Dat enge bankje…

Van Laifour varen we door schitterend gebied richting Monthermé. Dan weer over de Maas, dan weer door een afleidingskanaaltje maar altijd even mooi. Monthermé ziet er direct al aantrekkelijk uit en we vinden hier een mooi kade’tje waarvan we dankbaar gebruik maken.

Monthermé

Fred gaat direct verder met het laatste anti-slipstukje en daarna gaan we in het zonnetje lekker mooi zitten, dom kijken, zoals onze vriendin Lia dat zo mooi weet te zeggen. Er is hier ook een camperplaats en in de loop van de middag stroomt het vol campers totdat er op een gegeven moment 18 staan, hutje bij mutje maar wel met ook een mooi uitzicht. Wij blijven het enige bootje en sommige camper-eigenaren merken op dat zij beter met een bootje hadden kunnen komen, waar ze natuurlijk groot gelijk in hebben! De volgende dag wandelen we voor de verandering weer eens de heuvels op naar de Roche à Sept Heures en naar de Longue Roche om van fraaie uitzichten te genieten.

Zicht op Monthermé vanaf Longue Roche

Hierin worden we niet teleurgesteld en we genieten dan ook volop, totdat we het wel meest enge bankje van dit gebied tegenkomen: zo bijzonder geplaatst en wat het nog enger maakt is het randje dat zich voor het bankje bevindt. Dorus, gewend om af en toe op randjes te springen, neemt een sprong en we kunnen hem nog net vastgrijpen: achter het smalle richeltje loopt een gladde rotswand stijl naar beneden!

Dat enge bankje

Dan komt het bankje nog wel weer even goed van pas om van de schrik te bekomen, dat wel… Hier in Monthermé stroomt ook de Semois via twee aftakkingen in de Maas; de Semois, een rivier vol herinneringen. Als we de volgende dag vertrekken varen we erlangs en via weer een mooie vaarroute komen we uiteindelijk in Charleville-Mézières aan. De sluisjes op dit stuk van de Maas zijn vaak een lust voor het oog. Op één sluisje zien we een schaalverdeling om aan te geven hoe hoog het water hier in 1993 en in 1995 stond.

Hoogwater-schaalverdeling op sluisje in de Franse Maas

Indrukwekkend, wat een geweld moet dat geweest zijn. Charleville is een aardige stad met als onbetwist hoogtepunt het Place Ducale. Via een loopbrug wandelen we van de steiger waar we liggen, moeiteloos de binnenstad in. We doen inkopen want zondag verwachten we zusje Lydia en zwager Jan, die een paar dagen komen meevaren.

Charleville-Mézières, Place Ducale

Maandag vieren we dan bovendien Jan’s verjaardag met elkaar. Voor het zover is, wandelen we nog rond en door Charleville en Mézières, wat oorspronkelijk twee aparte, zelfs vijandige, steden waren. Het Italiaans aandoende kerktorentje

Moncy-Notre-Dame aan de Franse Maas bij Charleville-Mézières

van buurgemeente Moncy-Notre-Dame volgt op een mooi stuk parkachtige natuur, waarna we al snel in Mézières belanden.

Turbinegebouw A.Clement, Charleville-Mézières

Daar bekijken we het turbinegebouw uit 1898 van A.Clement, dat tot op de dag van vandaag lijkt te werken. Langs de vestingen van Mézières wandelen we dan weer terug naar Charleville en de Knipmes.

Vestingwerken Mézières, bij Charleville-Mézières

Zondagmiddag verwelkomen we onze opstappers en om een en ander te vieren, gaan we ’s avonds met elkaar uit eten in een restaurantje aan de Place Ducale, een feestelijke gebeurtenis. Maandagochtend ontbijten we met slingers en kadootjes voor de jarige en dan vinden we het hoog tijd om los te gooien. We verlaten Charleville-Mézières door het sluisje onder de Porte de Bourgogne – onderdeel van de vestingwerken van Mézières.

