Rommelhoofd

Pfff, dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten: alles regelen om je geliefde huisje/boot in de verkoop te zetten. Er moet veel gedaan, gedacht, overlegd, geregeld en tel daarbij de onzekerheid op van wat de toekomst brengen zal en een rommelhoofd is dus het gevolg. Dit zijn niet de fijnste perioden van mijn leven. Dit soort onzekerheid vind ik vervelend maar dat moet maar even. Een mens kan tenslotte niet altijd fluitend door het leven gaan.

Natuurlijk is er ook wel het een en ander te genieten hier in Scheveningen met familie, vrienden en bekenden om ons heen en een geweldig gebied om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. Op een mooie vriesdag wandelen we via het Kurhaus en de opgebroken boulevard van Scheveningen in het kader van ons Atlantic Wall-project langs een enorme bunkerrij ten noorden van de badplaats. Nooit gezien en geweten dat die er was! Onderweg drinken we koffie op een fraaie uitzichtplek, spotten en passant een reetje in het duingewas en wandelen via de prachtige watertoren en de Scheveningse Bosjes weer op huis aan.

We ontmoeten een man met een hond aan een oranje afzetlijn. Hij vraagt of wij mensen gezien hebben die een hond kwijt zijn. De hond liep in de duinen in de richting van de weg, helemaal alleen. De hond is superlief en wijs en lijkt helemaal niet in de war van de ontwikkelingen. Hij loopt gedwee met de man (en ons) mee. De vrouw van de man is op de fiets terug naar het gebied waar zij de hond aantroffen om te kijken of zij iemand ziet die een hond mist. Wat wij wel gezien hebben op het strand zijn twee hondenuitlaatgroepen. Wellicht hoorde hij daarbij, dat zou kunnen. We wandelen met elkaar een stukje op en hebben ook geen oplossing. Als onze wegen zich scheiden nemen we afscheid, maar die lieve hond blijft toch in onze gedachten: zal hij gemist worden, weer snel bij zijn baasje zijn??

Omdat het mooie weer aanhoudt, besluiten we weer eens op de pedalen te gaan en de Haagse Parkenroute te gaan volgen. Ruim 60 kilometer en geweldig leuk en verrassend waar je dan allemaal terecht komt! Terwijl we altijd dachten dat Den Haag en omgeving voor ons gesneden koek zijn, wisten we op een gegeven moment echt niet meer waar we ergens zaten en waar we uit zouden komen. Kijk, en dat zijn natuurlijk superleuke dingen voor een mens!!

Wie van fietsen houdt, in de buurt is en meer van Den Haag en omstreken wil zien: De Haagse Parkenroute, te volgen via heel goed bewegwijzerde fietsbordjes en bovendien is een routebeschrijving via internet te downloaden.

De Atlantic Wall voert ons van Scheveningen naar Kijkduin en terug. Een mooie tocht door de prachtige duinen van het Westduinpark, die ons ook weer over onbekende wandelpaden voert. Bij de Juttershut van Ome Jan drinken we koffie in het voorjaarszonnetje en met rooie konen tikken we aan bij het Kijkduinse Deltaplein om de terugweg naar Scheveningen te aanvaarden.

We ontmoeten goedmoedige Schotse Hooglanders en als we een superrul duinpad opklimmen een werkman die medeverantwoordelijk blijkt voor ons moeizame gestrompel, goedlachs en aardig is’ie, dat dan weer wel!

Het boekje Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag heeft nog 2 niet gemaakte wandelingen voor ons en eentje, die we maar een stukje deden. Een van die wandelingen begint bij Station Mariahoeve en voert ons door de deftige wijk Marlot, waar we ‘op chique’ koffie drinken voor de Parkappartementen.

Als we bij het Louwmanmuseum de Leidsestraatweg overgestoken zijn, bereiken we al snel Duindigt waar we even de trainingen bekijken. Via Clingendael komen we dan weer uit op de Leidsestraatweg, waar we in eerste instantie denken dat er een gevangeniscomplex verrezen is, wat bij nadere beschouwing de Amerikaanse ambassade blijkt te zijn. Een soort Fort Knox, compleet met meer dan manshoge hekken en overal camera- en politiebewaking. Tsja….met zo’n president…

Voordat we Station Mariahoeve weer aantikken treffen we in min of meer landelijk gebied nog een kievit, de eerste die we mogen spotten dit jaar.

De onaffe wandeling komt ook aan de beurt en voert ons via Park Zorgvliet, een ommuurd niet erg gastvrij park waar alleen gewandeld mag worden als je in het bezit bent van een jaarkaart, die alleen elders te bekomen is, je niet vergezeld wordt door een hond, je niet hardloopt, geen muziek maakt en nog zo wat verordeningen.

