Sluisperikelen

In Plate blijven we 2 nachtjes na een heftig – ach, eigenlijk vooral erg langdurend – onweer. Het dek blijkt daardoor dinsdagochtend aardig schoon geregend, reden genoeg om ook de kuip maar eens onderhanden te nemen. Woensdagochtend mogen we ongewoon vroeg (want vóór 10 uur!) door de brug, samen met drie andere bootjes. Bij sluis Banzkow presteren de twee tussenliggende bootjes het om te denken dat met 3 bootjes de sluis vol is, zodat precies het laatste bootje er niet meer bij zou kunnen. Omdat de sluisdame niet van zins lijkt in te grijpen, doet Fred dat maar. Vijf meter tussen elk bootje is tenslotte toch echt niet nodig. Onwillig wordt er opgeschoven. Alleen de laatste boot is dankbaar: de rest is boos.

Sluis Banzkow

De twee volgende sluizen verlopen dramatisch met veel gevloek. gescheld en gedoe. De bemanning van de laatste boot, rustig tot nu toe, wordt het in de laatste sluis ook zat, logisch in onze ogen. Geen prettig ritje dus, hoewel de omgeving mooi genoeg is en we grappige huisjes/bootjes passeren.

Müritz-Elde-Wasserstrasse

Gelukkig varen en liggen we in de sluizen vooraan (met onze neus bijna tegen de sluisdeuren om ons ‘gevolg’ de ruimte te geven) waardoor we betrekkelijk weinig last van het gedoe hebben, maar toch…leuk is anders. Bij Parchim zijn we het zat en slaan af naar de stadshaven. We varen door een van de vele Kleingartengebieten met superleuke en verzorgde tuintjes/buitenverblijven.

Parchim, Kleingarten

Parchim blijkt een leuk stadje met veel vakwerkhuizen, oude, verlaten industriegebouwen en een park waar ooit de stadsomwalling was. Oh ja, en een wel heel aparte bovenwoning…!

Parchim

De volgende ochtend vertrekken we vroeg. Naar de volgende sluis is nog ruim 10 kilometer, hopelijk blijven we dan verlost van onze ‘vrienden’ van gisteren. Het is mistig, dat zorgt, samen met de uitbundig bloeiende brem voor mooie plaatjes.

Müritz-Elde-Wasserstrasse

Eenmaal bij de sluis moeten we wachten, er ligt al een bootje in. Als Fred gaat kijken, hoort hij onze ‘vrienden’ al van verre tegen elkaar tekeer gaan. Zelfs alleen in de sluis valt het kennelijk niet mee…Bij de volgende sluis zijn we de sigaar: de sluisdame heeft middagpauze, dus nog eenmaal gaan we het genoegen van hun gezelschap smaken. De mist, die vanochtend nog zo schilderachtig gevonden werd, wil maar niet optrekken, het is ronduit koud geworden. De dame op de sluis wijst ons een plekje aan de rand van het stadspark van Lübz waar we, wat haar betreft, kunnen overnachten als we dat willen. Nou, dat willen we op zeker, Lübz lijkt ons een leuk stadje

Lübz

en dan komen we wellicht eindelijk van ons gezelschap af. Fred loopt even naar het toeristenbureau om de hoek en komt terug met de inmiddels overbekende plattegrond van het stadje met daarop de bezienswaardigheden. Van wandelroutes en/of kaarten hebben ze hier kennelijk nooit gehoord. Zo van lieverlee hebben we eigenlijk best behoefte aan een stevige wandeling. Op het kaartje spotten we de aanwezigheid van een planetarium en ietsje verder een heus Wald! Een plan is snel gemaakt; we wandelen via het planetarium(pje)

Lübz, planetarium

naar het woud en dan kunnen wij – en Dorus – ons hart ophalen! Door het Kleingartengebiet ‘Am Wald’ zwerven we terug naar de stad. Die moestuincomplexen zijn hier overal aanwezig. Bijna elke stad wordt min of meer omringd door uitgebreide ‘tuintjes’-terreinen. De meeste daarvan zijn een lust voor het oog en er wordt uitgebreid getuinierd en genoten. De paden er tussendoor zijn vrij toegankelijk en we genieten van al het moois.

Lübz, Kleingartengebiet

Hier zou een superleuke, kilometerslange wandeling van gemaakt kunnen worden, bedenken wij. Maar goed, dat is onze taak niet. Voordat we bij de Knipmes terug zijn, bekijken we ook Lübz centraal nog eens uitgebreid, echt een leuk, gezellig stadje.

