Van Mokum naar Mokum

Aan de Amstel vinden we een heerlijk plekje, waar ook Dorus ruimschoots aan zijn trekken komt.

Vanaf de Amstel fietsen we door Amsterdamse parken,

langs Schiphol naar het Nieuwe Meer, waar we Schotse Hooglanders met een jong spotten.

Vandaar richting centrum en we kunnen gerust stellen dat fietsen dwars door het centrum van Amsterdam, dat je dat best een uitdaging kan noemen! Desalniettemin superleuk natuurlijk en we weten gelijk de weg om de volgende dag naar het Rijks en het Van Gogh te pedaleren.

In beide musea genieten we met volle teugen, niet in de laatste plaats van de gebouwen op zich.

Vol indrukken fietsen we aan het eind van de dag terug naar ons rustige plekje aan de Amstel. Inmiddels zijn afspraken gemaakt om Koningsdag in Delft bij de (klein)kinderen door te brengen en dan lijkt het handiger om dichtbij het centraal station van Amsterdam te liggen. We opteren voor een plekje in de Sixhaven en varen dwars door Amsterdam om daar te komen. Altijd een geweldige ervaring, al blijkt die keer dat een uit stekende brugbout onze Knipmes zo beschadigde, toch een traumatische ervaring geweest te zijn, met name voor mij. Mijn maag doet raar als we onder de soms echt lage bruggetjes door varen!

Dorus fungeert ondertussen als extra toeristische attractie voor de toeristen op passerende rondvaartboten: hij wordt, zittend en/of liggend in het gangboord, ontelbare malen gefotografeerd en is goed voor heel veel glimlachende gezichten. De rondvaartkapiteins hebben daartegenover meer oog voor onze Knipmes en trakteren ons meermalen op opgestoken duimen!

Voor we het goed en wel door hebben, zijn we al op het IJ en varen we de Sixhaven in, waar we een mooi plaatsje toegewezen krijgen. Dichtbij de ingang/uitgang want de havenmeester heeft begrip voor de gevorderde leeftijd van ons Dorussie en dan kan hij snel zijn plasje en poepje buiten het hek doen. Wat een aardige mensen toch overal! Op Koningsdag nemen we al vroeg de trein richting Delft.

In Amsterdam is het dan nog rustig. Als we in Delft aankomen is het feest al in volle gang,

genieten we eerst van koffie met wat lekkers in een restaurantje en daarna moet er natuurlijk uitgebreid gefeest worden, wat dan ook gebeurd!

Na een hapje en een drankje, vertrekken we eind van de middag met elkaar naar het station. We treinen met de kinderen naar Schiphol, waar we hen uitzwaaien voor een welverdiende vakantie in Portugal.

Amsterdam CS is dan niet ver meer en na nog een nachtje Sixhaven, gooien we los en verlaten Mokum in de regen.

We wilden nog diesel tanken bij het bunkerstation maar met diesel tanken in de regen hebben we wel héél slechte ervaringen opgedaan, dus maar even niet….

Na een saai tochtje bereiken we Almere Zuidersluis en na een aantal meters zakken ligt de Flevopolder voor ons open.

Een heel verschil met Amsterdam, zeker als we op een ultra-rustig plekje bij Almere-Hout vastmaken. Ook hier is het voor Dorus weer een eldorado en daar maken we maar snel gebruik van want voor de dagen daarna wordt heel veel regen verwacht.

Dat komt er ook en wel zoveel dat ik er gewoon niet van kan slapen: het lijkt wel of we onder een waterval liggen!