Wij wandelen maar lekker door over knisperende, besneeuwde paden. We spotten, buiten de muur van het park, de Haagse Beek, die bij het Vredespaleis ondergronds verdwijnt om uiteindelijk in de Hofvijver weer boven (water??) te komen en daar doodloopt.

De stad is prachtig in de sneeuw en in de Paleistuinen drinken we koffie op een bankje, lekker beschut en uit de wind is het nog goed te doen.

Daarna struinen we via Lange Voorhout langs Hotel Des Indes, waar naar het schijnt ooit gigolo’s geleverd werden voor alleengaande dames. Alles in het nette – zegt men…. Bij de Javastraat verzeilen we in de Mallemok, waar een alleraardigst hofje verscholen ligt.

In Café Banka warmen we even op en daarna is het nog een prachtige wandeling langs Bankaplein, Scheveningse Bos en de andere kant van het Zorgvlietpark terug naar Scheveningen.

Daar wordt een nieuwe boot verwacht, die na aankomst gelijk gedoopt gaat worden. Jeroen mag het zeilschip verwelkomen met een afstandbestuurbare miniatuuruitvoering van datzelfde schip. Allemaal leuk en aardig maar dan moet er eerst nog wel wat ijs gebroken worden in de haven en daar is hij eerst nog wel even zoet mee. Uiteindelijk lukt het allemaal, wordt het schip gedoopt en loopt het kleine evenbeeld toch nog vast in de ijsschotsen. Maar beter die dan de grote, zullen we maar zeggen!

Nieuws over de op handen zijnde verkoop volgt hopelijk zeer binnenkort. Natuurlijk houden we jullie op de hoogte!

Achter de duinen is de kogel door de kerk

Dobberend achter de Scheveningse duinen en eerlijk gezegd al eerder is een (niet makkelijk) besluit genomen: na 10 geweldige jaren op onze Vader Knipmes voelen Fred en ik de wens om andere uitdagingen aan te gaan en wel vanaf een vast plekje in de buurt van (klein)kinderen, familie en vrienden. Met pijn in ons hart, maar vooral intens dankbaar voor de prachtige jaren aan boord, zijn we al een poosje voorbereidingen aan het maken om ons heerlijke scheepje verkoopklaar te maken.

Tien jaar intensieve bewoning hebben uiteraard hun sporen nagelaten en daarmee hoeven we nieuwe eigenaren natuurlijk niet op te zadelen. Het wachten is nu eigenlijk alleen nog op een nieuwe kuiptent en -kussens en dan hebben we in onze ogen gedaan wat we konden om ervoor te zorgen dat eventuele nieuwe eigenaren er een minstens zo heerlijk schip aan zullen krijgen als wij gehad hebben.

Tot die tijd gaan we natuurlijk gewoon door met varen, wandelen, leven en genieten van en op ons heerlijk huisje. Over onze definitieve entree op de ‘boten-te-koop-markt’ houden we jullie natuurlijk op de hoogte, dat spreekt voor zich. Dat zal hoogstwaarschijnlijk over een paar weken zover zijn.

Buiten al die activiteiten proberen we nog zoveel mogelijk te wandelen, hoewel echt veel kilometers maken, dat komt er, om voor de hand liggende redenen, niet zo van. Over kilometers gesproken: nog wel even vermeldenswaard is onze eindstand over 2017. We bereikten de 1260 kilometer, best aardig vonden wij zelf. Ook in 2018 gaan we proberen het bij te houden, we vinden dat eigenlijk best leuk.

In het kader van de Atlantic Wall reizen we naar Katwijk, waar we op resten van the Wall stuiten

en verder al kuierend genieten van het prachtige duinlandschap.

Ondertussen zochten en vonden we ook nog wat caches, wat toch weer een extra-dimensie geeft aan een wandeling.

We beklimmen Uitkijkpunt Vlaggenduin, dat door zijn uitstekend zicht over de omgeving

in de oorlogsjaren als observatiepunt gebruikt werd onder de naam De Koepel.

De narcissen bloeien belachelijk vroeg dit jaar maar desondanks genieten we toch wel van die vrolijke kleurtjes in de bermen.

Door het dorp Katwijk

komen we weer bij de bushalte, vanwaar we met een keer overstappen weer bij onze Knipmes geraken.

