Toch niet zo saaie wateren….

Omdat we nu met getijdestroom te maken hebben, vertrekken we vanuit Bremen 2 uur voor laag water. Zodoende profiteren we nog een beetje van de stroming en kunnen we met de hoogwaterstroom bij Elsfleth vrolijk de Hunte opvaren. De Weser verandert van een lieflijk stromende rivier naar een echt getijdewater.

De Weser bij Bremen

Door de nieuwe, modernistische suburbs van Bremen komen we in het Bremer havengebied, langs nog wat dorpjes en dan is daar de ingang van de Hunte al.

Kruising Weser-Hunte

Om te bevaren een saai water met aan weerskanten voornamelijk dijken: rechts schapen die op dijken grazen en links dijken die door schapen begraasd worden. Oh en ook nog een roofvogel die alles vanuit de hoogte zit te bekijken…

In Oldenburg vinden we een aardig plekje aan de drijvende steigers van de Odenburger jachthaven. Ook hier is het water nog steeds onderhevig aan eb en vloed en midden in de nacht horen we het geborrel van luchtbelletjes die door het gewicht van onze Vader Knipmes ontsnappen: we liggen met de buik op de bodem!

Oldenburg, jachthaven

Maandag brengt regen, heel veel regen dus een mooie gelegenheid om schoon schip te maken. ’s Avonds zijn we het binnenzitten moe, trekken de stoute schoenen aan, klappen de parapluutjes uit en maken een wandeling naar en door het Oldenburger Slotpark.

Oldenburg, slotpark

Daarna nog een rondje door Oldenburg centrum en we zijn weer helemaal fris en fit.

Oldenburg, centrum

De volgende dag belooft warm te worden, we besluiten tot een fietstocht langs de Hunte. Het kan toch niet zijn dat een rivier zó saai is als ons vaartochtje erover doet vermoeden, tenminste…dat hopen we. Om te beginnen hebben we een kilometer of 10 puzzelen nodig om Oldenburg uit en de route op te fietsen maar een straf is dat bepaald niet want eenmaal de stad uit fietsen we door bosachtig terrein. Alleen helaas steeds verder van de door ons verlangde fietsroute af. Uiteindelijk komt alles goed en fietsen we over en onderlangs schilderachtige dijkjes langs de Hunte.

Bij Elsfleth verlaten we de Hunte om langs de veengebieden terug naar Oldenburg te fietsen.

De volgende dag gaan we Oldenburg verlaten en omdat ook hierbij het getij weer van doorslaggevend belang is, spreken we met twee andere bootjes af om met hoogwater te vertrekken. Dan heeft sluis Oldenburg namelijk genoeg water om ons naar het hogere plan van het Küstenkanaal te tillen. Na de sluis valt ons konvooi al snel uiteen; wij blijken de langzaamste vaarders van dit drietal. Het Küstenkanaal is saai door de bomen die erlangs staan waardoor je niks ziet van het achterland en lawaaierig door de verkeersweg die het hele eind (70 kilometer) langs het kanaal loopt. Als de verveling begint toe te slaan zorgen onze voorgangers voor reuring. Twee echt oude mensen dobberen daar met motorpech, helemaal in paniek. We gaan er snel naartoe, stellen ze gerust en maken hun scheepje vast aan onze Knipmes.

P1060037

De communicatie is nogal problematisch: de vrouw is behoorlijk overstuur en de man kan bijna niet praten. Hij mist de helft van zijn tong, legt hij uit. Er is iets met de motor, ze waren bang dat er iets verbrand was, maar dat blijkt gelukkig niet het geval. Voor het ogenblik lijkt het het belangrijkst om ze tot rust te manen, het is inmiddels ook enorm warm geworden en ze zijn allebei behoorlijk aangedaan. We spreken af om ze in ieder geval mee te nemen naar sluis Dörpen, waar ze waarschijnlijk wel een monteur ofzo kunnen bereiken. Als ons een groot binnenvaartschip tegemoet komt, schieten ze weer in de paniek maar gelukkig heeft Fred al contact gehad met de schipper, hij weet ervan en doet rustigjes aan. Bij de sluis raadt de sluiswachter aan om hen in het jachthaventje net voor de sluis te brengen. Dat is waarschijnlijk rustiger voor hen en daar zal misschien iemand zijn om hen te helpen. Met een strakke manoeuvre leveren we ze af aan de steiger, waar inmiddels al iemand klaar staat om hen verder te helpen. Wij gaan er dan direct vandoor want het is heel erg ondiep hier. Eenmaal bij de sluis opent de sluiswachter speciaal voor ons de deuren weer, zodat we direct mee kunnen schutten. Da’s natuurlijk wel heel erg vriendelijk van hem, hoewel de mensen van het bootje dat al in de sluis lag, daar zo te zien heel anders over dachten….

