Wat moet ik nou?

‘Wat moet ik nou, zo zonder jou?’ Dat is wat mijn vriendin vorige week schreef na het onverwacht overlijden van haar man en maatje. Dat is wat ook wij, familie en vrienden deze dagen regelmatig denken. Het gemis is groot…

Toch moeten we verder en wil ik nu proberen door te gaan met het verhalen over onze belevenissen op en rond het water. Nog één bijzonderheid schiet me te binnen: op de ochtend van het overlijden van onze grote vriend mochten wij een ijsvogeltje uitgebreid bewonderen terwijl hij op een steen in de zon zat en af en toe uitgebreid een bad nam in het Grevelingenwater…

IJsvogeltje bij de Grevelingen

Mijn verjaardag viel ergens in oktober dit jaar. Ik bakte schattige appelbloemen, een receptje dat ik op Facebook ontdekte. We hadden een gezellige dag en aansluitend twee gezellige weekenden met kinderen en kleinkinderen. Op een eilandje in de Grevelingen, De Archipel, daar vierden we het zo’n beetje. Eerst met Jeroen en Anja

en het volgende weekend met Joost, Marjon en de mannetjes. De mannetjes, die het verschrikkelijk spannend vonden over de Grevelingen te varen en naar zeehondjes te speuren en aansluitend om op een onbewoond eiland te struinen, van alles te ontdekken en dan ook nog te blijven slapen!

Het waren dagen met gouden randjes en tussendoor bleek de koek ook nog niet op: met zusje Lydia en haar man Jan hopten we een midweek van eiland naar eiland. We begonnen (weer) op de Archipel, een dag later vaarden we naar de Hompelvoet. Lydia had gehoord dat daar zeldzame orchideeën in bloei zouden staan en natuurlijk wilden wij dat wel met eigen ogen aanschouwen. Minutieus onderzoek door Lydia, Fred en Jan wees uit dat het bericht waarschijnlijk verouderd moest zijn; zij ontdekten zelfs geen spoor van deze plantjes! De volgende dag meerden we af bij de Slikken van Goeree om na een wandeling, inclusief een ontmoeting met hertjes, koers te zetten naar West Repart. Daar vonden we een restaurantje waar we, ter afsluiting van deze mooie dagen met elkaar, heerlijk gegeten hebben.

Fred verplaatste de Knipmes van de Grevelingen naar Dordrecht terwijl ik trachtte mijn lieve vriendin en haar familie bij te staan in het verdriet en tijdens het eerste geregel van een onverwacht overlijden. Zaterdagavond waren we samen terug op de Knipmes met een onwezenlijk, leeg en verdrietig gevoel. Dankbaar ook voor het warme afscheid en helemaal dankbaar voor het prachtige herfstweer. Super om naar buiten te gaan en om te proberen alles weer een beetje op een rijtje te krijgen. Zondag fietsen we dan ook een ontspannen rondje over het Eiland van Dordt en hebben we een leuke ontmoeting met iemand van de Spaanse Waterhondenclub, die een wandeling maakt met haar twee hondjes.

Afspraken voor een wandeling(etje) de volgende dag zijn dan al snel gemaakt en ook dat wordt genieten met een hoofdletter. Wát lijken de karaktertjes van onze hondjes op elkaar en wat lijken zij überhaupt op elkaar! Niks vreemds, alles voelt heel goed en vertrouwd. Dinsdag kunnen we weer niet echt op gang komen en tutten maar wat aan boord. Woensdag gooien we los en zetten koers richting Krimpen aan de Lek, waar we nu liggen in een klein haventje midden in het groen. Alles zal vast goed komen maar nu is het nog effies heel erg moeilijk…