De stormen van de laatste tijd laten we maar rustigjes over ons heen komen, wel indrukwekkend hoor dat natuurgeweld. De kades verdwijnen onder het zeewater

en zelfs een steiger van de jachtclub raakt onbegaanbaar.

Stoer, vinden de kleinzoons als zij komen logeren en van de weeromstuit klimt de oudste stoer in bomen,

neemt zijn eerste heftruckles bij oom Jeroen

en houdt de jongste het maar op lekker knuffelen met Dorussie.

Op een mooie dag trammen we naar het Centraal Station, vanwaar we een rondje Haagse Bos willen wandelen. Het Haagse Bos is behouden gebleven dankzij de Acte van Redemptie uit 1575, waarin werd bepaald dat geen boom meer gekapt mocht worden en geen perceel verkocht. Ook het Malieveld viel onder deze Acte.

Hoe dan ooit de Utrechtse Baan en de Laan van Nieuw Oost-Indië aangelegd hebben kunnen worden, is mij dan even een raadsel maar soit… Het Malieveld dankt trouwens zijn naam aan het spel Malie, een adellijke sport die in de 17e en 18e eeuw erg populair was, een voorloper van het huidige golf.

Door landgoed Arendsdorp, geheel nieuw voor ons, verzeilen we uiteindelijk in Clingendael. Een prachtig landgoed waar het altijd heerlijk wandelen is.

Langs Museum Voorlinden komen we dan weer in het Haagse Bos terecht waar we een blik kunnen werpen op de enorme verbouwingswerkzaamheden die nodig zijn om Huis ten Bosch gereed te maken voor bewoning door onze koning en zijn gezin.

Als we de twee kruisende verkeerswegen veilig overgestoken zijn, belanden we na een paar honderd meter weer bij de tramhalte vanwaar het trammetje ons gezwind terug in Scheveningen afzet.

We hebben het fijn hier met vrienden, familie en natuurlijk de kinderen en kleinkinderen in de buurt en genieten van uitjes, etentjes en bezoekjes over en weer.

Voor het overige bereiden we ons voor op een Vader Knipmes, die te koop komt te staan en alle emoties die daar ongetwijfeld bij komen kijken. MAAR…..geen zorgen voor morgen, zullen we maar zeggen!!

Duinen, stad en Haagsche Hopjes

In 1792 was aan de Haagse Laan van Meerdervoort de confiserie van Van Haaren & Nieuwerkerk gevestigd. In dat jaar kwam baron Hendrik Hop boven dit confiseurhuis wonen. Deze baron liet op een ‘kwade’ avond zijn koffie met suiker en room op de kachel staan. De volgende ochtend was zijn koffie gecarameliseerd. Toen zijn dokter de baron verbood nog langer koffie te drinken, herinnerde hij zich deze ‘kwade’ nacht en de gevolgen daarvan en vroeg zijn benedenbuurman voor hem deze ‘brokkenkoffie’ te maken. Zo ontstonden de befaamde Haagsche Hopjes, die in 1880 als zodanig geregistreerd werden. Haagse verhalen, Haagse geschiedenis, tijdens de wandelingen uit ons Haagse boekje komen we er zoveel tegen….

We wandelen in Moerwijk door woonwijken, parken en plantsoenen, langs een prachtige Hindoetempel

naar de kerk van Rijswijk, waar mijn persoonlijke geschiedenis de wandeling raakt. In deze kerk trouwde mijn opa op 65-jarige leeftijd na jaren weduwnaarschap met een Haagse dame. Hij verhuisde voor haar van het toen nog ultra-landelijke Leidschendam naar het Den Haag van de kopjes koffie en thee gebruiken in de stad.

Hij ging met haar – een lief mensje overigens – wonen op een bovenwoning, waar we ook langs wandelen en was daar, zoals ik me mijn opa herinner, niet echt gelukkig. Uiteindelijk vonden ze een benedenwoning met een tuintje voor en achter en dat kwam voor hem dichter in de buurt van hoe hij wilde leven. Ook langs dat huisje voert onze route, bijzonder om hier zoveel jaar na dato weer te wandelen. Opa overleed en omaatje Bresterstraat, zoals wij haar noemden, kwam jammerlijk om het leven toen ze ’s avonds laat terugkeerde van een bezoek aan vrienden. Voorbijgangers vonden haar, liggend in een groenstrook. Gelukkig was er geen misdaad in het spel, zij overleed aan een hartaanval…

We wandelen regelmatig langs het watertje de Laak, waaraan het Laakkwartier zijn naam dankt. Een nietig stroompje in al dit grootsteeds geweld. Via Haagse Hogeschoolgebied

komen we uiteindelijk bij het terrein van het vroegere slachthuis. In de jaren dat dat in bedrijf was, tussen 1911 en 1985, besloeg dit terrein al het enorme oppervlak van meer dan zeven hectare grond.