Kruising Küstenkanaal-Dortmund Emskanaal

Van het Küstenkanaal komen we daarna al snel op het Dortmund-Emskanaal en dat is een heel wat lieflijker vaarwater. We genieten volop hoewel het wel een lange vaardag wordt. De laatste 15 kilometer varen we in het avondzonnetje maar….

Dortmund Emskanaal

als we vastmaken zijn we wel in één keer van Oldenburg naar Haren gevaren, een afstand van bijna 100 kilometer! Met heel warm weer is varen met alles open bepaald geen straf en als er saaie kilometers overbrugd moeten worden dan moet dat maar. Voor het sluisje van Haren overnachten we en vroeg in de ochtend maken we een uitgebreide wandeling (plus zwemsessie) met Dorus.

Haren, sluisje

Als we terugkomen bij de Knipmes is Harens’ sluiswachter op zijn post en kunnen we door het sluisje. Voor vandaag zijn dat alle vaarbewegingen geweest. Met een verwachting van temperaturen van rond de 32 graden vinden we het onder de bomen helemaal prima, zeker als mijn held op onnavolgbare wijze ook nog iets creëert waardoor de zon uit en de wind in de kuip blijft!

Haren-Rütenbrockkanaal

Een kuuroord en een oude bekende

Boven sluis Altenrheine is een mooie afmeermogelijkheid en voor ons ligt een echtpaar uit Sneek. Zij hebben hun boot verkocht aan iemand uit Hannover met de bepaling dat zij de boot zelf in Hannover afleveren. De volgende ochtend varen we gezamenlijk op om de laatste twee sluizen van dit kanaal te ‘nemen’. Weer gaat het niet echt snel en we zijn dan ook superblij als we om half 12 het Mittellandkanal opdraaien.

Begin Mittellandkanaal

Ruim 174 kilometers scheiden ons van de eerstvolgende sluis! We genieten van eindelijk weer eens gewoon lekker doorvaren en van het landschap, dat gelijk al mooi wordt met de heuvels van het Teutoburgerwald in de verte.

Mittellandkanaal

Bij het Stichkanal (zijkanaal naar) Osnabrück vinden we een plekje voor de nacht. De volgende dag varen we naar Bad Essen. Een prachtig (kuuroord)stadje gelegen aan de uitlopers van het Wiehengebirge. We genieten van het centrum met zijn vakwerkhuizen, waar ook nog net markt gehouden wordt.

Bij het toeristenbureau kopen we een wandelkaart en de volgende ochtend gaan we al vroeg op pad. We beklimmen de uitlopers van dat Wiehengebirge en maken een heerlijke wandeling, waarbij we zelfs Duitse hunebedden kunnen bekijken!

De terugweg voert langs het kuuroordpad, inclusief hotel, prachtige bankjes en kuurbouwwerken. Het onbetwiste hoogtepunt is voor ons wel de Waldsauna, een schitterend, voor iedereen toegankelijk bouwwerk. Hier wordt water met een zoutgehalte van 31,8 procent (hoger dan het Dodezeewater) langs de takkenwanden gevoerd en in een schaal wordt water verneveld. Water dat komt vanuit een bron, die weer gevoed wordt door een zoutwatermeer: 220 miljoen jaar oud en 800 meter onder Bad Essen gelegen!

Waldsauna Bad Essen

Onze Snekervrienden zijn ondertussen ook in Bad Essen gearriveerd en voordat wij vertrekken krijgen we van hen nog een prachtig waterkaartenboek van de gebieden rondom Berlijn. Echt een aanwinst, waar zij ons reuzeblij mee gemaakt hebben. Een flesje wijn staat dan niet in verhouding, maar het gaat om het gebaar, zullen we maar zeggen. We nemen hartelijk afscheid en gooien los voor het kleine stukje naar Minden. Op zaterdag, morgen dus, wordt daar een boerenmarkt gehouden en dat is natuurlijk altijd de moeite waard.

