Van Mokum naar Mokum

Aan de Amstel vinden we een heerlijk plekje, waar ook Dorus ruimschoots aan zijn trekken komt.

Vanaf de Amstel fietsen we door Amsterdamse parken,

langs Schiphol naar het Nieuwe Meer, waar we Schotse Hooglanders met een jong spotten.

Vandaar richting centrum en we kunnen gerust stellen dat fietsen dwars door het centrum van Amsterdam, dat je dat best een uitdaging kan noemen! Desalniettemin superleuk natuurlijk en we weten gelijk de weg om de volgende dag naar het Rijks en het Van Gogh te pedaleren.

In beide musea genieten we met volle teugen, niet in de laatste plaats van de gebouwen op zich.

Vol indrukken fietsen we aan het eind van de dag terug naar ons rustige plekje aan de Amstel. Inmiddels zijn afspraken gemaakt om Koningsdag in Delft bij de (klein)kinderen door te brengen en dan lijkt het handiger om dichtbij het centraal station van Amsterdam te liggen. We opteren voor een plekje in de Sixhaven en varen dwars door Amsterdam om daar te komen. Altijd een geweldige ervaring, al blijkt die keer dat een uit stekende brugbout onze Knipmes zo beschadigde, toch een traumatische ervaring geweest te zijn, met name voor mij. Mijn maag doet raar als we onder de soms echt lage bruggetjes door varen!

Dorus fungeert ondertussen als extra toeristische attractie voor de toeristen op passerende rondvaartboten: hij wordt, zittend en/of liggend in het gangboord, ontelbare malen gefotografeerd en is goed voor heel veel glimlachende gezichten. De rondvaartkapiteins hebben daartegenover meer oog voor onze Knipmes en trakteren ons meermalen op opgestoken duimen!

Voor we het goed en wel door hebben, zijn we al op het IJ en varen we de Sixhaven in, waar we een mooi plaatsje toegewezen krijgen. Dichtbij de ingang/uitgang want de havenmeester heeft begrip voor de gevorderde leeftijd van ons Dorussie en dan kan hij snel zijn plasje en poepje buiten het hek doen. Wat een aardige mensen toch overal! Op Koningsdag nemen we al vroeg de trein richting Delft.

In Amsterdam is het dan nog rustig. Als we in Delft aankomen is het feest al in volle gang,

genieten we eerst van koffie met wat lekkers in een restaurantje en daarna moet er natuurlijk uitgebreid gefeest worden, wat dan ook gebeurd!

Na een hapje en een drankje, vertrekken we eind van de middag met elkaar naar het station. We treinen met de kinderen naar Schiphol, waar we hen uitzwaaien voor een welverdiende vakantie in Portugal.

Amsterdam CS is dan niet ver meer en na nog een nachtje Sixhaven, gooien we los en verlaten Mokum in de regen.

We wilden nog diesel tanken bij het bunkerstation maar met diesel tanken in de regen hebben we wel héél slechte ervaringen opgedaan, dus maar even niet….

Na een saai tochtje bereiken we Almere Zuidersluis en na een aantal meters zakken ligt de Flevopolder voor ons open.

Een heel verschil met Amsterdam, zeker als we op een ultra-rustig plekje bij Almere-Hout vastmaken. Ook hier is het voor Dorus weer een eldorado en daar maken we maar snel gebruik van want voor de dagen daarna wordt heel veel regen verwacht.

Dat komt er ook en wel zoveel dat ik er gewoon niet van kan slapen: het lijkt wel of we onder een waterval liggen!

