De Dames bedwongen, een nieuw record

Givet

Woensdag verlaten we Givet met een laatste blik op het enorme fort. Gewapend met een afstandbediening voor de sluisjes gaan we op weg. Eerst wacht ons een tunnel, onverlicht, 565 meter en aan weerszijden begrensd door de voorlopig laatste bemande sluisjes. De heren regelen gelijk de doorvaart door de tunnel, vandaar. Fred’s ooit ingenieus op de mast geplaatste schijnwerper doet weer goede dienst.

Tunneltje in de Maas bij Givet

Hij heeft hem namelijk zo gemonteerd dat, als de mast overeind staat, hij fungeert als deklicht en bij tunnels, als de mast plat ligt, hij recht vooruit schijnt en dus als schijnwerper zijn werk doet. Na het laatste sluisje volgt nog een ophaalbrug maar die blijkt vernuftig op half zeven te staan, waardoor niemand hem hoeft te bedienen. Na een zelfbediende sluis meren we af in Vireux, een tweelinggemeente: aan de ene kant van de Maas is het Vireux-Wallerand, aan de overkant Vireux-Molhain.

Vireux-Wallerand aan de Maas

Nog tijd genoeg om wat te klussen die dag en de volgende trekken we de wandelschoenen aan om heel op gemak naar Hierges en haar kasteel te kuieren. Een wonderschoon plaatsje waar we ons fluisterend in de Middeleeuwen wanen.

Hierges met kasteel

De terugweg voert naar het dal van de Viroin, waar wij genieten van een stokbroodje met salami en Dorus van een zwempartij. Internet hebben we hier overigens niet meer, dus dat is voorlopig over en uit.

De  Viroin

De volgende dag is Fumay het doel en teneinde daar te geraken moeten we drie sluisjes passeren. Bij de eerste sluis, sluis Montigny, begint het al goed. Er zit iets tussen de deur, waardoor die niet verder open kan en het hele systeem geblokkeerd wordt. Gelukkig is de man van de VNF snel ter plaatse om eea te regelen en verder gaan we weer. Bij de volgende sluis gaat alles goed, totdat we willen uitvaren. Nu weigeren de deuren helemaal om open te gaan!

Oproep voor hulp bij sluis Fépin

Wederom snelle service van de VNF-mannen en we worden in no time uit sluis Fépin bevrijd. De laatste sluispassage van vandaag verloopt zonder problemen en in Fumay wacht ons een geheel lege passantensteiger. Fumay was vroeger een welvarend dorp en leefde voornamelijk van de leisteenwinning. De muurtjes, de huizen, de daken, het is hier (bijna) een en al leisteen dat je ziet. Als we een wandeling maken komen we langs verlaten leisteenmijnen, nu teruggegeven aan de natuur met een verbluffend resultaat. Het leisteen ligt hier voor het oprapen,

overal restanten van de leisteenwinning bij Fumay

dat is te zeggen, het afval van de winning want afval, dat gaf deze leisteenwinning in hoge mate. In Fumay zelf herinnert een plaquette aan deze zware maar welvarende tijd. Zondag vertrekken we met als doel Revin en weer treffen we een weigerachtige sluis. Dit keer weigert het ding in zijn geheel om in werking te geraken.

Afstandbediening voor de sluisjes in de Franse Maas

Hij ontvangt ons signaal en begint hoopgevend te knipperen maar vervolgens: niente! Fred zet mij af bij een steiger en ik meld onze voorgenomen doorgang aan de praatpaal op de sluis. Ook nu weer is een vriendelijke VNF-man binnen de kortste keren ter plaatse om de onwillige apparatuur in gang te zetten. Ik mag in zijn bedieningshokje komen en hij legt me precies uit wat het euvel is, een onwillige schuif, kijk die daar, is de boosdoener. Hij is nog wel nieuw, die anderen doen het nog prima en bij deze is al –tig keer iemand geweest, maar het kreng blijft regelmatig weigeren! Ook wijst hij mij op de beeldschermen waarmee het tunneltje, dat na dit sluisje komt, deze sluis en de volgende in de gaten gehouden kunnen worden. Natuurlijk is het allemaal niet meer zoals vroeger, toen er op een dag zo’n dertig, veertig spitsen passeerden. Tegenwoordig zijn het nog voornamelijk plezierbootjes en ook dat zijn er niet zoveel meer als vroeger… Vroeger, toen had elke man zijn eigen sluis, terwijl tegenwoordig mevrouw, moet ik in mijn uppie wel zes sluisjes bijhouden! Ik heb hem nu net zelfs van zijn maaltijd gebeld en als ik nederig mijn excuses maak, is het toch ´helemaal niet erg, c’est rien, het is mijn werk´ en ik heb de indruk dat hij het stiekem ook wel gezellig vindt. Ik pak de lijnen aan als Fred ons Knipmessie de sluis invaart en eenmaal op hoogte, stap ik weer aan boord en varen we onder het toeziend oog en een vriendelijke zwaai van de zessluizenwachter het tunneltje van Revin in.

