwemt nog even lekker in de Noordzee

en dan, op een vroege maandagochtend, varen we weer richting Bruinisse.

Drie sluizen te gaan vandaag: Grevelingen-, Krammer- en Volkeraksluizen. We hebben geluk en alle drie de sluizen draaien bij onze nadering vrijwel onmiddellijk open. Dat scheelt een slok op een borrel! In Oud-Beijerland vinden we het mooi geweest en bovendien hoog tijd om te voet nog een poosje te genieten van weer een stralende voorjaarsdag.

Oud-Beijerland is leuk en sfeervol. We kuieren naar de oude HBS en vandaar via het Dievenpad zigzaggend door het fraaie Laningpark. Het is een gezellige voorjaarsdrukte met spelende kinderen, hevig discussiërende jongelui en kuierende (honden)mensen.

De volgende ochtend wandelen we nog even langs het Spui naar bezoekerscentrum Klein Profijt. Er komen schoolkinderen aan voor een natuurexcursie en Dorus staat in het middelpunt van de belangstelling. Hij laat zich al het geaai en geknuffel welgevallen en met een tevreden Dorus maken we nog een rondje door de grienden bij Klein Profijt.

We hebben vandaag geen haast. Als we na de koffie vertrekken, hebben we stroom mee op het Spui en de Oude Maas en daarna, op de Waterweg, niet al teveel stroom tegen. Het wordt een woelige en enerverende overtocht totdat de Parksluizen ons in rustiger vaarwater tillen. Op de Oude Maas is het een drukte van belang met oplopende en tegemoet komende scheepvaart. We deinen dat het een lieve lust is – nou ja, soms had het ook wel ietsje minder gekund hoor! Ook op de Waterweg is onze tocht ‘bewogen’, in velerlei opzichten.

Gelukkig is daar, als altijd, de onvolprezen en altijd aanwezige verkeersbegeleiding.

Veilig maar moe van het opletten en het drukke marifoonverkeer slaken we allebei een zucht van verlichting als we de Delfshavense Schie opdraaien.

Dan is Delft nog maar een wippie en worden we al snel hartelijk welkom geheten door Delftse vrienden en aansluitend door kinderen en kleinkinderen. We eten met elkaar en zijn ondertussen heel erg blij om in de buurt te zijn en met elkaar te kunnen wachten op de dingen die komen gaan. Hopen op en duimen voor een goede afloop is het enige dat we nu kunnen doen en – het allerbelangrijkst – er zijn voor elkaar!

Onderweg naar het land der Belgen

Onze dagen op Brou waren lang niet wat wij ervan verwachtten. Stond er veel gezelligheid met familie en vrienden op het program, er kwam helemaal niks van in door die akelige griep. Naderhand bleek er van mijn, toch al niet florissante, conditie heel weinig over. De wandelingen beperken zich – nu nog – tot hooguit rondjes van een kilometer of 5. Met een beetje geduld moet dat weer goed komen maar laat geduld nou precies niet mijn sterkste karaktereigenschap zijn.

Na toch nog wat gezellige bezoekjes en een feestelijke overnachting bij Jeroen en Anja, gooien we vrijdag los en wenden de steven weer richting Grevelingen.

Na de sluis van Bruinisse draaien we het Zijpe op om vervolgens via Mastgat en Keeten bij het Brabants Vaarwater te geraken. Er staat een straf windje van opzij en we krijgen golven water over. In het Brabants Vaarwater ontdekken we een plaat met daarop een groep van wel 30 zeehonden.

Er zitten veel jonkies tussen. We passeren de groep op gepaste afstand en genieten van dit prachtige uitzicht.

Daarna is het nog een wippie naar de Goese Sassluis en al snel varen we over het kanaal richting Goes.

We vinden een mooi plekje in het überschattige jachthaventje Het Werfje en gaan gelijk op pad voor een wandeling door de stad. We komen, toch weer, op verrassende plekjes en prijzen ons gelukkig.

Zaterdag wordt een dag met een gouden randje. Geheel onverwacht komen Joost, Marjon en de mannetjes langs op hun thuisreis van een weekje Ardennen. Het wordt een gezellig weerzien vol spannende vakantieverhalen.

