Pech?…..of toch niet?

Als de kozijnen zijn voorzien van 7 nieuwe laklagen, de gangboorden en het schuifluik zijn geverfd en de kalkaanslag van de romp is verwijderd, wordt het tijd om de Binckhorst vaarwel te zeggen en ons op te maken om weer de wijde wereld in te trekken.

Na nog een laatste bezoekje aan de tandarts, gooien we los. Het doel voor vandaag is Alphen a/d Rijn, waar we vanavond Jeroen en Anja en morgen Els en Chris verwachten. Het sluisje in Leidschendam is in storing geschoten. Er moeten duikers aan te pas komen.

We bezitten onze ziel in zaligheid met als gevolg dat we in Leiden met Jeroen en Anja eten.

De volgende ochtend valt het water met bakken uit de hemel, bereiken we Alphen en wordt het gelukkig al snel weer droog en zonnig. Onze opstappers melden zich en na wat gespoorzoek door het overhoop liggende centrum en – ook weer – een in storing geschoten brug, staat al snel niks een heerlijk weekend meer in de weg.

Zaterdagochtend befietsen Els en ik de inlanden van Alphen. Gelukkig komen we, gewapend met croissantjes, stokbrood en barbequevlees uiteindelijk toch weer boven water. Na een stevig ontbijt gooien we los en varen via Aarkanaal en een stukje Amstel naar de Kromme Mijdrecht.

Een prachtig vaarwater, waar we overnachten. We doen ons ding (bbq!)

en varen de volgende ochtend, na weer een fietstochtje en een uitgebreid, door de achtergebleven heren verzorgd, ontbijt, verder.

De Kromme Mijdrecht, de Grecht en de Oude Rijn brengen ons op een wel heel plezierige manier tenslotte in Bodegraven, waar het alweer tijd is om afscheid te nemen. Nooit leuk, maar als het geweldige dagen waren – en dát waren het! – is er reden genoeg om dankbaar te zijn.

Maandagochtend wandelen we door Bodegraven naar de Ouwe Gouwe en door Oud-Bodegraven.

We doen nog wat inkopen en dan al snel kunnen we Harm en Marijke, die we in de Kromme Mijdrecht al zagen, aan de Bodegraafse kade verwelkomen. Het wordt, na ongeveer 7 jaar, een gezellig weerzien en er is heel wat bij te praten.

Dinsdagochtend om 8 uur draait de Bodegraafse sluiswachter de sluis voor ons en gaan we op weg naar Dordrecht. Best een afstand maar zonder kano op het dak kunnen we onder (bijna) alle bruggen door. Overmoed blijkt, net als hoogmoed, voor de val te komen. Bij de Boskoopse hefbrug gaat het mis, het past nèt niet…

Een fikse schade en een behoorlijke deuk in Fred’s ego, zijn het gevolg. Gelukkig kan hij de schade zelf repareren en met een gehavende Vader Knipmes varen we, met het schaamrood op de kaken, naar Dordt. Daar gaat Fred gelijk aan de slag en aan het eind van de dag zijn we in ieder geval alweer op weg naar een strakke Vader Knipmes èn een ervaring rijker.

We wandelen nog een rondje door de stad en snuiven de heerlijke lucht van groot, open water op.

Vanochtend zijn we weer vertrokken, op weg naar Antwerpen, waar we morgen of overmorgen hopen aan te komen….

Wat moet ik nou?

‘Wat moet ik nou, zo zonder jou?’ Dat is wat mijn vriendin vorige week schreef na het onverwacht overlijden van haar man en maatje. Dat is wat ook wij, familie en vrienden deze dagen regelmatig denken. Het gemis is groot…

Toch moeten we verder en wil ik nu proberen door te gaan met het verhalen over onze belevenissen op en rond het water. Nog één bijzonderheid schiet me te binnen: op de ochtend van het overlijden van onze grote vriend mochten wij een ijsvogeltje uitgebreid bewonderen terwijl hij op een steen in de zon zat en af en toe uitgebreid een bad nam in het Grevelingenwater…

IJsvogeltje bij de Grevelingen

Mijn verjaardag viel ergens in oktober dit jaar. Ik bakte schattige appelbloemen, een receptje dat ik op Facebook ontdekte. We hadden een gezellige dag en aansluitend twee gezellige weekenden met kinderen en kleinkinderen. Op een eilandje in de Grevelingen, De Archipel, daar vierden we het zo’n beetje. Eerst met Jeroen en Anja

en het volgende weekend met Joost, Marjon en de mannetjes. De mannetjes, die het verschrikkelijk spannend vonden over de Grevelingen te varen en naar zeehondjes te speuren en aansluitend om op een onbewoond eiland te struinen, van alles te ontdekken en dan ook nog te blijven slapen!

Het waren dagen met gouden randjes en tussendoor bleek de koek ook nog niet op: met zusje Lydia en haar man Jan hopten we een midweek van eiland naar eiland. We begonnen (weer) op de Archipel, een dag later vaarden we naar de Hompelvoet. Lydia had gehoord dat daar zeldzame orchideeën in bloei zouden staan en natuurlijk wilden wij dat wel met eigen ogen aanschouwen. Minutieus onderzoek door Lydia, Fred en Jan wees uit dat het bericht waarschijnlijk verouderd moest zijn; zij ontdekten zelfs geen spoor van deze plantjes! De volgende dag meerden we af bij de Slikken van Goeree om na een wandeling, inclusief een ontmoeting met hertjes, koers te zetten naar West Repart. Daar vonden we een restaurantje waar we, ter afsluiting van deze mooie dagen met elkaar, heerlijk gegeten hebben.

Fred verplaatste de Knipmes van de Grevelingen naar Dordrecht terwijl ik trachtte mijn lieve vriendin en haar familie bij te staan in het verdriet en tijdens het eerste geregel van een onverwacht overlijden. Zaterdagavond waren we samen terug op de Knipmes met een onwezenlijk, leeg en verdrietig gevoel. Dankbaar ook voor het warme afscheid en helemaal dankbaar voor het prachtige herfstweer. Super om naar buiten te gaan en om te proberen alles weer een beetje op een rijtje te krijgen. Zondag fietsen we dan ook een ontspannen rondje over het Eiland van Dordt en hebben we een leuke ontmoeting met iemand van de Spaanse Waterhondenclub, die een wandeling maakt met haar twee hondjes.

Afspraken voor een wandeling(etje) de volgende dag zijn dan al snel gemaakt en ook dat wordt genieten met een hoofdletter. Wát lijken de karaktertjes van onze hondjes op elkaar en wat lijken zij überhaupt op elkaar! Niks vreemds, alles voelt heel goed en vertrouwd. Dinsdag kunnen we weer niet echt op gang komen en tutten maar wat aan boord. Woensdag gooien we los en zetten koers richting Krimpen aan de Lek, waar we nu liggen in een klein haventje midden in het groen. Alles zal vast goed komen maar nu is het nog effies heel erg moeilijk…