Soms zit het mee….en soms ook niet!

Laten we bij het begin beginnen. Dinsdagochtend in alle vroegte kuieren we nogmaals door Sedan en blijkt het mogelijk een behoorlijk eind in wat het grootste fort van Europa genoemd mag worden door te dringen. We zijn oprecht onder de indruk van de afmetingen van dit versterkte kasteel. Door de jaren werd er steeds een stukje aangebouwd en van een versterkt kasteel transformeerde het gaandeweg in een waar fort.

Tegenwoordig vind je binnen de muren een hotel, een galerie en diverse horecagelegenheden. Voor de rest van Sedan blijven we bij onze mening van een wat vervallen, vergane-gloriestadje. Dit geldt overigens niet alleen voor Sedan, heel veel steden en dorpen vertonen leegstand en achterstallig onderhoud. Kwam je voor een aantal jaren terug in Frankrijk een dorpje binnenrijden, kon je gegarandeerd bij de plaatselijke bakker en slager een lunch bij elkaar kopen om die ergens op een kleedje op een mooi plekje te verorberen. Dat is dus niet meer: lang niet alle dorpjes hebben een bakker en een slager moet je helemaal met een kaarsje zoeken….We spraken een fietser die al een paar dagen geen broodje had kunnen kopen in de dorpjes die hij passeerde.

P1240131

Van Sedan varen we naar een mooi plekje bij Lumes. Een steigertje net buiten het dorp met een bord waarop diverse wandelroutes aangegeven staan. Nou is zo’n bord best lastig meenemen voor onderweg, dus we maakten er een foto van en printten die uit, zodat we toch wat houvast hadden. Natuurlijk willen we ook hier graag wandelen. Een tochtje van een kleine 10 kilometer op de vroege ochtend is nooit weg en een aangenaam begin van de dag tenslotte.

P1240154

De route blijkt de moeite waard maar slecht bewegwijzerd, gelukkig hebben we ons kopietje. Eenmaal terug bij de Knipmes hebben we nog een groot gedeelte van de dag voor ons en in een of ander boekje vinden we een gezinsfietsroute van 45 kilometer. Dat lijkt ons wel wat en omdat het om een gezinsroute gaat die, ook weer volgens het boekje, in 3 uur te doen moet zijn, gaan we op pad. Laten we het zo stellen: voelden de wandelkilometers als een kleine 10, de fietskilometers voelden als een heel grote 45! Wat hebben we geklommen, er kwam geen eind aan. Ik had het gevoel dat mijn hoofd ieder moment uit elkaar kon klappen, en dan moesten we weer nog een stuk omhoog…

P1240158

Natuurlijk gingen we ook omlaag en natuurlijk minstens zoveel als we omhoog gingen, maar het gevoel hè?! Nou ja, het werd dus een aardig actief dagje al met al en dat nog wel op de 45e verjaardag van ons Digna! Natuurlijk vierden we dat, tussen de actie door, met iets heel lekkers bij de koffie en een gezellig belletje naar Zeeland. De volgende dag varen we van Lumes naar Chateau Régnault en al onderweg komt Fred tot de conclusie dat er iets niet goed is in de motorkamer: de accu’s worden niet bijgeladen door de dynamo! Da’s niet zo mooi maar wel eens vaker gebeurd, meestal een kwestie van een losgetrild draadje. Nu kwam er alleen ook nog een vreemd geluidje bij kijken en dat verontrustte ons eigenlijk nogal. Het losse draadje was vrij snel gevonden, het rare geluidje bleef en daar moest toch wel overleg over gepleegd. De dealer in Nederland gaf ons het telefoonnummer van hun Franse vestiging om te kijken of zij iemand in de buurt van Chateau Régnault hadden. Nou zal de desbetreffende Franse meneer ongetwijfeld heel veel kennis van dynamo’s enzo hebben, zijn topografische kennis liet nogal te wensen over. Op mijn uitleg dat wij in het noorden van Frankrijk tussen Charleville-Mézières en Revin ronddobberden, kwam hij met iemand uit de buurt van Dijon aan! Heel vriendelijk hoor, maar toen waren we, bij gebrek aan alternatieven, wel uitgepraat. Voor de verbale communicatie zijn we maar weer overgeschakeld naar de Nederlandstalige tak én naar Jeroen natuurlijk! Eind van het liedje was, dat het toch het allerverstandigst leek om de hele dynamo er voor alle zekerheid maar af te halen.