Maandag wordt een gedenkwaardige dag: we worden het eens over de prijs van onze Vader Knipmes met aspirant-kopers en er wordt gelijk doorgepakt. Aanstaande vrijdag al plannen we het ondertekenen van het voorlopig koopcontract!! Na twee wel heel prettige ontmoetingen zijn we blij om ons drijvend huisje aan zulke lieve mensen te verkopen. Mensen, die net zo verliefd op onze Vader Knipmes zijn als wij en dat is voor ons echt reden om dankbaar te zijn! Om vrijdag in Elburg te zijn, plannen we nog een kort bezoekje aan Harderwijk, waar we vaarvrienden te eten krijgen. Via het sluisje De Blauwe Dromer verlaten we de Flevopolder en zetten koers naar een geheel vernieuwde haven van Harderwijk. Vond ik het jaren geleden een aanfluiting dat er zulke enorme parkeerterreinen lagen aan het water, waar Harderwijk zo mooi zou kunnen zijn, nu is alles veranderd, zijn de parkeerterreinen naar elders verplaatst en is er veel water en een boulevard voor teruggekomen. Er wordt nog hard gewerkt om eea te voltooien maar je ziet al dat het schitterend wordt en vele malen aantrekkelijker dan het geweest is.

De avond met Gerard en Edith wordt geheel naar verwachting erg gezellig en donderdagochtend gooien we alweer los om de steven richting Elburg te wenden.

Australische vaarvrienden wachten ons daar op en we eten met elkaar op de Knipmes. Vrijdag is de grote dag en het wordt inderdaad een dag met een gouden randje!

Er blijken sleepbootdagen in Elburg, wat de feestvreugde nog verhoogd. Sleepboot vaarvrienden blijken ook aanwezig en – het allerbelangrijkst en leukst – Martijn en Hanneke komen om alles te bespreken en aansluitend het contract te tekenen!!!

Koffie met gebak, champagne en na gedane zaken een lunch op een terrasje, alles even gezellig en aangenaam.

Uiteindelijk moeten we nog rennen om op tijd voor het diner bij David en Melanie (uit Australië) op hun nieuwe boot te zijn. Aan het eind van de dag staan we zo ongeveer op ontploffen maar zou dat gebeuren, dan kunnen er niets dan sterretjes van geluk te voorschijn komen! Zaterdagochtend drinken we koffie met Erik en Ria op hun sleepboot en blijkt er heel wat bij te praten. Wat een rijkdom toch al die lieve mensen, die we steeds ontmoeten. Later op de dag krijgen we bezoek van een wel heel oude vriend, Harry, die we jaren geleden hier midden in de winter ontmoetten. We lagen ingevroren, er werd geschaatst rondom de Knipmes, en hij en zijn vriend Rien waren toen bijna dagelijkse koffiebezoekers, als zij samen met het hondje van Harry hun dagelijkse rondje wandelden. Het hondje doet het niet meer, Rien kan bijna niet meer lopen maar Harry maakt het naar omstandigheden nog uitstekend.

Met zijn 89 jaar is hij nog in prima conditie, hij springt als een jonge god aan boord voor een kopje koffie en een gezellig bijkletspraatje! Zondagochtend zwaaien we eerst Erik en Ria uit

om na de koffie zelf ook los te gooien en onder stralende luchten koers te zetten naar de Arembergergracht. Om daar te geraken nemen we het Arembergersluisje

en om daar in te komen moeten de stootwillen aan één kant naar binnen. Nu komen de kunststofpaaltjes die we voor noodgevallen als deze aan boord hebben uitstekend van pas en zonder behulp van een schoenlepel nemen we ook deze hindernis.

Al snel vinden we een plekje en laten de drukke sloepjesparade op deze prachtige vakantiedag aan ons voorbij trekken.

Maandag is het aanzienlijk rustiger, wandelen we met Dorus naar Belt-Schutsloot en na de koffie gooien we los om op weg te gaan naar de omgeving van Meppel.

Meppel dat het Mokum van het Noorden wordt genoemd, door de grachtjes, het stratenplan (heel in het klein natuurlijk) en de straatnamen als Heerengracht, Keizersgracht en Prinsengracht. We varen even de Hoogeveense Vaart op en vinden een wel heel aantrekkelijk plekje boven de sluis in Rogat.

Vandaar fietsen we een rondje naar en door Meppel en komen door het stroomdal van de Reest,

een prachtig riviertje. Woensdag verkassen we naar de andere kant van Meppel, fietsen aan deze kant van het Mokum van het Noorden

en genieten van het prachtige plekje hier voor de Paradijssluis met zicht op de oude kalkovens.