Er werd niet alleen geslacht maar ook vlees verwerkt. Bovendien verzorgde men de koeling van naast vlees, ook groente, fruit, zuivel en bloemen en werd ijs geleverd aan slagers in Den Haag en omgeving. Zelfs controlecentra voor slagerijen en supermarkten waren hier gevestigd en vielen onder de verantwoordelijkheid van het slachthuis.

Tegenwoordig is hier het stadsdeelkantoor gevestigd en een grootschalige woonwijk gecreëerd. Als we nog een stukje langs de Laak wandelen, komen we bijna vanzelf weer bij het futuristische station Moerwijk uit, waar we het trammetje terug naar Scheveningen nemen.

Op een druilerige zondag wandelen we door het Westduinpark naar De Vulkaan, vanwaar we een mooi uitzicht hebben op stad en omgeving.

Gedeeltelijk door de duinen en over het strand terug maken we er een mooi rondje van.

Een onverwachte maar gelukkig korte ziekenhuisopname gooit nog even roet in het eten. Van verdere Haagse wandelingen zal het niet meer komen, dat is jammer maar Den Haag loopt niet weg en wij hopen hier in het najaar weer terug te zijn, dus wat in het vat zit….

Op een druilerige en koude dinsdag gooien we los, zwaaien Scheveningen vaarwel en zetten koers naar Maassluis. Daar willen we nog een weekje domicilie kiezen in verband met feestelijke en minder feestelijke verplichtingen in de buurt. De tocht is saai en koud, het water van de Noordzee heeft een bijzondere kleur op deze dag.

Als we de Nieuwe Waterweg opdraaien, passeren we al snel de afmeerplaats van de Stena Line en aansluitend de Maeslantkering. Hier worden we ook even nieuwsgierig bekeken door een zeehondje, dat het al snel gezien heeft en weer onderduikt, weg van deze druilerige wereld.

Begeleid door de Verkeerscentrale is het een snelle en veilige tocht geworden en draaien we zonder problemen het havenkanaal van Maassluis in. Twee mannen die op de zeesleper Elbe aan het werk zijn, bekijken ons notedopje bewonderend en merken op dat het wel een fluisterboot lijkt, zo mooi rustig loopt ons motortje! Tsja, daar kunnen we dus alleen onze Jeroen van Jachtservice Scheveningen de credits voor geven en dat doen we natuurlijk van ganser harte! We zwaaien naar Peter Winnen, die bezig is op zijn schip en maken en passant een koffie-afspraak.

Dan moet de mast gestreken en aansluitend moeten een paar bruggen gepasseerd voordat we de binnen- en daarna de jachthaven bereiken waar we gastvrij worden ontvangen door de havenmeester en een best aardig plekje vinden om nog een weekje te bivakkeren. We verheugen ons op een paar wandelingetjes door en in de omgeving van het aardige stadje dat Maassluis is.

’s Avonds komen Jeroen en Anja nog even gezellig eten om te kijken of we wel een mooi plekje hebben èn om een beetje af te kicken. We zullen Jeroen’s bijna dagelijkse bezoekjes en de reuring aan de Scheveningse haven zeker missen om nog maar te zwijgen van de vlakbije aanwezigheid van Joost, Marjon, de mannetjes, zusjes, zwagers, neven, nichten, vrienden en bekenden…. Fijn om nog even in Maassluis – en dus toch min of meer in de buurt – te zijn!

Oh, oh, Den Haag…..

Inmiddels al ruim twee maanden in Den Haag/Scheveningen en wat genieten we hier! Niet in de laatste plaats van familie, vrienden en bekenden natuurlijk. Bovendien wandelen we wat af in de omgeving en – dat is het fascinerende van Den Haag – het blijft altijd leuk en boeiend.

De kleinkinderen geven heel veel plezier. Zij komen slapen, we knutselen, we bakken en we trekken erop uit naar speeltuin, bos en de ijspret op de boulevard.

We vieren kerst en bakken oliebollen met elkaar in de loods van Jeroen. Die bollen worden, door vrienden en bekenden, dan vervolgens met een snelheid geproefd waar niet tegenaan te bakken lijkt!

