Van vioolkerkjes en anti-koorts bronwater

Regen op het Canal des Ardennes

Zondag is het tijd om Rethel te verlaten. Lijkt het in eerste instantie aardig weer, al snel slaat het helemaal om en brengt de dag niets dan regen, regen en nog eens regen. Het kanaal is er niet minder om, soms lijkt het of we door het oerwoud varen. Alleen het sluiswerk, daar word je nu dus effies niet vrolijk van…

Canal des Ardennes, of je door het oerwoud vaart

Bij Asfeld is het gedaan met het Canal des Ardennes en dobberen we ongemerkt het Canal Lateral de l’Aisne op. Bij Asfeld zien we ook een aardige afmeermogelijkheid, waar al een ander scheepje ligt: een narrow-boat met – hoe kan het anders – Engelsen aan boord. Volgens hen is er in Asfeld helemaal niks, zelfs geen mogelijkheid om brood te kopen. Als de regen min of meer ophoudt, vertrekken de Engelsen en vinden wij het hoog tijd om de benen te strekken en Asfeld in te kuieren. Die narrow-boatmensen hebben kennelijk nooit verder gekeken dan hun neus lang is, want Asfeld is een aardig dorp met een bakker, een slager en zelfs een kleine superette, zoals een Asfelder dame het zo vriendelijk uitdrukte. In werkelijkheid is het een uit de kluiten gewassen Tabac, waar ook gebruikte goederen en op maandag, als de boulangerie dicht is, stokbrood verkocht wordt. Bovendien heeft Asfeld een wel heel bijzonder barok kerkje.

Barokkerkje van Asfeld

Het is in 1683 gebouwd en ontworpen door een in Gent geboren pater, Francois Romain. Het grondplan van de Eglise St.Didier ontwierp hij in de vorm van een viool. De heer Romain was niet misselijk, want in hetzelfde jaar leidde hij de reconstructie van de Sint Servaasbrug in Maastricht en bedacht een manier om brugfunderingen te leggen in een stromende rivier. Dit bracht hem zoveel bekendheid dat hij zelfs gevraagd werd voor de bouw van de Pont Royal in Parijs! Het kerkje kan bezocht worden en als je 2 Euries doneert, krijg je het hele verhaal te horen in de taal van je keuze: Frans, Duits, Nederlands of Engels. Op de terugweg wandelen we nog even naar de Aisne, die hier nooit ver weg is, en stuiten op een kanovereniging met wildwaterbaan.

Dorus zwemt in de Aisne

Dorus wil wel even testen en zwemt naar hartelust tussen de stokken. De volgende ochtend brengt stralend weer en we wandelen welgemoed naar de Tabac-superette voor een stokbroodje

Ligplaats bij Asfeld in het Canal des Ardennes

dat we nuttigen met een kopje koffie en de kuiptent eindelijk weer eens helemaal open!

P1210818

Als we vertrekken varen we dus op het Canal Lateral de l’Aisne en hier is men kennelijk druk bezig met onderhoud: op twee plaatsen wordt gebaggerd dat het een lieve lust is. Omdat het kanaal hier bepaald niet breed is, worstelen we eenmaal door de ondiepte en bij de volgende werkzaamheden gaat het te laden binnenvaartscheepje aan de kant om ons er door te laten, wat overigens ook niet anders gekund had.

Baggerwerkzaamheden in het Canal Lateral de l'Aisne

Bij Variscourt vinden we een heerlijk plekkie, compleet met picknickbanken èn via internet een wandeling die bij Variscourt begint. Een kleine 16 kilometer zal ons morgen van het dal van de Aisne naar het dal van de Suippe en terug voeren via de route Sainte-Geneviève. Zover is het nog niet, eerst genieten we nog een poosje van het heerlijke weer, totdat het harder gaat waaien, donkerder en donkerder wordt en een onweer losbarst. Tot de volgende ochtend is het weer behoorlijk van slag maar daarna schijnt de zon weer en wagen we het erop. Een niet zo fraaie wandeling voert ons naar de Fontaine St-Geneviève, een bron waarvan het water kennelijk ooit koortsen deed verdwijnen.