Lübz

Eenmaal terug bij de Knipmes krijgen we buren, een echtpaar met twee zoons op een klein bootje, aardige mensen. De volgende ochtend vroeg gaan we nog even op pad voor een klein wandelingetje richting de voormalige watertoren, die tegenwoordig dienst doet als uitzichttoren. Helaas blijkt het hek gesloten, de sleutel is bij het toeristenbureau te bekomen. Nou is dat vandaag niet zo ‘helaas’, want het is ook vanochtend weer mist wat de klok slaat, dus veel uitzicht valt er vooralsnog niet te genieten. Langs het wondermooie Stiftkerkje komen we terug in het centrum.

Lübz - Stiftkerk

Gewapend met verse broodjes kan de dag wat ons betreft beginnen. Al snel gooien we los en samen met onze achterburen varen we op Sluis Bobzin aan. De grootste (met het meeste verval, ruim 7 meter) sluis van Meckelenburg en er is iets bijzonders mee, lazen we ergens. Wat precies is ons even ontschoten maar daar komen we al snel achter. Omdat onze achterbuurtjes sneller willen varen dan wij, stellen zij voor om voorin de sluis te gaan liggen, zodat zij daarna hun gang kunnen gaan. Prima, prettiger voor iedereen, be our guest… Als de sluis loopt, zien we al snel wat er bijzonder aan is! En onze buurtjes….die zien het niet alleen, die ervaren het aan den lijve! Hadden wij waarschijnlijk toch beter vooraan kunnen liggen!!

Finden wir uns hier??

Findenwirunshier, de grappige naam van een van de sluisjes die we onderweg tegenkwamen. Zonder vraagtekens natuurlijk, mèt vraagtekens wel aardig op ons van toepassing…

Grabow

 

Koffie met Birgit en Lothar, heel gezellig, superaardige mensen. Bovendien komen we tot de conclusie dat we hier gewoon 0,0% bereik hebben met O2. We lossen het eenvoudig op door ons Vodafone-simkaartje nieuw leven in te blazen. Vodafone-winkels zijn hier ruim vertegenwoordigd, dus dan moet het met het bereik ook goed zitten, toch? Genoeg gezever; het wordt mooi weer, we halen onze stalen rossen te voorschijn en pedaleren – immer gerade aus – langs een provinciale weg naar Ludwigslust. Zo’n fraaie naam verdient een kasteel en dat is er dus ook, Slot Ludwigslust!

Ludwigslust

Als de fietsen gestald, de entree voldaan en de schoenen gepoetst (!) zijn, mogen we naar binnen.

P1020946

De gouden zaal is mooi, Fred bewondert de fraaie parketvloeren, er zijn exposities van schilderijen, klokken en oud porcelein en dan hebben we het wel gezien.

Ludwigslust-gouden zaal

Op het kasteelterras drinken we koffie in stijl.

Daarna kuieren – oh nee, schrijden – we wat door het slotpark waar een kerk, een mausoleum en nogal wat waterwerken te bewonderen zijn.

Weer op weg naar onze fietsen zien we een fietsbordje richting Grabow. In de hoop op een schilderachtiger route, volgen we dat. Het begint goed over de oprijlaan van het kasteel, dwars door het park.

Slotpark Ludwigslust

Dat moest als aanwijzing kennelijk volstaan: de bordjes zijn op, verder zoek je het zelf maar uit. We dwalen wat op ons eigen richtinggevoel, zien zodoende nogal wat van Ludwigslust en komen uiteindelijk weer op onze ‘immer-gerade-aus’-weg uit! De volgende ochtend gooien we los. We hoeven niet te haasten, de sluisjes beginnen pas om 09.00 uur dus nog mooie de tijd voor wat inkopen en om de watertank te vullen. Het wordt weer een stralende dag. We varen soms kaarsrecht, dan weer smal en bochtig dwars door de natuur van sluisje naar sluisje. Het enige stadje van betekenis onderweg is Neustadt Glewe, dat er vanaf het water aardig uit ziet.

Neustadt-Glewe

Verder niets dan rust en stilte. Nou ja, die stilte wordt dan wel weer wreed verstoord door allerlei vogelgezang/-geroep van koekoek, kwikstaartjes, meesjes en karekieten. Waarschijnlijk nog veel meer, maar die ken ik dan weer niet… Vóór de kruising, waar we tijdelijk de Elde Müritz Wasserstrasse voor het Störkanaal verruilen, passeren we rechts en links wat kennelijk ooit karpervijvers waren. Of dat nu nog zo is? In onze ogen zijn het eerder meren.