Porte de Bourgogne bij sluis Mézières

De Maas verlaten we iets later door het kleine sluisje bij Pont au Bar om onze weg via het Canal des Ardennes te vervolgen. Dachten we in eerste instantie bij Pont au Bar te overnachten, dat idee zetten we maar snel uit ons hoofd. Het lijkt hier wel een botenkerkhof, zo bezaaid ligt het hier met huur- en andere bootjes in verschillende stadia van ontbinding. Daar wordt een mens niet vrolijk van en we vinden dat we maar een stukje verder moeten gaan. Een wijs besluit, zal later blijken. We vinden een idealistic plekje bij La Cassine waar we allevier supergelukkig van worden.

Kasteelruïne bij La Cassine aan het Canal des Ardennes

Er is zelfs een heuse kasteelruïne en natuurlijk gaan we die uitgebreid bekijken. Eigenlijk is het privé-terrein en bezondigen we ons behoorlijk maar gelukkig blijft iedereen hier vriendelijk onder, domme toeristen dat we zijn….! De avond valt met schitterende kleurenpracht en eenmaal donker wordt er gekaart, gekletst en gelachen….

De avond valt over het Canal des Ardennes

De Dames bedwongen, een nieuw record

Givet

Woensdag verlaten we Givet met een laatste blik op het enorme fort. Gewapend met een afstandbediening voor de sluisjes gaan we op weg. Eerst wacht ons een tunnel, onverlicht, 565 meter en aan weerszijden begrensd door de voorlopig laatste bemande sluisjes. De heren regelen gelijk de doorvaart door de tunnel, vandaar. Fred’s ooit ingenieus op de mast geplaatste schijnwerper doet weer goede dienst.

Tunneltje in de Maas bij Givet

Hij heeft hem namelijk zo gemonteerd dat, als de mast overeind staat, hij fungeert als deklicht en bij tunnels, als de mast plat ligt, hij recht vooruit schijnt en dus als schijnwerper zijn werk doet. Na het laatste sluisje volgt nog een ophaalbrug maar die blijkt vernuftig op half zeven te staan, waardoor niemand hem hoeft te bedienen. Na een zelfbediende sluis meren we af in Vireux, een tweelinggemeente: aan de ene kant van de Maas is het Vireux-Wallerand, aan de overkant Vireux-Molhain.

Vireux-Wallerand aan de Maas

Nog tijd genoeg om wat te klussen die dag en de volgende trekken we de wandelschoenen aan om heel op gemak naar Hierges en haar kasteel te kuieren. Een wonderschoon plaatsje waar we ons fluisterend in de Middeleeuwen wanen.

Hierges met kasteel

De terugweg voert naar het dal van de Viroin, waar wij genieten van een stokbroodje met salami en Dorus van een zwempartij. Internet hebben we hier overigens niet meer, dus dat is voorlopig over en uit.

De  Viroin

De volgende dag is Fumay het doel en teneinde daar te geraken moeten we drie sluisjes passeren. Bij de eerste sluis, sluis Montigny, begint het al goed. Er zit iets tussen de deur, waardoor die niet verder open kan en het hele systeem geblokkeerd wordt. Gelukkig is de man van de VNF snel ter plaatse om eea te regelen en verder gaan we weer. Bij de volgende sluis gaat alles goed, totdat we willen uitvaren. Nu weigeren de deuren helemaal om open te gaan!

Oproep voor hulp bij sluis Fépin

Wederom snelle service van de VNF-mannen en we worden in no time uit sluis Fépin bevrijd. De laatste sluispassage van vandaag verloopt zonder problemen en in Fumay wacht ons een geheel lege passantensteiger. Fumay was vroeger een welvarend dorp en leefde voornamelijk van de leisteenwinning. De muurtjes, de huizen, de daken, het is hier (bijna) een en al leisteen dat je ziet. Als we een wandeling maken komen we langs verlaten leisteenmijnen, nu teruggegeven aan de natuur met een verbluffend resultaat. Het leisteen ligt hier voor het oprapen,

overal restanten van de leisteenwinning bij Fumay

dat is te zeggen, het afval van de winning want afval, dat gaf deze leisteenwinning in hoge mate. In Fumay zelf herinnert een plaquette aan deze zware maar welvarende tijd. Zondag vertrekken we met als doel Revin en weer treffen we een weigerachtige sluis. Dit keer weigert het ding in zijn geheel om in werking te geraken.