Schachtsluis Minden

Behalve als het giet van de regen dan, dan is de aardigheid er snel vanaf en kunnen zelfs de fraaie schachtsluis of het tournooi van Drakenboten

Drakenboot op het aquaduct over de Weser in Minden

op het aquaduct over de Weser ons niet vasthouden.

Minden, aquaduct over de Weser

We gooien los en varen naar Haste, waar we ook weer aan het eind van een lange afmeerkade voor beroepsschepen vastmaken. Fijn is dat hier op het kanaal: overal afmeer/overnachtingsmogelijkheden op een stukje kade dat verder gereserveerd is voor de beroepsvaart. Er zijn helemaal geen voorzieningen maar die hebben wij met ons Knipmessie gelukkig ook niet nodig, alleen een slokkie water af en toe…. Vroeg in de avond krijgen we gezelschap van een grappig zelfbouwbootje, leuk om te zien en duidelijk met liefde in elkaar geknutseld.

Mittellandkanaal, afmeermogelijkheid bij Haste

De volgende ochtend wandelen we voor broodjes een kilometer of 2 maar dat kan ons niet deren: een beetje beweging kan geen kwaad en Duitse broodjes, mmmm!! Na de koffie en de broodjes varen we naar Hannover, waar we de volgende dag in de jacht op internet naar Hannover-centrum fietsen. Een indrukwekkende tocht want Hannover is een superdrukke stad en op de fiets voel, hoor en ervaar je dat aan den lijve. Met een zucht van verlichting parkeren we onze stalen rossen voor het Hauptbahnhof en gaan op pad. Na gedane zaken en weer heelhuids terug aan boord, is de actie voor Fred nog niet afgelopen. Hij fietst –tig keer heen en weer voor supergoedkope diesel, waarmee hij ons tankje weer vult.

Dieseltank vullen in Hannover

Als ook dat gedaan is, is de dag voorbij en zijn we moe maar voldaan. Nu moet er nog één tank gevuld en dat is de watertank. Dat kan de volgende dag bij de jachthaven van Hannover. In ruil voor 7 Euro kunnen wij er weer een poosje tegen.

Water bunkeren in Hannover

Echter, voordat het zover is, komt er een beroepsschip achter ons liggen en waar we steeds al naar uitkeken wordt waar, een nieuwe ontmoeting met de Therese van Willy en Dagmar! Met hen lagen we 4 jaar geleden tijdens het Pinksterweekend bij het Elbe-Seitenkanal en we hadden het toen gezellig met elkaar. Daarna kwamen we elkaar onderweg nog eens tegen en nu dus weer! Het duurt niet lang voordat Willy bij ons aan een biertje zit en verhaalt hoe hun leven de afgelopen jaren verlopen is. Niet allemaal even prettig, zeker niet. Dagmar, zijn vrouw, is van een heftige ziekte aan het opknappen in een kuuroord in Maagdenburg. Ook Willy heeft zijn deel gekregen en dit is eigenlijk zijn eerste reis weer. Met een hulpje dit keer, in plaats van met Dagmar samen. Of dat bevalt: nee, niet echt….! Gelukkig komt Dagmar volgende week weer terug aan boord en dan daarna hopen we met hen mee, dat het gedaan is met de lichamelijke narigheden en zij weer verder kunnen als vanouds. Alleen dat stoppen met werken, dat zal nog een jaartje extra moeten wachten, daarvoor zijn zij allebei te lang uit de running geweest…En dan gaat het hard van je af, als kleine zelfstandige, hoe groot je schip ook is….

Koolzaadvelden bij het Mittellandkanaal, ter hoogte van het Elbe-Seitenkanaal

Zon, regen, hagel en natte sneeuw…

Haren-Rütenbrockkanaal

Vrijdagochtend begint sprookjesachtig met nevel boven de landerijen. Om 09.00 uur precies, pünktlich om maar zo te zeggen, draait de eerste Duitse sluis voor ons en varen wij ons stukje niemandsland uit en Duitsland in.