Maandag wordt een gedenkwaardige dag: we worden het eens over de prijs van onze Vader Knipmes met aspirant-kopers en er wordt gelijk doorgepakt. Aanstaande vrijdag al plannen we het ondertekenen van het voorlopig koopcontract!! Na twee wel heel prettige ontmoetingen zijn we blij om ons drijvend huisje aan zulke lieve mensen te verkopen. Mensen, die net zo verliefd op onze Vader Knipmes zijn als wij en dat is voor ons echt reden om dankbaar te zijn! Om vrijdag in Elburg te zijn, plannen we nog een kort bezoekje aan Harderwijk, waar we vaarvrienden te eten krijgen. Via het sluisje De Blauwe Dromer verlaten we de Flevopolder en zetten koers naar een geheel vernieuwde haven van Harderwijk. Vond ik het jaren geleden een aanfluiting dat er zulke enorme parkeerterreinen lagen aan het water, waar Harderwijk zo mooi zou kunnen zijn, nu is alles veranderd, zijn de parkeerterreinen naar elders verplaatst en is er veel water en een boulevard voor teruggekomen. Er wordt nog hard gewerkt om eea te voltooien maar je ziet al dat het schitterend wordt en vele malen aantrekkelijker dan het geweest is.

De avond met Gerard en Edith wordt geheel naar verwachting erg gezellig en donderdagochtend gooien we alweer los om de steven richting Elburg te wenden.

Australische vaarvrienden wachten ons daar op en we eten met elkaar op de Knipmes. Vrijdag is de grote dag en het wordt inderdaad een dag met een gouden randje!

Er blijken sleepbootdagen in Elburg, wat de feestvreugde nog verhoogd. Sleepboot vaarvrienden blijken ook aanwezig en – het allerbelangrijkst en leukst – Martijn en Hanneke komen om alles te bespreken en aansluitend het contract te tekenen!!!

Koffie met gebak, champagne en na gedane zaken een lunch op een terrasje, alles even gezellig en aangenaam.

Uiteindelijk moeten we nog rennen om op tijd voor het diner bij David en Melanie (uit Australië) op hun nieuwe boot te zijn. Aan het eind van de dag staan we zo ongeveer op ontploffen maar zou dat gebeuren, dan kunnen er niets dan sterretjes van geluk te voorschijn komen! Zaterdagochtend drinken we koffie met Erik en Ria op hun sleepboot en blijkt er heel wat bij te praten. Wat een rijkdom toch al die lieve mensen, die we steeds ontmoeten. Later op de dag krijgen we bezoek van een wel heel oude vriend, Harry, die we jaren geleden hier midden in de winter ontmoetten. We lagen ingevroren, er werd geschaatst rondom de Knipmes, en hij en zijn vriend Rien waren toen bijna dagelijkse koffiebezoekers, als zij samen met het hondje van Harry hun dagelijkse rondje wandelden. Het hondje doet het niet meer, Rien kan bijna niet meer lopen maar Harry maakt het naar omstandigheden nog uitstekend.

Met zijn 89 jaar is hij nog in prima conditie, hij springt als een jonge god aan boord voor een kopje koffie en een gezellig bijkletspraatje! Zondagochtend zwaaien we eerst Erik en Ria uit

om na de koffie zelf ook los te gooien en onder stralende luchten koers te zetten naar de Arembergergracht. Om daar te geraken nemen we het Arembergersluisje

en om daar in te komen moeten de stootwillen aan één kant naar binnen. Nu komen de kunststofpaaltjes die we voor noodgevallen als deze aan boord hebben uitstekend van pas en zonder behulp van een schoenlepel nemen we ook deze hindernis.

Al snel vinden we een plekje en laten de drukke sloepjesparade op deze prachtige vakantiedag aan ons voorbij trekken.

Maandag is het aanzienlijk rustiger, wandelen we met Dorus naar Belt-Schutsloot en na de koffie gooien we los om op weg te gaan naar de omgeving van Meppel.

Meppel dat het Mokum van het Noorden wordt genoemd, door de grachtjes, het stratenplan (heel in het klein natuurlijk) en de straatnamen als Heerengracht, Keizersgracht en Prinsengracht. We varen even de Hoogeveense Vaart op en vinden een wel heel aantrekkelijk plekje boven de sluis in Rogat.