Bijzondere bankjes bij de Fontaine Sainte Geneviève

Een kapelletje boven wat ooit de bron was en een bord met uitleg herinneren nog aan deze wondere tijden. De bron is opgedroogd, de bankjes die men hier neergezet heeft bijzonder en wij vinden dit wel een prima plek voor een bakkie uit onze privé-thermosbron. Eenmaal de Suippe overgestoken wordt de wandeling aangenamer en hebben we ook af en toe zicht op de rivier en – helaas – ook op de dreigende luchten die aan komen drijven!

P1210847

Bij Orainville steken we de Suippe weer over om daarna kilometerslang door de hooggelegen velden, onbeschut, terug naar het dal van de Aisne te lopen. Dat onbeschutte is wat ons zorgen baart: als het hier gaat onweren – en aan de bewolking te oordelen is die kans wel aanwezig – ben je mooi het haasje, want het hoogste punt ver in de omgeving.

P1210857

We redeneren dat het vooralsnog te hard waait en wagen de gok. Gelukkig maar, want buiten een flinke bui toen we eenmaal weer op kanaalniveau waren, is er geen klap onweer gevallen! Wél hebben we in recordtijd de 6 kilometer onbeschutte hoogvlakteroute afgelegd, en da’s natuurlijk ook wat waard! Langs het kanaal wandelen we terug naar de Knipmes, waar we onze natte zooi afleggen, een douche’je nemen en weer helemaal het ventje/wijfie zijn! Sainte-Geneviève was kennelijk met ons vandaag!!!

De Suippe

De Suippe

De sluizentrap en het afscheid

Als we de volgende ochtend vertrekken ligt er iets bijzonders op ons te wachten, namelijk de sluizentrap in het Canal des Ardennes. Over een afstand van 9 kilometer heb je hier 27 sluisjes te ‘nemen’ en samen met onze opstappers zijn wij er helemaal klaar voor. Het wordt een spannend en leuk avontuur. De sluisjes liggen zo dicht bij elkaar dat wie dat wil gerust een stukje kan gaan lopen en wie dat niet wil, nou die helpt gewoon met het sluiswerk!

Sluiswerk, Canal des Ardennes

Op sommige stukken vaar je het ene sluisje uit en het volgende in, op andere stukken liggen ze iets verder uit elkaar maar echt veel dus nooit…. Dorus vindt het helemaal geweldig, hij is voor het wandelen steeds van de partij, eigenlijk wil’ie dat gewoon veel liever. Om weer aan boord te komen, moeten we hem echt overreden.

P1210745

Onze afstandbediening gebruiken we alleen aan het begin van de trap, daarna volgen de sluisjes elkaar automatisch op, als je de ene uitkomt, staat de volgende al open. Al in 1821 werd begonnen met de aanleg van dit kanaal, de sluisjes en een stuwmeer dat het hoogste kanaalpand voedt. In 1833 voeren de eerste schepen van de Maas in het noordoosten van Frankrijk naar de Aisne en verder door naar Parijs, een mooie scheepvaartverbinding was tot stand gekomen.

Sluizentrap Canal des Ardennes

Tegenwoordig varen er gemiddeld nog maar zo’n 70 beroepsschepen per jaar door het kanaal, het merendeel van de scheepvaartbewegingen komt van plezierbootjes. Het kanaal voert ons afwisselend door dichte bossen en door heuvelland met graan, maïs en nu, begin mei, met knalgele koolzaadvelden.

koolzaadvelden langs het Canal des Ardennes

Het eind van de sluizentrap is ook het eind van dit VNF-departement, we moeten de afstandbediening inleveren en er moeten papieren ingevuld voor het vervolg van de reis. De ambtenaar die dit komt doen, wil niet aan boord komen, maar wel ons mapje met belangrijke (scheeps)papieren om naast de boot alles in te vullen. Vervolgens staat hij zo enorm te schutteren met allerhande losse papieren, dat we alle vier ons hart vasthouden, bang als we zijn dat er straks belangrijke zaken in het sluiswater verdwijnen.