Van Mokum naar Mokum, bepaald niet zomaar een standaard-tochtje, dat zal duidelijk zijn!!!

Oud land, nieuw land….

In Mildam moeten we nog bijna onze – overigens zeer geringe – reddingszwemvaardigheden in de praktijk gaan brengen als een ballonvaarder maar nipt over twee watertjes geraakt. Inzittenden èn de kudde schapen, die plotsklaps een wel heel vreemd voorwerp in hun weitje zien neerdalen, komen gelukkig met de schrik vrij…

p1060430

We maken een prachtige fietstocht naar en langs het riviertje de Linde

de Linde

en dan, de volgende dag gooien we los en zetten koers naar de Weerribben. Hier vinden we een mooi plekje in de schaduw om de hitte van de komende dagen rustig over ons heen te laten komen.

Kalenbergergracht

De Wieden en Weerrribben zijn prachtig, als vanouds. Wat schitterende, woeste natuur lijkt is in feite niet anders dan mensenwerk. Voor de inwoners van dit gebied leek aan een schamel bestaan een einde te komen toen het veen als brandstof opgang deed. Er werd laagveen gewonnen. Het was keihard en zwaar werk, waarbij de hele familie ingezet werd en dan nog betekenden de inkomsten bepaald geen vetpot. De blokken veen werden op de ribben (legakkers) te drogen gelegd. Als het veen gewonnen was, bleven de ribben en trekgaten achter. Op de ribben werd vee geweid en die trekgaten, tja daar kon je verder niet veel mee. Door opeenvolgende stormen verdwenen veel ribben in de trekgaten en ontstonden grote plassen, de Wijden of Wieden. Doordat andere trekgaten weer dichtgroeiden, in een laatste stadium met riet en moerasbos, ontstond de rietcultuur. Als neveninkomsten een welkome aanvulling voor de niet erg welvarende turfstekers/veehouders.

p1060498

Tegenwoordig geldt het riet dat hier vandaan komt als het beste van Nederland, misschien zelfs van Europa. Als de ergste hitte voorbij lijkt fietsen we voor een boodschapje naar Oldemarkt en gaan op zoek naar Hennie en Willem, die ons jaren geleden aan water hielpen toen we, door een wel heel erg grieperige Fred, vastlagen bij hen voor de deur. Het wordt een allerhartelijkst weerzien en we nemen de tijd om even bij te praten. De volgende dag verlaten we de Kalenbergergracht en varen we via Kalenberg,

Kalenbergergracht

Muggenbeet en Giethoornse Meer naar de Beulaker Wijde. De Beulaker Wijde zo genoemd naar het plaatsje Beulake, dat verdween in een stormnacht in 1776. Door het brugje van Ronduite bereiken we de Arembergergracht en maken vast op een plekje met veel mooie herinneringen. We fietsen door Belt-Schutsloot en tussen Beulaker en Belter Wiede door naar Giethoorn, waar het (toeristen)leven net op gang komt. Het beste moment dus om door Giethoorn te fietsen. Vandaar gaat het naar Jonen, waar de veerman ons al opwacht en de theetuin verdwenen blijkt. In Blokzijl is de zomerdrukte al voorbij en we fietsen verder langs de oude zeedijk met links oud en rechts nieuw land. Als we linksaf slaan fietsen we over de zandrug die de westelijke grens van het Wieden- en Weerribbengebied vormt. De oostelijke grens ligt zo’n beetje bij Steenwijk, waar zich ook een zandrug bevindt. In Sint Jansklooster eten we ons boterhammetje bij het Bezoekerscentrum, een klein openluchtmuseumpje van waaruit veel (vaar)excursies georganiseerd worden.