Afstandbediening voor de sluisjes in de Franse Maas

Hij ontvangt ons signaal en begint hoopgevend te knipperen maar vervolgens: niente! Fred zet mij af bij een steiger en ik meld onze voorgenomen doorgang aan de praatpaal op de sluis. Ook nu weer is een vriendelijke VNF-man binnen de kortste keren ter plaatse om de onwillige apparatuur in gang te zetten. Ik mag in zijn bedieningshokje komen en hij legt me precies uit wat het euvel is, een onwillige schuif, kijk die daar, is de boosdoener. Hij is nog wel nieuw, die anderen doen het nog prima en bij deze is al –tig keer iemand geweest, maar het kreng blijft regelmatig weigeren! Ook wijst hij mij op de beeldschermen waarmee het tunneltje, dat na dit sluisje komt, deze sluis en de volgende in de gaten gehouden kunnen worden. Natuurlijk is het allemaal niet meer zoals vroeger, toen er op een dag zo’n dertig, veertig spitsen passeerden. Tegenwoordig zijn het nog voornamelijk plezierbootjes en ook dat zijn er niet zoveel meer als vroeger… Vroeger, toen had elke man zijn eigen sluis, terwijl tegenwoordig mevrouw, moet ik in mijn uppie wel zes sluisjes bijhouden! Ik heb hem nu net zelfs van zijn maaltijd gebeld en als ik nederig mijn excuses maak, is het toch ´helemaal niet erg, c’est rien, het is mijn werk´ en ik heb de indruk dat hij het stiekem ook wel gezellig vindt. Ik pak de lijnen aan als Fred ons Knipmessie de sluis invaart en eenmaal op hoogte, stap ik weer aan boord en varen we onder het toeziend oog en een vriendelijke zwaai van de zessluizenwachter het tunneltje van Revin in.

Vriendelijke sluiswachter

Omdat het zo mooi weer is en we eigenlijk niet zo’n zin in Revin hebben, varen we nog een stukje door. We komen langs de Dames de Meuse en genieten van de bijbehorende legende: het was in het jaar 1400 dat de drie zonen van de heer van Hierges (van dat mooie kasteelstadje, ja!) Héribrand, Geoffroy en Gauthier trouwden met de drie dochters van de heer van Rethel, Hodierne, Berthe en Ige. Het was in de tijd van de Kruistochten dat de drie gebroeders ten oorlog trokken en omdat de dames zo lang niet wilden wachten op hun heren, ontvingen zij diverse andere ridders in hun sponde. Op de dag dat de overwinning in het verre Palestina daar was, strafte God de overspelige ridderdames en versteenden zij tot de Dames de Meuse, met als gevolg zij heden ten dage in de vorm van drie enigszins onheilspellende rotsformaties nog steeds uitkijken over de Maas. Dat hebbie d´r van, knikkebollen wij naar elkaar…

Op weg naar de Dames de Meuse aan de Maas

Wat later vinden we een idyllische afmeermogelijkheid in het verstilde Laifour. Een prachtig plekje om een paar dagen te vertoeven, schilderachtig mooi. Om hier te wonen, daar moet je dan weer niet aan denken, maar da’s een ander verhaal. We benutten de tijd door verder te gaan met klussen. We hebben inmiddels het anti-slip onder handen genomen en stukje voor stukje wordt elk gedeelte van een nieuwe laag verf voorzien.

P1210453

Ik wandel naar het gemeentehuis, waar het een gezellige boel is. De gemeentesecretaris regelt kennelijk alles in zijn uppie en iedereen loopt met vragen in en uit. Geweldig, er wordt over en weer naar baby’s, vaders, moeders, en wat zo ter tafel komt geïnformeerd en ondertussen worden de zaken ook nog eens rustig en vriendelijk behandeld. Ik mag er gewoon bij blijven staan, geen probleem en krijg van iedereen een glimlach of een vriendelijk woord. Als ik aan de beurt ben en voorleg dat wij graag die onkuise dames eens zouden bedwingen en dat we gelezen hebben dat dat mogelijk moet zijn, maar hoe dan, haalt de secretaris van ver weg uit een verlaten bureau een wandelkaart boven, waar hij eigenhandig de te volgen route intekent. Hij vraagt wel eerst of wij goede wandelaars zijn en dat, zal later blijken, niet geheel ten onrechte! De heenweg is een steile klim, wat logisch is want anders geraak je niet boven natuurlijk. De beloning is prachtig