Canal des Ardennes, of je van de wereld afvaart

Om dat te voorkomen pakken we – misschien wel wat onbeleefd, maar dat moet dan maar – elk stuk waarmee hij kennelijk klaar is, direct uit zijn handen en opgelucht verlaten we na de algehele afhandeling de sluis. Vanaf nu hangen er stokken voor de sluisjes, waaraan gedraaid moet worden om het hele gebeuren in werking te stellen. Jan neemt ze voor zijn rekening en doet dit met volle overtuiging,

IMG-20150502-WA0056

hij maakt er zelfs een speciale act van, zo fanatiek draait hij aan de stang! Al snel bereiken we Attigny, waar we het mooi vinden voor vandaag.

P1210760

De volgende dag wordt lekker vers brood gehaald en verder gaan we weer. Rethel is het doel, daar is een station en dat is handig om met de trein de auto in Charleville-Mézières op te halen. We komen op tijd aan, zo op tijd zelfs dat de heren vandaag nog afreizen naar Charleville. Gevieren wandelen we naar het station

P1210770

en als de heren eenmaal vertrokken zijn, gaan Lydia en ik op zoek naar het Bureau de Tourisme om wat informatie te vergaren. Dat lukt, en we wandelen nog even de stad in om daarna terug op de Knipmes nog snel een paar wasjes te draaien. Donderdag is het alweer tijd om afscheid te nemen, het waren superleuke dagen met elkaar en zelfs het weer werkte mee. Vandaag niet, vandaag regent het pijpenstelen maar onze opstappers hebben geen haast, zij reizen vandaag naar de Franse kust om morgen de boot naar Engeland te nemen voor nog een familiebezoekje, dus ‘who cares’? Half de middag vertrekken zij, een weemoedig gebeuren, het wordt weer stil op de Knipmes en we hebben dan altijd even moeite om onze draai weer te vinden. Maar, alles went, zelfs als de volgende dag, 1 mei (een nationale feestdag in Frankrijk, waarop de sluisjes dus niet draaien) ook al regen brengt. Gelukkig wordt het in de loop van de middag droog en vertrekken wij voor een gedeelte van de stadswandeling door Rethel. Die is leuk en we besluiten ook morgen nog te blijven voor het vervolg. Voert hij ons de ene dag naar de resten van het kasteel van Rethel en naar het Croix d’Ardalu (de plaats waar volgens de legende in een eeuw dat Rethel geplaagd werd door een wolveninvasie, wolven verbrand werden),

P1210774

de volgende dag, zaterdag, komen we terecht op een uitkijktoren, vanwaar we een schitterend uitzicht op Rethel en het omliggende land hebben.

Zicht op Rethel

Daarna wandelen we langs de Aisne om via een brug en een ultraglibberig pad weer in het centrum van Rethel te geraken.

Pad langs de Aisne bij Rethel met bloeiend daslook

Dat enge bankje…

Van Laifour varen we door schitterend gebied richting Monthermé. Dan weer over de Maas, dan weer door een afleidingskanaaltje maar altijd even mooi. Monthermé ziet er direct al aantrekkelijk uit en we vinden hier een mooi kade’tje waarvan we dankbaar gebruik maken.

Monthermé

Fred gaat direct verder met het laatste anti-slipstukje en daarna gaan we in het zonnetje lekker mooi zitten, dom kijken, zoals onze vriendin Lia dat zo mooi weet te zeggen. Er is hier ook een camperplaats en in de loop van de middag stroomt het vol campers totdat er op een gegeven moment 18 staan, hutje bij mutje maar wel met ook een mooi uitzicht. Wij blijven het enige bootje en sommige camper-eigenaren merken op dat zij beter met een bootje hadden kunnen komen, waar ze natuurlijk groot gelijk in hebben! De volgende dag wandelen we voor de verandering weer eens de heuvels op naar de Roche à Sept Heures en naar de Longue Roche om van fraaie uitzichten te genieten.