Haren-Rütenbrockkanaal

We varen samen op met een andere boot. De eigenaren vinden het handig om een rubberbootje aan een lange lijn achter zich aan te slepen. Een irritant gedoe in de sluisjes omdat dat ding steeds tussen de Knipmes en dat andere bootje dreigt te komen, terwijl iedereen druk is met invaren en vast te maken. Nou ja, ieder zijn meug zullen we maar zeggen en op een gegeven moment kijken wij er niet meer naar om, ze zien maar…. Het Haren-Rütenbrockkanal (in het Duits nu!) is snel genomen: om kwart voor 12 maken we vast aan de passantensteiger in het centrum van Haren.

Haren-Rütenbrockkanaal

Op een bord staat dat we ons moeten melden bij de sluiswachter (sluis 1, voor ons de laatste sluis voordat we het Dortmund-Emskanal op zullen draaien). Logisch, want ook voor hem is het handig om te weten of bootjes blijven liggen of doorvaren. Fred meldt zich keurig en zegt dat we tot morgen blijven liggen. Dan hoort hij dat de sluis tot 12.00 uur draait en daarna pas maandagochtend om 09.00 uur weer! Winterdienst, jawohl… We moeten heel snel beslissen en blijven maar gewoon waar we zijn. Weekendje Haren is ook niet verkeerd en bovendien kunnen we dan nog even inkopen doen.

Haren

Met Dorus doen we een rondje Haren en kuieren even naar het Dortmund-Emskanal en langs het scheepvaartmuseum.

Dortmund-Emskanaal bij Haren

Zaterdag lijkt een van de laatste dagen met aardig weer te worden en we hebben nog een grenslandfietstocht liggen, dus een mooie gelegenheid. Voor een groot gedeelte fietsen we langs het kanaal weer terug en onderweg drinken we koffie in een van die prachtige Duitse picknick/schuilhutjes.

P1020467

Onbegrijpelijk dat we die in Nederland nauwelijks zien, terwijl wij toch zo’n fietsland zijn en het ook bij ons vaak genoeg regent! Langs de grens fietsen we richting Ter Apel en komen bij het kanaal.

Ter Apelersluis

Even daarna fietsen we langs het klooster van Ter Apel waar moderne kunst getoond schijnt te worden maar waar wij toch maar niet de tijd voor gaan nemen. Het regent af en toe en je weet maar niet hoe lang het redelijk blijft. Bij Emmer-Campascuum steken we de grens weer over om via Lindloh en Fehndorf weer in Haren te geraken.

koolzaadvelden in Duitsland

Precies op tijd, want al snel barst de eerste serieuze bui los… De volgende dag halen we verse broodjes bij de bakker en blijft het een beetje tobben met het weer: dan schijnt de zon en even later regent het weer. Wat we niet weten is, dat dit nog maar een voorproefje is van wat ons te wachten staat…

Haren-Rütenbrockkanaal, sluis 1

Maandag liggen we om precies 9 uur voor de eerste brug en aansluitend draait sluis nr.1 voor ons. Bij Wassersportverein Haren kunnen we water tanken en dan draaien we toch echt het Dortmund-Emskanal op. Het weer is redelijk met af en toe een bui. We ‘nemen’ drie sluizen en als om bij vieren een ultra-langzaam beroepsschip ons voorgaat richting de volgende sluis, houden we het bij Hanekenfähr voor gezien en zoeken een plaatsje voor de nacht. De avond en nacht brengen hagel- en sneeuwbuien: wij genieten in ons lekker warme ‘hutje’!

Dortmund-Emskanaal, Hanekenfähr

De volgende ochtend melden we ons op tijd voor de volgende sluis en krijgen daar te horen dat er maar tot half 2 vanmiddag geschut wordt. Er wordt een collega begraven, begrijpen wij… Tot overmaat van ramp lijkt het wel een langzaamaan actie: alles duurt en duurt en ondertussen sneeuwt en sneeuwt het en sta ik voor Jan met de korte achternaam een lijntje vast te houden, in afwachting van.

Dortmund-Emskanaal

Ik krijg het kouder en kouder en als de tijd erop zit, zijn we net voorbij sluis Altenrheine, de vierde sluis van vandaag, en ben ik niet meer warm te krijgen, zelfs niet met de kachel op 88! Een uurtje op bed onder mijn donsje doet wonderen en daarna kan ik de wereld weer aan….