Vandaar fietsen we een rondje naar en door Meppel en komen door het stroomdal van de Reest,

een prachtig riviertje. Woensdag verkassen we naar de andere kant van Meppel, fietsen aan deze kant van het Mokum van het Noorden

en genieten van het prachtige plekje hier voor de Paradijssluis met zicht op de oude kalkovens.

Van Mokum naar Mokum, bepaald niet zomaar een standaard-tochtje, dat zal duidelijk zijn!!!

Hobbelend naar Scheveningen

En dan, dan valt er sneeuw, heel veel sneeuw in Delft en in grote delen van Nederland. Wat eerst regen, heel veel regen is, verandert langzaamaan in echte onvervalste sneeuw en al snel heeft heel de wereld de vredige uitstraling van een witte, alles bedekkende deken.

De regenperiode benutten we om de Knipmes met duizenden (nou ja, honderden) lichtjes in Kerstsfeer te brengen.

Van de sneeuw genieten we natuurlijk met volle teugen en wat is er mooier dan de binnenstad van Delft in een sneeuwnacht?

Met kinderen en kleinkinderen aanschouwen we het aansteken van de enorme kerstboom op de Grote Markt in Delft.

Een feestelijk gebeuren, dat doorheen de hele binnenstad wordt gevierd met glühwein, chocolademelk, lichtjes, kraampjes, muziek en noem maar op.

Onze kleine mannen komen nog een nachtje logeren, altijd genieten natuurlijk

en op een niet zo erg mooie zaterdag reizen we richting Noordwijk voor een stukje Atlantic Wall-wandelpad. Het is droog maar guur weer, stoer om de duinen in te trekken en dat doen we dan ook.

Al snel stapelen de sporen van de Atlantic Wall zich op: Museum Engelandvaarders,

het Atlantic Wall-museum, restanten van bunkers, loopgraven en versperringen. Het ‘hoogtepunt’ vormt voor ons de schoenafdruk van een Duitse soldaat waarop het hoefijzervormige hakbeslag duidelijk te zien is.

Al met al een indrukwekkende maar ook heerlijke wandeling. Jammer dat het Atlantic Wall-museum gesloten bleek, dat hadden we graag bezocht maar wie weet, ooit….

De bus en de trein brengen ons terug in Delft, vanwaar we de andere dag samen met Dorussie naar Naaldwijk bussen voor een supergezellig ontbijtje met zusje Petra en neef Stanley en waar Dorus net doet of’ie nog jong is samen met het ook al 10-jarig hondje Diesel.

Eenmaal thuis is hij de rest van de dag onder zeil en kunnen wij hem met een gerust hart aan boord achterlaten

om het nieuwe huis van onze vrienden Paul en Wilma te bewonderen en daarna met elkaar een hapje te eten. Gespreksstof te over en ook deze avond vliegt voorbij.

En dan, net als we andere dingen plannen, lijken de omstandigheden redelijk om richting Scheveningen te dobberen. Afspraken met opstappers Herman en Jacqueline zijn snel gemaakt en dinsdagochtend om even voor negen is het zover en gooien we los. Al snel bereiken we de Parksluizen in Rotterdam en het weer wordt allengs beter en beter. We draaien de betrekkelijk rustige Nieuwe Waterweg op en buiten wat gedobber door grote zeeschepen en de onvermijdelijke golfslag daar waar de Nieuwe Waterweg in zee uitmondt verloopt de reis voorspoedig.

Eenmaal op zee denken we het lek boven te hebben, maar dan hebben we toch even buiten de waard gerekend. De golfslag is aanzienlijk en veel hoger dan de 60 cm die ons beloofd is. We rollen, stuiteren en dobberen richting Scheveningen

terwijl de bewolking bovendien ook toeneemt en ons gezelschap wordt rustiger en rustiger. Allevier zullen we blij zijn als we de rust van de Scheveningse haven bereiken.