P1240259

Dan kan er verder niks kapot gaan en de accu’s kunnen we ook met walstroom en het aggregaat opladen tenslotte. Alleen….om de dynamo te verwijderen hebben we een bepaalde sleutel, eigenlijk meer gewoon een bitje nodig en díe hebben we niet. Een specialistische maat, hoe kom je daaraan in een gehuchtje als Chateau Régnault en nog wel op inmiddels zaterdag? Goede raad is duur of in dit geval een aardig eindje fietsen. De dichtstbijzijnde grote stad is Charleville-Mézières, gelukkig loopt er een fietspad langs het water, want van klimmen met de fiets hebben we wel even onze buik vol. Via internet vinden we een Brico (een soort Gamma) én ook nog een Volvo-garage, die ons misschien ook zou kunnen helpen. De Brico blijkt (Murphey!) helemaal aan de andere kant van de stad en niet in het bezit van het door ons gewenste Torcks-sleuteltje. Op weg naar de Volvo-garage komen we langs een motor/fietsenwinkel en we wagen het er maar op. Noppes maar wel nog een adresje waar we het eventueel ook zouden kunnen proberen. De Volvo-garage blijkt voorgoed gesloten. Er is wel een vriendelijke man die ons probleem begrijpt maar ons ook niet verder kan helpen dan door te zeggen dat elke zichzelf respecterende garage zo’n sleuteltje heeft maar, helaas helaas, elke zichzelf respecterende garage is ook gesloten op zaterdag! Het adresje van de vriendelijke motor/fietsmonteur idem dito. Het gevolg is dat we zaterdagavond na ruim 50 fietskilometers nog geen steek opgeschoten zijn en onze hoop dus op de maandag moeten vestigen. Of we moeten nog een creatieve ingeving krijgen om het probleem op een andere manier op te lossen. Creatieve ingevingen genoeg, helaas er werkt er niet één…! Zondag verwandelen we ons verdriet: bergje op naar het ene uitzichtpunt,

bergje af, bergje op naar het volgende mooie uitzicht om uiteindelijk bergaf bij de Maas in Monthermé uit te komen waarna we de Maas oversteken en vrijwel onmiddellijk bergje op, bergje op, bergje op naar de rotsen van de Fils d’Aymon, een soort Vier Heemskinderen klimmen.

Geheel achter adem met geen enkele ruimte meer voor pechgedachten dalen we uiteindelijk weer af naar de Knipmes. Waar we nog maar één gedachte hebben: gelukkig dat we zo’n heerlijk bootje hebben dat zo trouw op ons ligt te wachten! Maandag dringt de noodzaak zich natuurlijk toch weer op om in ‘sleutel’actie te komen. Klaar om per fiets naar de garages van Monthermé te vertrekken, komen we eerst langs de gemeentewerkplaats en ach, wie niet waagt, die niet wint, we vragen het gewoon. Supervriendelijke mannen en ‘ah, une torque, grande comme ça, pas de problème, entrez!’ Er wordt een laatje opengetrokken en voíla, daar ligt de door ons felbegeerde torque te glimlachen! Een goed uurtje verder is de dynamo verwijderd, de torque, inclusief fooi, terugbezorgd en kunnen wij verder op weg naar Revin.

P1240269

Revin met een prachtig jachthaventje, waar we oude kennissen ontmoeten en bijkletsen met Corrie en Harry van de Popeye en genieten van een wijntje en een hapje samen met Tilly en Arthur van de Tilly One, heel leuk en heel onverwacht. We wandelen door Revin, bezoeken het Spaans Huis,

P1240277

nu een streekmuseum en na 2 nachtjes is het mooi geweest en gaan we op weg voor de laatste spurt richting België en uiteindelijk Nederland. Vandaag varen we van Revin naar Fumay en het plan is om morgen naar Givet te varen. Als alles dan verloopt zoals gepland, varen we overmorgen Frankrijk uit en België in.

Schaamtelijk

Soms schaam je je werkelijk voor je landgenoten. Gelukkig niet vaak maar hier in Dun-sur-Meuse dus echt wel. Een keurig steigertje voor bootjes en een mooie plek voor campers, compleet met douche- en toiletgelegenheid. Een plek waar je voor een grijpstuiver je lijntjes vast kan maken of je camper parkeren. Presteren landgenoten het toch om zo’n 50 meter van die camperplekken af langs de waterkant te parkeren. Moet iedereen in principe ook nog zelf weten, maar als je dan wel twee keer per dag met je toiletspulletjes in de doucheruimte verdwijnt, nou dan ben je in onze ogen toch wel heel erg zielig en hebben wij heel erg last van plaatsvervangende schaamte.

Dun-sur-Meuse

De kasteelruïne en het kerkje van Dun-sur-Meuse hebben we bekeken en één en ander is zelfs op een heuse beklimming uitgedraaid. Door mijn schuld kwamen we, na een smal trappetje en iets wat steeds minder op een pad ging lijken, op een punt dat omkeren door de steilte van het terrein geen optie meer was en we ons op handen en knieën een weg omhoog ploegden door braambosjes en brandnetels. Fred boos en ik met bibberknieën, allebei met bloedige schrappen op armen en benen, zo kwamen we boven. Gelukkig was daar een bankje en een schitterend uitzicht.

Daarna een wandeling in de schaduw van wat ooit de versterkte muur om de vesting was en alles was weer goed én we waren ook alweer vriendjes. Van het kasteel bleek bitter weinig over, maar een bijzondere (woon)plek, dat is het zeker. En hoe klein en afgelegen dit heuveltopje ook is, jawel….een auto met een Nederlands nummerbord! Mensen met een vakantiehuis op een plekje van een miljoen met een schitterend uitzicht op de koop toe. We maken een praatje met de heer des huizes voordat we aan de afdaling beginnen. Bij het Bureau de Tourisme hebben we een wandeling gekregen naar Mont-devant-Sassey en Sassey-sur-Meuse. Vijftien kilometer omhoog en omlaag en weer omhoog en omlaag maar genieten in hoofdletters!