Zicht op Monthermé vanaf Longue Roche

Hierin worden we niet teleurgesteld en we genieten dan ook volop, totdat we het wel meest enge bankje van dit gebied tegenkomen: zo bijzonder geplaatst en wat het nog enger maakt is het randje dat zich voor het bankje bevindt. Dorus, gewend om af en toe op randjes te springen, neemt een sprong en we kunnen hem nog net vastgrijpen: achter het smalle richeltje loopt een gladde rotswand stijl naar beneden!

Dat enge bankje

Dan komt het bankje nog wel weer even goed van pas om van de schrik te bekomen, dat wel… Hier in Monthermé stroomt ook de Semois via twee aftakkingen in de Maas; de Semois, een rivier vol herinneringen. Als we de volgende dag vertrekken varen we erlangs en via weer een mooie vaarroute komen we uiteindelijk in Charleville-Mézières aan. De sluisjes op dit stuk van de Maas zijn vaak een lust voor het oog. Op één sluisje zien we een schaalverdeling om aan te geven hoe hoog het water hier in 1993 en in 1995 stond.

Hoogwater-schaalverdeling op sluisje in de Franse Maas

Indrukwekkend, wat een geweld moet dat geweest zijn. Charleville is een aardige stad met als onbetwist hoogtepunt het Place Ducale. Via een loopbrug wandelen we van de steiger waar we liggen, moeiteloos de binnenstad in. We doen inkopen want zondag verwachten we zusje Lydia en zwager Jan, die een paar dagen komen meevaren.

Charleville-Mézières, Place Ducale

Maandag vieren we dan bovendien Jan’s verjaardag met elkaar. Voor het zover is, wandelen we nog rond en door Charleville en Mézières, wat oorspronkelijk twee aparte, zelfs vijandige, steden waren. Het Italiaans aandoende kerktorentje

Moncy-Notre-Dame aan de Franse Maas bij Charleville-Mézières

van buurgemeente Moncy-Notre-Dame volgt op een mooi stuk parkachtige natuur, waarna we al snel in Mézières belanden.

Turbinegebouw A.Clement, Charleville-Mézières

Daar bekijken we het turbinegebouw uit 1898 van A.Clement, dat tot op de dag van vandaag lijkt te werken. Langs de vestingen van Mézières wandelen we dan weer terug naar Charleville en de Knipmes.

Vestingwerken Mézières, bij Charleville-Mézières

Zondagmiddag verwelkomen we onze opstappers en om een en ander te vieren, gaan we ’s avonds met elkaar uit eten in een restaurantje aan de Place Ducale, een feestelijke gebeurtenis. Maandagochtend ontbijten we met slingers en kadootjes voor de jarige en dan vinden we het hoog tijd om los te gooien. We verlaten Charleville-Mézières door het sluisje onder de Porte de Bourgogne – onderdeel van de vestingwerken van Mézières.

Porte de Bourgogne bij sluis Mézières

De Maas verlaten we iets later door het kleine sluisje bij Pont au Bar om onze weg via het Canal des Ardennes te vervolgen. Dachten we in eerste instantie bij Pont au Bar te overnachten, dat idee zetten we maar snel uit ons hoofd. Het lijkt hier wel een botenkerkhof, zo bezaaid ligt het hier met huur- en andere bootjes in verschillende stadia van ontbinding. Daar wordt een mens niet vrolijk van en we vinden dat we maar een stukje verder moeten gaan. Een wijs besluit, zal later blijken. We vinden een idealistic plekje bij La Cassine waar we allevier supergelukkig van worden.

Kasteelruïne bij La Cassine aan het Canal des Ardennes

Er is zelfs een heuse kasteelruïne en natuurlijk gaan we die uitgebreid bekijken. Eigenlijk is het privé-terrein en bezondigen we ons behoorlijk maar gelukkig blijft iedereen hier vriendelijk onder, domme toeristen dat we zijn….! De avond valt met schitterende kleurenpracht en eenmaal donker wordt er gekaart, gekletst en gelachen….

De avond valt over het Canal des Ardennes