En dan, als we de pieren en het reuzenrad van Scheveningen in het vizier hebben, draait een kleine rib de haven van Scheveningen uit en vragen wij ons af wat die persoon bezielt om met dit weer de zee op te gaan. Ik pak de verrekijker en ontwaar drie mannen in het bootje, best vreemd vinden wij. Totdat we in de smiezen krijgen dat één van die drie rare mannen onze eigen Jeroen is die gewapend met zijn camera foto’s van onze Vader Knipmes komt maken!! Hij wordt vergezeld van Marnix en André, twee havenvrienden. We worden hartelijk zwaaiend verwelkomd en het laatste stuk door hen geëscorteerd richting de veilige haven.

Sinterklaas had jaloers geweest op zo’n welkom en wij voelen ons blij vereerd.

Eenmaal vastgeknoopt wordt er een stevige kan koffie gezet voor de heren, die het enorm koud gehad hebben op zee en kunnen we een poosje heerlijk bijkletsen voordat zij allemaal weer aan hun werk gaan en wij afscheid nemen van onze gezellige opstappers.

Wij genieten van weer een plekje ‘thuis’ en van alle lichtjes die hier ’s avonds de hele haven versieren. Met onze versierde Vader Knipmes passen we hier weer wonderwel tussen. Rest ons niet anders dan onze volgers prachtige, warme en gezellige feestdagen toe te wensen en alle goeds voor een gezond, voorspoedig en welvarend 2018!!

Yes, we did it!!!

Het is gedaan, het Groene Hartpad zit erop! 195 kilometer puur – nou ja effe eerlijk, niet altijd puur maar toch – genieten. Voor het zover is, moeten we bij de SVB, in Rotterdam dit keer, maar weer eens laten zien dat we het nog steeds doen. Je moet er toch niet aan denken dat wij allang het loodje gelegd zouden hebben en zij nog steeds nietsvermoedend die enorme AOW-bedragen naar ons overmaken! Nou ja, regels zijn regels, daar gaan we niet over zeuren. Het is ons genoeg om er ter plekke de draak mee te steken en te zien dat de dienstdoende ambtenaren zich ook enigszins opgelaten voelen.

Natuurlijk treinen we niet zomaar richting Rotjeknor, er moet wel gelijk een wandeling aan vastgeknoopt worden. Een onvervalste stadswandeling dit keer. Een stadswandeling op een mistige, kille dag maar man, wat hebben we genoten! Grote kunst, kleine kunst;

gedenktekens, teksten en gedichten die je doen glimlachen of bijna tot tranen ontroeren:

Rotterdam heeft van alles in huis en wij zijn nooit te beroerd om daarvan een genietinkje of wat mee te pikken!

Het bezoekje aan de SVB wordt afgesloten met een frietje van Bram Ladage en zo krijgen regeltjes van overheidswege alsnog gouden randjes.

Half november bussen we weer naar De Zweth om het Groene Hartpad op te pakken

en waren we wellicht in de veronderstelling, dat dit een soort thuiswedstrijd zou worden over bekende paden, nou dan moeten we op die veronderstelling terug komen want niks blijkt minder waar!

Via onbekende paden en langs onbekend water verdagen we in Kethel. Enigszins verloren ligt het daar landelijk te wezen te midden van de oprukkende stadse bebouwing,

het oude kerkje nog immer op de kleine terp en een wijkparkje dat landelijk oogt. Hondenlosloopgebied blijkt het hier te zijn en het misverstand is kennelijk dat honden hier dus ook los moeten lopen: een angstaanjagende herder jaagt achter een klein hondje aan. De angst stroomt uit de kleine oogjes, het beestje rent duidelijk voor zijn leven. Als we opmerken, dat dit echt heel traumatiserend is voor die kleine antwoordt de eigenaresse van de herder dat honden hier toch los mogen…..natuurlijk! Verontwaardigd over zoveel lompheid wandelen we verder, hoe dom kan je zijn. Gelukkig blijft de boosheid niet lang hangen, op zoek naar een koffiebankje verzeilen we bij een bezoekers/natuureducatie-centrum dat verlaten oogt maar waar wel een aantrekkelijk bankje staat te lonken. Als we het terrein oplopen blijken er toch twee heren aanwezig en een gezellig praatje is snel gemaakt. Als de heren de aanpalende volks/schooljeugdtuintjes intrekken om te klussen, kunnen wij op gemak van onze koffie genieten.