Zicht op de Maas vanaf de Dames de Meuse

en dan volgt de terugweg via een andere, behoorlijk inspannende route langs de ruggenwervels van de drie onkuise ladies! Ook weer met fantastische uitzichten over de Maasmeanders, maar daarvoor moet je dan wel stil gaan staan want tijdens het lopen heb je al je aandacht, en soms zelfs meer dan dat, nodig… Eenmaal weer beneden in Laifour gaan we nog even bij de gezellige gemeentesecretaris langs om hem te melden dat we al genietend van zijn route de Dames overwonnen hebben! Hij waardeert dat duidelijk en informeert uitgebreid naar onze verdere plannen. Eenmaal terug op de Knipmes genieten we van een welverdiende kop koffie en praten nog even na over deze indrukwekkende tocht.

P1210479

Een nieuw ‘hoogte’record ook trouwens, de top van de Dames ligt namelijk op zo’n 380 meter en onze terugtocht voerde langs het zogeheten ‘geitenpaadje´, dat zegt al genoeg, toch! De volgende ochtend neemt een oud vrouwtje me aan de hand om te wijzen waar ik brood kan kopen, het ´depot de pain´ zit verscholen achter dichte luiken in wat in de hoogtijdagen van Laifour de supermarkt was….

Duo List en Bedrog

Donderdag na de Pasen doen we nog even inkopen en daarna verlaten we Dinant. We varen maar een klein stukje met één sluis daarin. Bij Anseremme willen we twee nachtjes blijven om morgen vanuit het dal van de Maas over de hoogvlakte naar het dal van de Lesse – die overigens bij Anseremme in de Maas stroomt – te wandelen.

De Lesse bij Anseremme

In het dal van de Lesse drinken we koffie bij een verlaten watermolen en bedenken wat jammer het is, dat dergelijk erfgoed hier zomaar staat te verinteresten. Zulke ooit mooie gebouwen op zo’n prachtplek, met ook nog een (bewoond) kasteel erbij, echt zonde. Aan de kleuren te zien, hoort de watermolen bij het kasteel maar niemand laat zich daar kennelijk veel aan gelegen liggen.

Vervallen watermolen bij de Lesse

We maken een praatje met een jong stel uit Leuven, dat hier op dit idyllische plekje een paar nachten met hun camper verblijft, helemaal geen gek idee! Na een povere speleologiepoging van mijn held, steken we de Lesse over en klimmen weer uit het dal.

P1210144

Na een poosje bereiken we het dal van de Maas met in de diepte het klimmassief van Freyr. Eén afdalend pad is ook (min of meer!) geschikt voor wandelaars en via dat pad dalen wij af naar de voet van de rotsen. Er zijn nogal wat klimmers actief en onder het genot van een welverdiende boterham slaan wij het gedoe een poosje gade.

Bijzonder voetpad langs rotsen van Freyr

Via een bijzonder voetpadje langs de rotsen kuieren we dan daarna op gemak terug naar Anseremme en onze Knipmes. De havenmeester van Anseremme heeft fraaie verhalen: hij is een wolvenliefhebber en –kenner en ooit heeft hij een Poolse wolvenroedel gered van jagers, die onder valse voorwendselen een vergunning trachtten te bemachtigen om op deze roedel te gaan jagen. Op zijn werk werd hij toen – onder het (mee)luisterend oor van zijn chef – gebeld door Brigitte Bardot, die het verhaal had gehoord en hem namens het WWF wilde uitnodigen om een soort reïntegratiepark voor wolven ergens in Frankrijk te komen bezoeken! Een geweldige ervaring dat bezoek tussen de wolven, alleen vond hij het jammer dat Brigitte het bij de uitnodiging had gelaten en daar in het park er niet persoonlijk bij was.