Als zij weer op weg naar huis zijn, staat de volgende verrassing alweer op de planning. Samen met Fred’s broer eten we bij nichtje Esther en haar gezin. Het wordt een gedenkwaardige en gezellige avond.

Zondagochtend wandelen we via park Valckeslot naar het recreatiegebied De Hollandse Hoeve. De voorjaarsboden zijn duidelijk – en vrolijk – aanwezig op deze zonnige ochtend in dit mooie gebied.

Maandagochtend is het weer tijd om verder te trekken. Om 9 uur draait de brug voor ons en maken we ons op voor het tochtje richting Hansweert. Het is de bedoeling om aan het steiger na de sluis de vloedstroom van morgenochtend af te wachten. Die moet ons dan de Schelde op en België in voeren.

Voor die tijd verwachten we zusje Lydia en haar man Jan nog voor een voorlopig laatste ‘Hollands’ hapje/drankje/spelletje.

Van de winter naar de lente….

Viert de winter in Maassluis hoogtij met vrieskou en sneeuw, zo gauw we Maassluis verlaten lijkt het de beurt aan de lente…

Niet gehinderd door de vrieskou maken we vanuit Maassluis een stevige wandeling door Midden-Delfland.

Een prachtig gebied waar het helaas bijna niet rustig wordt door de drukke snelweg van en naar Rotterdam. Desondanks toch een gebied dat zeer de moeite waard is om te voet te verkennen.

Als vrijdag en zaterdag de sneeuwdagen over Maassluis komen, verwelkomen we Digna en Milan met warmte, gezelligheid en erwtensoep. Zaterdagochtend heel vroeg vertrekken zij weer richting Schiphol om vandaar naar de jarige Richard in Warschau te vliegen. Zondag vieren we de 41e verjaardag van Joost, maandag komen schoonzusje en zwager nog even gezellig eten en dinsdag om 08.30 uur draaien de bruggen ons uitgeleide richting Nieuwe Waterweg.

Daar is het een drukte van belang met zee- en binnenvaartschepen in alle soorten en maten. Dankzij de onvolprezen verkeersbegeleiding sector Botlek (volgens ons op dit moment bevrouwd door Miranda, de dochter van Peter en Anita Bol),

bereiken we veilig en wel de Oude Maas waar het al wat rustiger wordt en daarna het Spui, dat we voor ons alleen hebben. Hoewel we steeds stroom tegen moeten trotseren, snort ons motortje rustig en kalm door. Langs Oud- en Nieuw Beijerland bereiken we het Haringvliet, nu nog slechts begeleidt door een stralende voorjaarszon.

Tiengemeten wordt gepasseerd – weer met dat dubbele gevoel dat ons hier altijd bekruipt. De boeren die het eiland in cultuur brachten en jaren- en jarenlang bewerkten moesten verdwijnen. Alles moest anders, Tiengemeten teruggegeven aan de natuur. In de achtergebleven boerderijen slapen nu natuurrecreanten of rusten vleermuizen.

Als we vastgemaakt zijn aan de binnenkant van de jachtensteiger bij de Volkeraksluizen, wandelen we langs de parallelweg (héél niet leuk) naar de overkant. De bedoeling om hier nog een wandeling te maken zetten we snel overboord. In het donker terug langs die weg lokt voor geen meter. We houden het bij een poosje het drukke sluizenbedrijf van dit enorme complex aanschouwen.

De nacht is helder en de te koop liggende schepen van de jachtmakelaar lichten fraai op in de lampen van de steiger.

De volgende dag wordt nog zonniger en we genieten – ondanks mijn opkomende griepje – van het tochtje naar onze geliefde Grevelingen. Ook Brouwershaven voelt weer als thuiskomen, zeker als blijkt dat zusje Lydia de koffie (mèt Zeeuwse bolussen) klaar heeft!!

We vinden een gastvrij plekje bij Ad en de gebroeders Van Ast, waarna we nog één keer moeten gaan verkassen. Er wordt gewerkt aan de kade in de oude haven van Brou en de kapitein van het werkschip, dat steeds heen en weer moet varen, vindt dat wij maar lastig liggen.

Eenmaal verhaalt, is ook hij tevreden en duik ik mijn bed in om die akelige griep eruit te zweten….