Vriendelijke sluiswachter

Omdat het zo mooi weer is en we eigenlijk niet zo’n zin in Revin hebben, varen we nog een stukje door. We komen langs de Dames de Meuse en genieten van de bijbehorende legende: het was in het jaar 1400 dat de drie zonen van de heer van Hierges (van dat mooie kasteelstadje, ja!) Héribrand, Geoffroy en Gauthier trouwden met de drie dochters van de heer van Rethel, Hodierne, Berthe en Ige. Het was in de tijd van de Kruistochten dat de drie gebroeders ten oorlog trokken en omdat de dames zo lang niet wilden wachten op hun heren, ontvingen zij diverse andere ridders in hun sponde. Op de dag dat de overwinning in het verre Palestina daar was, strafte God de overspelige ridderdames en versteenden zij tot de Dames de Meuse, met als gevolg zij heden ten dage in de vorm van drie enigszins onheilspellende rotsformaties nog steeds uitkijken over de Maas. Dat hebbie d´r van, knikkebollen wij naar elkaar…

Op weg naar de Dames de Meuse aan de Maas

Wat later vinden we een idyllische afmeermogelijkheid in het verstilde Laifour. Een prachtig plekje om een paar dagen te vertoeven, schilderachtig mooi. Om hier te wonen, daar moet je dan weer niet aan denken, maar da’s een ander verhaal. We benutten de tijd door verder te gaan met klussen. We hebben inmiddels het anti-slip onder handen genomen en stukje voor stukje wordt elk gedeelte van een nieuwe laag verf voorzien.

P1210453

Ik wandel naar het gemeentehuis, waar het een gezellige boel is. De gemeentesecretaris regelt kennelijk alles in zijn uppie en iedereen loopt met vragen in en uit. Geweldig, er wordt over en weer naar baby’s, vaders, moeders, en wat zo ter tafel komt geïnformeerd en ondertussen worden de zaken ook nog eens rustig en vriendelijk behandeld. Ik mag er gewoon bij blijven staan, geen probleem en krijg van iedereen een glimlach of een vriendelijk woord. Als ik aan de beurt ben en voorleg dat wij graag die onkuise dames eens zouden bedwingen en dat we gelezen hebben dat dat mogelijk moet zijn, maar hoe dan, haalt de secretaris van ver weg uit een verlaten bureau een wandelkaart boven, waar hij eigenhandig de te volgen route intekent. Hij vraagt wel eerst of wij goede wandelaars zijn en dat, zal later blijken, niet geheel ten onrechte! De heenweg is een steile klim, wat logisch is want anders geraak je niet boven natuurlijk. De beloning is prachtig

Zicht op de Maas vanaf de Dames de Meuse

en dan volgt de terugweg via een andere, behoorlijk inspannende route langs de ruggenwervels van de drie onkuise ladies! Ook weer met fantastische uitzichten over de Maasmeanders, maar daarvoor moet je dan wel stil gaan staan want tijdens het lopen heb je al je aandacht, en soms zelfs meer dan dat, nodig… Eenmaal weer beneden in Laifour gaan we nog even bij de gezellige gemeentesecretaris langs om hem te melden dat we al genietend van zijn route de Dames overwonnen hebben! Hij waardeert dat duidelijk en informeert uitgebreid naar onze verdere plannen. Eenmaal terug op de Knipmes genieten we van een welverdiende kop koffie en praten nog even na over deze indrukwekkende tocht.

P1210479

Een nieuw ‘hoogte’record ook trouwens, de top van de Dames ligt namelijk op zo’n 380 meter en onze terugtocht voerde langs het zogeheten ‘geitenpaadje´, dat zegt al genoeg, toch! De volgende ochtend neemt een oud vrouwtje me aan de hand om te wijzen waar ik brood kan kopen, het ´depot de pain´ zit verscholen achter dichte luiken in wat in de hoogtijdagen van Laifour de supermarkt was….