Sluisjes voorzien van kruipolie…

Om 07.30 uur verlaten we met een ontzettend smerige Knipmes Havelberg. Hoe dat zo komt, geen idee maar we zijn niet de enigen horen we van de buurman. Bij de sluis zijn we iets te vroeg, dus nog mooi even tijd om met de buitenwaterslang het vuil af te spoelen. Onze buurboot, de Good Time uit Bad Essen, voegt zich volgens afspraak bij ons en al snel kunnen we samen de sluis invaren. Het verval is 0,0 meter, mooi nog even tijd om de Knipmes te drogen. Een klein stukje kanaal en dan varen we met de Good Time in ons kielzog de Elbe op.

De Elbe

 

Een echte rivier, die momenteel ‘traag stromend door het laagland vloeit’. Met gemiddeld 3,5 kilometer stroom mee zigzaggen we richting Dömitz. Met boeien wordt aangegeven wanneer we, in verband met ondiepten, moeten oversteken. Zodoende vaart het redelijk afwisselend, bovendien zorgen de regelmatig vallende buien ook voor de nodige variatie.

De Elbe

Als ik weer eens de tent aan het sluiten ben, ziet Fred een visarend duiken en met prooi boven komen. Een stukje verder ziet hij hem tussen twee kribben zitten te smikkelen van zijn maaltje. Bij het stadje Wittenberg zwaaien we onze volgboot gedag; zij stoppen hier voor vandaag. We passeren een groep kanoërs, die het niet gemakkelijk hebben: ten eerste door de buien en verder staat er een behoorlijke wind tegen de stroom in, waardoor er aardige golven lopen. Zij peddelen dezelfde kant op als wij varen, dus aardig afzien voor hen. De Elbe was voor de Wende gedeeltelijk de grens tussen oost en west. We zien nog wachttorens, sommige compleet met enorme zoeklichten, als de macabere overblijfselen van deze donkere periode.

Wachttoren langs de Elbe

Zes uur en een kwartier nadat we sluis Havelberg verlieten, draaien we de Elbe af en Dömitz binnen. Hier, in het havenkommetje, zijn twee haven(tje)s maar van allebei zijn de vingersteiger(tje)s ècht veel te kort voor onze Knipmes. Gelukkig is er ook een langsteiger waaraan wij, volgens ons, prima kunnen liggen. Even later komt een ander bootje ons gezelschap houden, ook te lang voor de havenvoorzieningen. Als we goed en wel geïnstalleerd zijn en ons gelukkig prijzen, worden we echter behoorlijk ‘unfreundlich’ weggejaagd. Er zit niks anders op dan door de sluis te gaan, daar moet ook nog een haventje zijn. We houden ons hart vast dat die niet weer van die ielepielerige steigertjes heeft. De ingang belooft niet veel goed: supersmal en we duimen dat het diep genoeg mag zijn.

Haveningang Dömitz

Dat is het gelukkig wel en eenmaal in het kommetje maken we vast langs een steiger, midden in de natuur, een oase van rust. Hoe zei die andere Nederlandse wijsgeer dat ook alweer: elk nadeel heb z’n voordeel?!

Dömitz - midden in de natuur

Aan het begin van de avond komen ook de kanoërs van vanmiddag hier aan. Wat zullen die moe zijn, één van hen is zelfs op sleeptouw genomen! Het geluk is niet met hen want al snel vallen er weer stevige buien. De volgende ochtend, als we Dömitz Stadtmitte gaan bekijken, zien we dat ze dan misschien niet veel geluk maar wèl een idyllisch plekje hebben voor hun tentjes.

Dömitz

Zij gaan vandaag toch weer de Elbe op, de die-hards. Dömitz zelf hebben we snel gezien. Het alleraardigst lijkt de vesting, die zich aan de rand van het stadje bevindt.

Dömitz - vesting

Als vaak de laatste dagen, zijn we te vroeg, alles is nog hermetisch gesloten.

Dömitz - vesting

Na de koffie met broodjes varen we het kommetje weer uit en draaien de Müritz Elde Wasserstrasse op om vrijwel onmiddellijk achter de Allegra uit Hamburg verzeild te raken. Jammer, we vinden het niet echt fijn om achter een ander bootje aan te varen. Zeker niet door mooie, smalle watertjes.

Elde-Müritz Wasserstrasse

De Allegra vaart onregelmatig en in de sluisjes ronduit stuntelig. Die zelfbedieningssluisjes lijken trouwens voorzien van kruipolie zo langzaam als dat gaat. Onze voorgangers excuseren zich voor het gestuntel. Ze hebben deze boot pas 3 dagen, de boegschroef is er zojuist mee gestopt en bovendien heeft dit schip twee motoren, daar moeten ze ook nog erg aan wennen.

Elde-Müritz Wasserstrasse-sluisje

We ‘overwinnen’ 3 sluisjes met hen en dan slaan zij af bij het haventje van Eldena, jammer….. Van het stuk tussen Eldena en Grabow kunnen we dus heerlijk alleen genieten!

Elde-Müritz Wasserstrasse

De volgende sluis is sluis Güritz. Als we daar aankomen liggen aan de steiger, waarop zich de stang om de sluis in werking te stellen bevindt, twee kano’s pontificaal afgemeerd. Precies zo, dat we er met geen mogelijkheid bij kunnen. Er is niemand te zien en verder voor ons geen mogelijkheid om af te meren. Als de sluisdeuren zich openen om een bootje uit te laten, zien we mensen bij de sluis staan, de kanoërs zo te zien. Fred fluit om hun aandacht te trekken. Een van hen komt in beweging en naar ons toe. Zijn kano blijkt trouwens zo strak tegen de stang aangetrokken te liggen, dat zelfs al we er vanaf de Knipmes bij gekund hadden, het nog niet gelukt zou zijn.

Elde-Müritz Wasserstrasse

Nou ja, kan gebeuren en zonder verder gedoe bereiken we Grabow, waar we afmeren aan de stadskade.

Grabow - stadskade

’s Avonds duiken er serieuze problemen op met onze O2-prepaid internetvoorziening. Een superaardige buurman schiet te hulp Het zou natuurlijk zomaar kunnen dat ons Duits tekort schiet en dat het iets simpels is…. Samen met buurman Lothar zijn we zo’n anderhalf uur aan het prutsen met als enige eindconclusie dat het in ieder geval niet aan ons Duits gelegen heeft. Lothar snapt er ook geen bal van. Hij probeert te bellen voor ons maar krijgt geen gehoor. We verzinnen dat we wellicht tijdens kantooruren meer succes zullen hebben? Einde oefening voor vandaag, morgen verder. Na een wijntje met elkaar belooft de buurman morgen samen met zijn vrouw op de koffie te komen. Dan gaan we verder kijken hoe we dit probleem op kunnen lossen. Een strak plan, voor nu hebben we tenslotte gedaan wat we konden…!

Dömitz