Karpervijvers?

Speciaal om ons te plezieren zijn boeren verderop bezig gras binnen te halen. We varen dankzij hun arbeid door de heerlijke geuren van gemaaid gras, kamille en andere kruiden. Het Störkanaal begint mooi,

Störkanaal

wordt dan saai en na Banzkow (met ultra-vriendelijke brug/sluiswachter, not dus…) slingert het weer. In Plate vinden we het mooi geweest en meren af op een heerlijk plekje.

Plate

Plate werd al in 1191 genoemd als Slavische nederzetting. In het aangrenzende dorpje Peckatel is die Slavische oorsprong nog duidelijk te zien aan de lintbebouwing. Dat schijnt typisch te zijn voor Slavische dorpen, in tegenstelling tot Duitse die rond een (kerk)plein gebouwd werden. De volgende ochtend wandelen we door Peckatels lintbebouwing naar het àller-, àllerkleinste vakwerkkerkje van Duitsland.

kerkje Peckatel

Volgens de boeken dan hè; lieg ik, dan lieg ik in commissie…. Het kerkje kan ook van binnen bekeken worden. De sleutel kan opgehaald worden op nummer 12, helemaal aan de andere kant van het lint… Dan doen we het maar met wat onduidelijke kiekjes door het raam, voordat we onze schreden weer richting Plate richten.

kerkje Peckatel

In de loop van de jaren kwam ook Plate onder christelijk beheer. Er is zelfs een verordening gevonden, waarin wordt bepaald dat de baten die voortkwamen uit de tolheffing voor schepen, moesten gaan naar de aankoop van kaarsen voor de Dom van Schwerin… Schwerin, met het gelijknamige slot, dat we via dit Störkanaal en de Schweriner See hopen te bereiken en dat dan gelijk het meest noordelijk gelegen doel van deze tocht zal zijn. We kijken er op zeker naar uit, mèt of zonder kaarsen…!

kerkje Peckatel

Sluisjes voorzien van kruipolie…

Om 07.30 uur verlaten we met een ontzettend smerige Knipmes Havelberg. Hoe dat zo komt, geen idee maar we zijn niet de enigen horen we van de buurman. Bij de sluis zijn we iets te vroeg, dus nog mooi even tijd om met de buitenwaterslang het vuil af te spoelen. Onze buurboot, de Good Time uit Bad Essen, voegt zich volgens afspraak bij ons en al snel kunnen we samen de sluis invaren. Het verval is 0,0 meter, mooi nog even tijd om de Knipmes te drogen. Een klein stukje kanaal en dan varen we met de Good Time in ons kielzog de Elbe op.

De Elbe

 

Een echte rivier, die momenteel ‘traag stromend door het laagland vloeit’. Met gemiddeld 3,5 kilometer stroom mee zigzaggen we richting Dömitz. Met boeien wordt aangegeven wanneer we, in verband met ondiepten, moeten oversteken. Zodoende vaart het redelijk afwisselend, bovendien zorgen de regelmatig vallende buien ook voor de nodige variatie.

De Elbe

Als ik weer eens de tent aan het sluiten ben, ziet Fred een visarend duiken en met prooi boven komen. Een stukje verder ziet hij hem tussen twee kribben zitten te smikkelen van zijn maaltje. Bij het stadje Wittenberg zwaaien we onze volgboot gedag; zij stoppen hier voor vandaag. We passeren een groep kanoërs, die het niet gemakkelijk hebben: ten eerste door de buien en verder staat er een behoorlijke wind tegen de stroom in, waardoor er aardige golven lopen. Zij peddelen dezelfde kant op als wij varen, dus aardig afzien voor hen. De Elbe was voor de Wende gedeeltelijk de grens tussen oost en west. We zien nog wachttorens, sommige compleet met enorme zoeklichten, als de macabere overblijfselen van deze donkere periode.

Wachttoren langs de Elbe

Zes uur en een kwartier nadat we sluis Havelberg verlieten, draaien we de Elbe af en Dömitz binnen. Hier, in het havenkommetje, zijn twee haven(tje)s maar van allebei zijn de vingersteiger(tje)s ècht veel te kort voor onze Knipmes. Gelukkig is er ook een langsteiger waaraan wij, volgens ons, prima kunnen liggen. Even later komt een ander bootje ons gezelschap houden, ook te lang voor de havenvoorzieningen. Als we goed en wel geïnstalleerd zijn en ons gelukkig prijzen, worden we echter behoorlijk ‘unfreundlich’ weggejaagd. Er zit niks anders op dan door de sluis te gaan, daar moet ook nog een haventje zijn. We houden ons hart vast dat die niet weer van die ielepielerige steigertjes heeft. De ingang belooft niet veel goed: supersmal en we duimen dat het diep genoeg mag zijn.