 

Belt-Schutsloot

Al snel daarna zijn we terug bij de Knipmes en de volgende dag verlaten we door het ieniemienie Arembergerschutsluisje dit fantastische gebied. Heel ander weer vandaag: somber en koud vergeleken met de afgelopen dagen. Via het Scheepvaartgat,

Scheepvvaartgat

de Goot en het Ganzendiep komen we tegenover Kampen uit in de IJssel. Op weg naar de Randmeren worden we nog even verrast door een imbeciel in een boot die vele malen sneller is dan zijn verstand kan denken. Wij zijn niet de enigen die last van dit heerschap hebben en niet veel later zien we twee (nog snellere) bootjes van Rijkswaterstaat de achtervolging inzetten. Op het Drontermeer hebben de zwanen het van de vakantiegangers overgenomen

Drontermeer

en eenmaal door het sluisje met de mooiste naam van Nederland – de Blauwe Dromer – varen we nieuw land in. De Flevopolder brengt een voorzichtig zonnetje, badende Hooglanders

p1060516

en, na het behoorlijke aantal vaarkilometers van vandaag, een heerlijk rustig plekje voor de nacht. De volgende ochtend zetten we koers naar Lelystad.

Lelystad

Daar blijkt ook nog niks veranderd: om de supermarkt te vinden hebben we onze fiets-TomTom nodig en als we een dag later een schitterende wandeling maken, blijkt men er zelfs in deze nieuwe wildernis vanuit te gaan dat mensen hier net zo verloren lopen als in deze …..doolhofstad!

Van oud land naar ‘nieuw’ en ‘nieuwer’….

Donderdag vertrekken we onder dreigende luchten uit Haarlem. Vol goede moed maar dat gaat al snel bijna mis bij de eerste sluis. De sluis wil niet wat wij en de sluiswachter willen, moet een keer helemaal opnieuw draaien en ja, als het dan niet gaat lukken, moet er een monteur bij komen. Gelukkig niet nodig, na de tweede poging gehoorzaamt de sluis de hand van de meester en kunnen wij verder. Na een kwartiertje draaien we het Noordzeekanaal op.

P1010177

Het is een drukte van belang daar. Gelukkig kunnen we via de marifoon de diverse scheepsbewegingen goed volgen en eenmaal in de buurt van Amsterdam Centrum is de drukte van een geheel andere orde. Veerpontjes varen af en aan en ik bewonder eens te meer de stuurmanskunsten van mijn kapitein. Met rustige hand stuurt hij onze schuit achtereenvolgens langs het voormalige REM-eiland, dat nu te koop ligt, langs het altijd indrukwekkende Realeneiland, het architectonische hoogstandje dat het EYE-gebouw in onze ogen is, en het BIM-huis/Muziekgebouw aan het IJ, waarvoor het bijna-niet-meer-te-betalen marineschip de Karel Doorman afgemeerd ligt. ’s Avonds op het journaal zien we dat er vandaag hoog bezoek was daar aan boord.

Het weer is druilerig en koud, de wind valt mee en het is nog vroeg dus we besluiten de oversteek naar de Flevopolder te maken. Daar, voor de sluis die ons de polder in moet laten zakken, weer een bijzonder staaltje van bureaucratie. We zien een enorm bord met het marifoonkanaal van de sluis, roepen op, krijgen iemand aan de lijn en geven ons verzoek door. Dat gaat zomaar niet: we moeten eerst een telefoonnummer draaien, krijgen vervolgens een computer aan de lijn, toetsen 1, 2 en 3 aan de hand van de aanwijzingen en pas dáárna zal de sluis bediend gaan worden! Bijzonder… We moeten er wel bij zeggen, dat één en ander echt snel geregeld wordt, dat dan weer wel. Eenmaal in de polder vinden we een heerlijk plekje midden in de natuur van dit betrekkelijk nieuwe land.

P1010199

Heerlijk in de rust en de stilte, alleen – wat is een mens toch raar af en toe – de volgende dag pakken we onze stalen rossen en pedaleren richting……het drukke Almere Centrum! We doen wat boodschapjes en bezoeken de VVV voor wat uitgebreider wandelinfo dan we via internet konden vinden. Veel wandelingen blijken verboden terrein voor hondjes, dus die vallen sowieso al af, want wandelen zonder Dorus: daar vinden wij echt niks aan!