Het is heerlijk hier en als we weer verder gaan staat er een koppel koeien erbarmelijk te loeien. We snappen niet wat er aan de hand is, totdat we, heel in de verte, een trekker zien naderen. Dit moet wel de boer zijn die bij die koeien hoort en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bijzonder hoe die beesten dat zo snel in de smiezen hebben. Ze worden opgehaald om nog een poosje naar een andere wei te gaan voordat ze voor de winter de stal ingaan.

Ze zijn helemaal uitgelaten en blij dat ze mee mogen, echt leuk om te zien. Uiteindelijk brengt ons pad ons in Vlaardingen, waar we helemaal langs de Vlaardingse Vaart naar Schipluiden kuieren.

Kilometers lang, maar saai? Echt niet! We denken aan de Westlandse schaatsers die in strenge winters de ijzers onderbonden en op weg gingen naar Vlaardingen om vervolgens met Vlaardingse Moppen in hun kontzak terug te komen. Kwamen de moppen heel aan in het Westland, dan waren het beste schaatsers. Veel mindere goden strandden echter in café Vlietzicht langs de Vlaardingse Vaart en moesten soms zelfs aan het eind van de dag in kennelijk staat opgehaald worden door het thuisfront!

Eenmaal in Schipluiden valt de regen en schuilen we in het bushokje vanwaar na een poosje de bus ons terug in Delft aflevert. De laatste Groene Hartetappe liepen we afgelopen woensdag. De bus levert ons weer keurig af in Schipluiden.

We zoeken wat caches want in de tussentijd hebben we iets grappigs ontdekt. Het heet geocaching en wij vinden het gigantisch leuk. Overal over de hele wereld liggen kleine ‘schatjes’ verstopt en eenmaal ingelogd kan je precies zien waar die schatten zich bevinden. De kunst is dan natuurlijk nog wel even om ze echt te vinden maar heel erg ingewikkeld is dat toch niet. Superleuk te combineren met wandelen en in het stuk tussen Schipluiden en Delft vinden we er een stuk of 8. Het hadden er meer kunnen zijn maar andere afspraken dwingen ons om ook een beetje de tijd in de gaten te houden. Wie precies wil weten hoe het zit, moet maar eens googelen….

Schipluiden doen we dientengevolge nogal uitgebreid maar eenmaal in de polder drinken we koffie en genieten van het vogelleven om ons heen. Een bonte specht laat zich spotten,

de ganzen zijn druk in de weer en spreeuwen maken prachtige figuren in de lucht. Kennen we de wijk Tanthof in Delft, de Tanthofkade – een oude waterkering – kennen we helemaal niet en we verbazen ons over zo’n prachtig voetpad aan de rand van de stad.

Den Hoorn voert ons door een nieuwbouwwijk weer helemaal naar de westkant van Delft, ook weer via verbazingwekkend mooie natuurgebieden. Daarna wandelen we dan dus echt Delft in en via Wilhelminapark

en Buitenwatersloot komen we tenslotte terug in Delft, waar het prachtige station ons wacht en we het Groene Hartpad als voltooid kunnen beschouwen…!

Ondertussen drijven we nog steeds, naar volle tevredenheid overigens, in Delft. Na de Sinterklaas zouden we naar Scheveningen vertrekken maar golfhoogten houden ons hier. We wachten het allemaal af en als de voorwaarden dan op een dag gunstig zijn, wagen we de oversteek naar Scheveningen, waar de Knipmes zijn technische onderhoudsbeurten zal krijgen. Het heeft allemaal geen haast, gaat vast en zeker goed komen!!

Hoe Delft-dagen weken worden…

Dankzij de hulp van onze kleine mannen hebben we een paar weken geleden Delft bereikt. In Leidschendam stappen zij op en wijzen ons hoe we verder moeten varen. De sluis in Leidschendam overwinnen we dankzij noeste arbeid van die twee: het lijkt wel of de Vader Knipmes de kademuur opgetrokken moet worden!