Klimrotsen van Freyr aan de Maas

Zaterdagmiddag varen we weer een klein stukje verder, naar Waulsort dit keer en bewonderen nog eenmaal de klimrotsen, die behoren bij het Kasteel van Freyr. Bij Waulsort bevindt zich Chateau Thierry en ook dit kasteel heeft landgoederen aan de overkant van de Maas. Aan die kant ook vinden wij een mooie afmeermogelijkheid waar in het seizoen een heuse jachthaven is.

Waulsort

Nu is er nog helemaal niks, we liggen hier alleen en maken af en toe een praatje met de jongen van het pontje, dat hier vaart om fietsers en wandelaars over te zetten. Prachtig plekje en voordat jullie denken dat we alleen maar lopen te scheenbreken over ’s-heren wegen, er wordt af en toe ook geklust op de Knipmes; Fred heeft eerlijk gezegd nog nooit zo’n voorname werkplek gehad, het beviel hem goed overigens! We hebben een heerlijk schema opgebouwd: als we verder varen, klussen we de rest van de dag nog wat. De volgende dag een tochtje en eenmaal terug klussen we weer wat, als we nog zin hebben dan natuurlijk. Het moet tenslotte niet echt op werken gaan lijken, laat dat duidelijk zijn!

P1210195

Zondag komen de wandelschoenen weer boven en wordt ons hoogterecord verbroken: ipv de 250 meter waar we tot nu toe naartoe klommen, gaan we nu tot wel 280 meter en eenmaal boven is het natuurlijk hoog tijd voor een welverdiende kop koffie.

Mist over het dal van de Maas bij Waulsort

Daarna wandelen we naar Les Cascatelles: een serie watervalletjes gevormd door de diverse beekjes die hier in het bos ontspringen en die zich uiteindelijk gezamenlijk in de Maas storten. Een heerlijke wandeling en Dorus geniet ook van steeds zijn stokje weer zoeken, dat natuurlijk van stroompje naar stroompje gedreven wordt.

P1210232

Maandag vertrekken we met als voorlopig doel Hastière, om geld te pinnen en brood te kopen. Plan is om daarna door te varen tot bij Heer, net voor de Belgisch/Franse grens. Omdat Heer helemaal niks aantrekkelijks heeft in onze ogen, gaan we verder met als gevolg dat we zomaar, zonder erg de Franse grens oversteken. Nou ja, zonder erg is ook niet helemaal waar: er wordt ons een fors bedrag in rekening gebracht voor het voorrecht op Franse wateren te varen! Maar goed: nu zijn we in principe voor een jaar onder de pannen. Niet dat we dat gaan doen hoor, maar een jaar is goedkoper dan vier maanden, dus…vooruit met de geit! In Givet vinden we een mooi plekje aan de stadskade.

De Knipmes aan de kade in Givet

Givet is een aardig stadje en omdat Fred iets bij een dhz-winkel nodig heeft, wandelen we daar naartoe door de rechteroeverwijk van Givet. Door deze wijk stroomt het riviertje la Houille, dat uiteraard ook weer haar einde in de Maas vindt.

De Houille in Givet

De wijk op de linkeroever, St. Hiliaire is gezelliger en hier bevindt zich ook het fort dat mede bepalend is voor het aanzien van Givet. Dit fort werd in 1555 door Karel V gebouwd en later door Vauban (wat die man toch allemaal gedaan heeft in zijn leven, onvoorstelbaar!) gemoderniseerd. Ook bevindt zich op de linkeroeverkade een toltoren uit de 12de tot de 15e eeuw.

Toltoren in Givet

In Givet wordt geklust en gepoetst en – nu komt het duo list en bedrog om de hoek kijken – geredeneerd. Omdat dit puntje van Frankrijk omgeven wordt door Belgisch grondgebied, redeneren wij dat het ons waarschijnlijk lijkt, dat ons Belgische internet vast niet van grenzen weet, dus we blijven gewoon proberen en jawel hoor, het lukt en dankzij deze Franse pukkel in België kunnen wij dus nog steeds van ons prepaid-internet gebruik maken! Niet verder vertellen hoor, we zijn benieuwd hoelang dit goed blijft gaan….hiehaaaa!!