P1010211

Gelukkig blijft er genoeg te genieten over en als we daar bij de Noorderplassen uitgekuierd zijn, verleggen we ons ‘werk’terrein richting Almeerder Hout. Hier zagen we minstens 15 jaar geleden tijdens een kanotocht ‘Het Hotel’, iemands nooit afgebouwde, mooie droom. Wat schetst onze verbazing om datzelfde half-affe bouwwerk er nog steeds onaangeroerd bij te zien staan! Het hek om het enorme, nu overwoekerde terrein staat er nog steeds. Bijzonder dat er niks meer schijnt te gebeuren met dit – om wat voor reden dan ook – stilgevallen project…

20160206_143955-1

Bij de Noorderplassen lazen we dat daar bevers schijnen te zitten. Hier in de Almeerder Hout zien we bewijzen genoeg van de aanwezigheid van deze sympathieke knagers, dus ze gedijen hier in de Flevopolder heel prima, zo te zien.

20160206_155016

Zondag gaan we op weg voor de Kathedralenwandeling. Kathedralen, omdat we door het landschapskunstwerk de Groene Kathedraal zullen wandelen maar eerst lopen we het Vierbruggenpad aan de overkant van de Knipmes. Het is aangenaam weer en nog rustig.

P1010222

Als wij op een bankje aan de koffie zitten komt de zondagse mooi-weer drukte op gang en wordt het helemaal gezellig bij ons bankje. Iedereen heeft een goede zin en is in voor een praatje. De Groene Kathedraal, die we daarna al snel bereiken, blijkt een populierenbos(je) dat is aangelegd in de vorm van een kathedraal.

 

We doorkruisen dit kunstwerk in gepaste sereniteit en raken daarna – iets minder sereen – van het pad en in de blubber. Zelfs Dorus duikt in een blubbergreppel en niet echt per ongeluk!

P1010238

Hij ziet er niet meer uit, net als wij overigens en we vragen ons met recht en reden af of wij zo beblubberd nog wel door villawijk Vogelhorst mogen…. Vooropgesteld dat we die vinden, dan natuurlijk. Gelukkig zijn we in Nederland, waar verdwalen ten enenmale onmogelijk is, en al snel lopen we als een stelletje landlopers, wat we uiteindelijk vandaag ook zijn natuurlijk, door de deftige lanen van de Vogelwijk. Er wordt ons geen strobreed in de weg gelegd, dat moet gezegd.

P1010242

Als we weer aan de Hoge Vaart geraken, waarin de Knipmes ligt te dobberen, vinden we een mooi plekje om Dorus te laten zwemmen (misschien was dit al de hele tijd de opzet van onze krullenbol?) en met een min of meer schone hond komen we ietsje later thuis.

P1010221

Mooi op tijd, want al snel breekt de beloofde storm los, die tot maandagavond zal aanhouden. Dinsdag gooien we los en varen het toch wat saaie stuk naar het sluisje De Blauwe Dromer. Voor de sluis maken we vast, morgen verder. Vanochtend draaide (bellen: toets 1, toets 2, toets 3) het sluisje voor ons. Een ieniemienie-sluisje, waar wij maar net inpassen. Net is genoeg en als we 5 meter hoger zijn, draait de deur voor ons open en liggen de Randmeren daar in een waterig zonnetje: Harderwijk, here we come!!

In Harderwijk wacht ons een enorme verrassing: het Harderwijk zoals wij het kennen rondom het lieflijke haventje is niet meer. Het moet ook hier groter, duurder, nieuwer en daar wordt hard aan gewerkt. Alles ligt op de schop en van een gemeentehaventje is – bijna – geen sprake meer. Gelukkig is er nog wel een havenmeester en hij wijst ons een plekje waar we, ondanks rood-witte linten, mogen liggen in de schaduw van de Prins Willem-Alexander. Al is het dus een beetje in bouwvakstijl, we verkeren hier in ieder geval in goed gezelschap!!

P1010256