Iets nieuws op internet, een groep met de naam Wandel 1.000 kilometer in 2017 brengt ons op het idee onze gewandelde kilometers nu eens precies bij te houden. Vanaf 1 januari zijn we begonnen en natuurlijk zijn we reuze benieuwd naar de eindstand op 31 december. Vooralsnog zitten we zo rond de 80, nog 920 te gaan dus…

Dorus is helemaal gelukkig op het strand en zwemt zich een slag in de rondte. Het zeewater is goed voor zijn vacht, die ziet er nog steeds pico bello uit, terwijl de scheerbeurt afgelopen zomer in Berlijn toch al een mooi poosje terug is.

Naast alle vreugde en gezelligheid is daar ook het verdriet om het afscheid van ons schoonzusje. Niet onverwacht, maar toch… Zij zal node gemist worden. Zoals altijd zoeken we vertroosting in wandelen en dat helpt. Op een regenachtige dag wandelen door het centrum van Den Haag. Precies in de periode dat de alom bekende Haags/Britse straatmuzikant Chuck Deely kwam te overlijden. Prachtige bloemen markeren zijn vaste stek van de laatste jaren en in de poptempel Het Paard wordt een waardig muzikaal afscheid georganiseerd. Waar een nog-niet-eens-echte stad groot in kan zijn, ik bedoel maar…

 

We wandelen via Plein en Mauritshuis langs de Hofvijver naar het Binnenhof en achterlangs de Ridderzaal – ook voor ons een totaal onbekend stukje –

door de Statenpassage terug naar de chique Passage. Vandaar maken we een rondje naar Paleis Noordeinde en dan via Lange Voorhout en Hotel des Indes naar de gezellige Dennenweg. Via de Koninklijke Schouwburg komen we dan weer terug bij het Centraal Station en het herdenkingsplekje voor Chuck. De tram brengt ons weer naar Scheveningen.

Scheveningen, dat we – wellicht ten overvloede – nog eens extra ontdekken aan de hand van een zojuist aangeschaft boekwerk: Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag. Inmiddels zijn we twee wandelingen uit dit boekje verder en kunnen we het met een gerust hart aanbevelen!

De tweede wandeling voert ons op een ijskoude, mistige ochtend langs de noordkant van Scheveningen. Vanaf het Zwarte Pad via de Luchtwachttoren uit de periode van de koude oorlog

geraken we bij de prachtige watertoren, die nog steeds dienst doet. Op het terras van een gesloten etablissement genieten we uit de wind van koffie en een stroopwafeltje, met dank voor het gebruik van de stoelen…

Na het Scheveningse gevangenisgebouw verzeilen we al snel in de grote duinpan Klein Zwitserland. Prachtig gelegen sportvelden en een manege vonden hier een luw onderkomen.

De duinpan kan in zijn geheel rondgelopen worden en is voor ons dé ontdekking van deze prachtige tocht. Daarna volgt al snel het Hubertuspark, waar we de voormalige Tagelenberg – tegenwoordig Hubertusberg – beklimmen. Omdat het winter is kunnen we toch genieten van een mooi uitzicht, terwijl dat in de zomerperiode ten enenmale onmogelijk schijnt te zijn.

Bij het voormalige hoofdgebouw van de KLM, waar nu het Ministerie van Infrastructuur en Milieu gevestigd is, ontmoeten we een oud-werknemer en maken een praatje.

De man is een fervent kanoër en vertelt enthousiast over de tochten die hij gemaakt heeft, waarvan vele ook op bij ons bekend terrein. We kunnen nog wel uren doorbabbelen maar we hebben nog wat kilometertjes te gaan en ook de man moet weer door. Altijd ontzettend leuk zulke ontmoetingen… Via de Scheveningse Bosjes en het fraaie Belgisch Park komen we uiteindelijk weer op de boulevard. Het had verstandiger geweest om vanaf hier de bus terug te nemen maar na een banaantje en een mandarijntje besluiten we ook de laatste kilometers te wandelen.

Voor ons geen enkel probleem maar we hebben even buiten ons Dorussie gerekend. Als je als dapper hondje tenslotte al ruim 13 bent en de winterwandelingetjes zich tot nu toe tot zo’n 7 kilometer beperkten, dan is 17 ineens toch best iets om je hondentandjes op te breken en dat is precies wat er gebeurt: het laatste stukje lopen we langzaam, héél langzaam en eenmaal thuis is onze lieverd echt moe, heel erg moe…

We vertroetelen en verwennen hem vol schuldgevoel, wat een sufferds zijn wij dat we even geen rekening met hem hielden!

De volgende ochtend is de haven dichtgevroren en ons Dorussie – gelukkig – weer helemaal de oude! Vandaag krijgt hij een welverdiende rustdag en vanmiddag wandelen wij zonder hem naar Loosduinen…..