In Voorburg houden we lunchpauze en moet er in het park gerend worden want: dit vinden we altijd zo’n leuk park, oma…

We vieren de 5e verjaardag van onze jongste met taart, vriendjes en heel veel cadeautjes

en de verjaardagen van allebei de familieoudsten op een prachtige zondag met een rondvaart door Den Haag,

terrasbezoek in de buurt van de Hofvijver en aansluitend een gezellig etentje met tapas en grote-rieten-limonade voor de liefhebbers.

Het Groene Hartpad wordt weer opgepakt en ook in de omgeving van Delft valt meer dan genoeg te genieten, om nog te zwijgen van de stad zelf, altijd gezellig natuurlijk!

Een klein weekje Veluwe voor mij en mijn vriendin is de kers op de taart en Fred is blij dat hij even ongestoord kan klussen: een win-win-situatie dus.

We genieten van prachtige herfstplaatjes, paddenstoelen in grote getale en, even schrikken, een agressieve Amerikaanse zoetwaterkreeft op ons wandelpad.

Een ware plaag schijnen die beesten te zijn, ze terroriseren en verwoesten de onderwaterfauna. Misschien hadden we hem beter dood kunnen trappen maar ja, dat doe je toch ook niet, hè? We hoorden dat ze zelfs regelmatig in woonwijken gesignaleerd worden…

In Delft vinden we een plekje aan het eind van de steiger, waar binnenvaartschepen soms angstaanjagend dicht langs de Knipmes scheren als zij de scherpe bocht in de Schie nemen. Af en toe willen andere bootjes vastmaken aan onze Knipmes. Dat vinden wij echt geen goed idee en het eind van het liedje is, dat we een brief op het raam plakken om dubbelliggen en eventuele schade te voorkomen. Better safe than sorry, zullen we maar zeggen. Normaal hebben we helemaal geen problemen met dubbelliggen hoor, iedereen wil tenslotte graag een plekje maar in dit geval: beter niet! Gelukkig wil iemand van de overkant heel graag ruilen en zo kunnen we na een week of twee veilig – en rustiger – vastmaken aan de kade.

Het Groene Hartpad wordt, als gezegd, weer opgepakt en via trein, metro en bus bereiken we Ouderkerk a/d IJssel. Daar waren we gebleven en als het pontje ons overgezet heeft, kunnen we verder.

Eerst een stukje langs de IJssel en daarna door prachtig groen gebied

richting Rotterdam en om preciezer te zijn, richting Kralingse Plas. Er loopt een grappig steiger-voetpad naar de andere kant van de plas

en vervolgens komen we door stedelijk gebied aan de Rotte, die we ook nog een klein stukje volgen. Bij station Rotterdam-Noord eindigt onze wandeling dan. De trein brengt ons in no time terug in Delft. Een paar dagen later als er een prachtige dag verwacht wordt, treinen we weer naar Rotterdam Noord en wandelen we verder langs de Rotte en de Bergse Voorplas, een prachtig gebied onder de rook van Rotterdam.

Door Hillegersberg en Schiebroek belanden we uiteindelijk in Berkel Rodenrijs vanwaar een saai stuk ons uiteindelijk langs de Zweth doet belanden.

Als we onze boterhammen op hebben wacht ons nog een fraai wandelpad langs de Zweth,

dat ons uiteindelijk naar het gehucht Zweth brengt met het gelijknamige Restaurant Aan de Zweth.

De bus brengt ons dan terug in Delft. Nog twee etappes te gaan en dan zit ons Groene Hartpad er op. Tot die tijd genieten we met kinderen en kleinkinderen van bezoekjes, zwem- en muzieklessen van de kleintjes en een museumbezoek met ons oudste kleinkind aan Naturalis in Leiden. Kortom, de tied vliegt hier in het Delftse!