Haveningang Dömitz

Dat is het gelukkig wel en eenmaal in het kommetje maken we vast langs een steiger, midden in de natuur, een oase van rust. Hoe zei die andere Nederlandse wijsgeer dat ook alweer: elk nadeel heb z’n voordeel?!

Dömitz - midden in de natuur

Aan het begin van de avond komen ook de kanoërs van vanmiddag hier aan. Wat zullen die moe zijn, één van hen is zelfs op sleeptouw genomen! Het geluk is niet met hen want al snel vallen er weer stevige buien. De volgende ochtend, als we Dömitz Stadtmitte gaan bekijken, zien we dat ze dan misschien niet veel geluk maar wèl een idyllisch plekje hebben voor hun tentjes.

Dömitz

Zij gaan vandaag toch weer de Elbe op, de die-hards. Dömitz zelf hebben we snel gezien. Het alleraardigst lijkt de vesting, die zich aan de rand van het stadje bevindt.

Dömitz - vesting

Als vaak de laatste dagen, zijn we te vroeg, alles is nog hermetisch gesloten.

Dömitz - vesting

Na de koffie met broodjes varen we het kommetje weer uit en draaien de Müritz Elde Wasserstrasse op om vrijwel onmiddellijk achter de Allegra uit Hamburg verzeild te raken. Jammer, we vinden het niet echt fijn om achter een ander bootje aan te varen. Zeker niet door mooie, smalle watertjes.

Elde-Müritz Wasserstrasse

De Allegra vaart onregelmatig en in de sluisjes ronduit stuntelig. Die zelfbedieningssluisjes lijken trouwens voorzien van kruipolie zo langzaam als dat gaat. Onze voorgangers excuseren zich voor het gestuntel. Ze hebben deze boot pas 3 dagen, de boegschroef is er zojuist mee gestopt en bovendien heeft dit schip twee motoren, daar moeten ze ook nog erg aan wennen.

Elde-Müritz Wasserstrasse-sluisje

We ‘overwinnen’ 3 sluisjes met hen en dan slaan zij af bij het haventje van Eldena, jammer….. Van het stuk tussen Eldena en Grabow kunnen we dus heerlijk alleen genieten!

Elde-Müritz Wasserstrasse

De volgende sluis is sluis Güritz. Als we daar aankomen liggen aan de steiger, waarop zich de stang om de sluis in werking te stellen bevindt, twee kano’s pontificaal afgemeerd. Precies zo, dat we er met geen mogelijkheid bij kunnen. Er is niemand te zien en verder voor ons geen mogelijkheid om af te meren. Als de sluisdeuren zich openen om een bootje uit te laten, zien we mensen bij de sluis staan, de kanoërs zo te zien. Fred fluit om hun aandacht te trekken. Een van hen komt in beweging en naar ons toe. Zijn kano blijkt trouwens zo strak tegen de stang aangetrokken te liggen, dat zelfs al we er vanaf de Knipmes bij gekund hadden, het nog niet gelukt zou zijn.

Elde-Müritz Wasserstrasse

Nou ja, kan gebeuren en zonder verder gedoe bereiken we Grabow, waar we afmeren aan de stadskade.

Grabow - stadskade

’s Avonds duiken er serieuze problemen op met onze O2-prepaid internetvoorziening. Een superaardige buurman schiet te hulp Het zou natuurlijk zomaar kunnen dat ons Duits tekort schiet en dat het iets simpels is…. Samen met buurman Lothar zijn we zo’n anderhalf uur aan het prutsen met als enige eindconclusie dat het in ieder geval niet aan ons Duits gelegen heeft. Lothar snapt er ook geen bal van. Hij probeert te bellen voor ons maar krijgt geen gehoor. We verzinnen dat we wellicht tijdens kantooruren meer succes zullen hebben? Einde oefening voor vandaag, morgen verder. Na een wijntje met elkaar belooft de buurman morgen samen met zijn vrouw op de koffie te komen. Dan gaan we verder kijken hoe we dit probleem op kunnen lossen. Een strak plan, voor nu hebben we tenslotte gedaan wat we konden…!

Dömitz