Langs fraaie velden klimmen we naar een hoogvlakte om daar ons ontbijtje te nuttigen. Vroeg op pad, want de temperaturen liegen er nog steeds niet om. In Mont-devant-Sassey prijkt het 11e-eeuwse kerkje boven alles uit en eenmaal omlaag en weer omhoog kunnen we tientallen kilometers ver kijken, plus over het lieflijke dorpje zelf natuurlijk. Een uitgelezen plek om koffiepauze te houden.

Dan omlaag en weer omhoog om over de volgende heuvelrug Sassey-sur-Meuse te bereiken. Als er een nadeel aan deze wandeling is, is het de staat van sommige paden: er wordt hier rücksichtlos gekapt en de sporen die hierdoor ontstaan, laten we het zo stellen: die vergroten je wandelplezier bepaald niet! Gelukkig is dit het enige smetje op een verder vlekkeloze dag.

We steken de Maas over en kuieren terug naar Dun-sur-Meuse via het jaagpad, waar we dankzij het heldere water kunnen genieten van vissen in alle soorten en maten. De volgende dag vertrekken we en varen door een zonovergoten, strak landschap naar Stenay, waar we vroeg in de middag aankomen en daar direct en zonder twijfel blijven omdat we een heerlijk schaduwplekje kunnen bemachtigen.

De Knipmes in Stenay

Het is weer een onmogelijk warme dag en pas in de avond hebben we fut om het stadje te gaan bekijken. Zelfs het hier aanwezige Europees Biermuseum kan ons niet uit de schaduw lokken, we laten deze bierbeker aan ons voorbij gaan: een volgende keer wellicht.

De volgende ochtend in alle vroegte doen we inkopen en gooien dan los, geen zin in weer een dag pas op de plaats vanwege de warmte. We zien wel wat we onderweg tegenkomen en net als we mopperen dat er in dit stukje Maas weinig ‘zo-maar’-steigertjes te vinden zijn, vinden we op de scheiding van Maas en kanaal een prachtig plekje! Ver van de bewoonde wereld met kristalhelder water en schaduw, heel veel schaduw! Er wordt naar hartelust gezwommen en geluierd, we prijzen ons gelukkig met dit heerlijke plekje.

Zaterdag gooien we dan toch maar los en pruttelen naar Mouzon. Mouzon maakt zich op voor een internationaal motortreffen, een jaarlijkse happening georganiseerd door de Mouzon Motorclub. Het schijnt koeler te worden, het schijnt zelfs gepaard te gaan met regen en onweer (heerlijk, heerlijk, heerlijk) dus we besluiten het weekend lekker over te blijven om van al deze feestelijkheden te gaan genieten. Mouzon blijkt ook nog eens een superleuk stadje met resten van middeleeuwse poorten en bebouwing en een prachtige kerk.

Kluizenaarscel in de kerk van Mouzon

Die deur was dus dichtgemetseld en een schakelaar en licht was er natuurlijk ook niet….

In deze kerk bevindt zich zelfs een kluizenaarscel, een in de middeleeuwen naar het schijnt veel voorkomend fenomeen. Een kluizenaar(es) liet zich vrijwillig opsluiten in een dichtgemetselde cel met maar één klein raampje waardoorheen de allernoodzakelijkste levensbehoeften konden worden aangegeven en aan de kerkzijde een opening (meer een gleuf) waardoorheen de mis gevolgd kon worden en burgers verzoeken om een gebed deponeerden, een soort brievenbus via kluizenaar naar God, dus… Hoe het met de verdere menselijke behoeften zoals plas en poep ging, dat vertelt het verhaal niet…

De motordag begint geheel in stijl met heel veel motoren en een opgedragen mis op het feestterrein. Eenmaal de mis gedaan, worden op dezelfde plaats de barbecue’s opgestookt en kan het feest beginnen. Voor ons nog iets te vroeg, wij kopen zelfgebakken groseilles-taart bij twee dames. De motorrijders doen ondertussen een toertochtje en wij dwalen wat door de middeleeuwse straatjes en over het supergezellige feestterrein.

In de loop van de middag, als de motoren weer terug zijn, is er een demonstratie motorbeheersing: ‘een stoere meid, weet hoe je je motorfiets berijdt’, zoiets. In één woord geweldig, wat een beheersing, alle stoere bikers worden volkomen van de sokken geblazen door deze onverschrokken lady….

Internationaal Motortreffen Mouzon

Een feestelijke dag, die eindigt met regen en onweer, ook niet verkeerd. Vanochtend na de koffie met een heerlijk temperatuurtje en wat miezerregen vertrokken uit Mouzon om na een prachtig tochtje in Sedan te eindigen. Even naar het Bureau de Tourisme gekuierd en de eerste indruk is een wat smoezelig stadje maar wel met een groot versterkt kasteel, dus morgen toch maar eens wat beter gaan kijken…