Het Hellend Vlak en de stilte…

Jachthaven Seneffe

We worden wakker van de stilte in Seneffe: geen verkeer, geen vliegtuigen, treinen, sirenes of luid pratende mensen. Geen passerende binnenvaartschepen ook, gewoon helemaal niks dan stilte. Een verademing na de drukte van Brussel en Halle…

Brussel

Brussel verlaten blijkt een interessante tocht door stedelijk gebied. Industrie afgewisseld met woonblokken, op sommige plaatsen steekt de rijbaan zelfs over het kanaal!

Brussel

Na een paar sluizen bereiken we uiteindelijk Halle waar we op aanraden van de sluiswachter een plekje aan de kade vinden. Een plekje waar we uit de weg liggen voor de passerende binnenvaartschepen op het smalle stukje kanaal dat door Halle voert.

De Knipmes in Halle

Halle waar Fred uiteindelijk het adres van het postkantoor heeft gekregen, zodat ons nieuwe toilet daar naartoe verstuurd kan gaan worden. Het heeft nogal wat voeten in de aarde. Als hij het postkantoor binnenkomt zitten daar drie dames achter de balie. Hij stapt nietsvermoedend op de meest toegankelijk ogende vrouw af maar wordt direct terecht gewezen: eerst een nummertje trekken! Verder niemand in de hal, maar alla, Fred trekt een nummertje en wendt zich ten tweede male tot de betreffende vrouwspersoon, doet zijn verhaal en….verkeerde loket, hij moet zich bij balie drie vervoegen. Als hij zich daar meldt (nog steeds niemand in de hal), krijgt hij te horen dat hij een ander nummertje moet trekken alvorens hij geholpen kan worden!! Op die manier gaat het dus en voordat het allemaal geregeld is, heeft het nogal wat voeten in de aarde maar uiteindelijk is het gelukt en kan ons nieuwe kakdoosje verstuurd worden. Hebben wij nog even de tijd om op mooie dagen iets van Halle en omgeving te bekijken en op minder mooie dagen een beetje schoon schip te maken. We wandelen op een mooie dag naar het Hallerbos, waar het verder in het voorjaar blauw ziet van wilde hyacinthen.

Dorus in het Hallerbos

Dat zal vast een oogstrelend gezicht zijn in dit glooiende bos. Wij doen het gewoon met het aangenaam klimmen en dalen en het genieten van bronnen en beekjes. Uiteindelijk trakteert het Hallerbos ons toch nog op wat plukjes witte bosanemoon.

P1200778

Het platteland lijkt definitief verlaten nu.

P1200775

Een paar regendagen zijn goed om wat schoonmaakwerkzaamheden te verrichten en – je houdt het niet voor mogelijk – maar uit onze toch zeer beperkte kledingvoorraad lukt het ons om drie volle zakken overbodige kleding en schoenen te genereren. De kledingcontainer bij de supermarkt vlakbij is er goed voor. Halle blijkt een aardig stadje waar het vorig weekend carnaval werd gevierd, carnaval dat nu definitief afgesloten wordt met een kermis.

We wandelen tussen de attracties door naar het centrum, bezoeken het Mouterijmuseum in het gebouw van een oude mouterij en kopen op de terugweg bij een kraam op de kermis smoutebollen. Een soort oliebollen maar dan kleiner en kogelrond.

Smoutebollen

Elke dag gaan we bij het postkantoor vragen of ons pakje er al is maar ook dat schijnt nogal moeilijk te zijn, volgens de dames. Wij hebben er echter het volste vertrouwen in dat het goed gaat komen, dus niet zeuren ladies! Op weer een mooie dag wandelen we aan de hand van kardinaal Cardijn (zo heet die wandeling) door het gebied ten noordwesten van Halle.

P1200798

Een heerlijke tocht, er blijken hier in de omgeving onnoemelijk veel wandelwegen te zijn, die allemaal nog keurig genummerd zijn ook! We genieten nog even want de komende dagen worden regenachtig volgens de berichten.

P1200814

Dat komt mooi uit: woensdag is ons pakketje er en kan onze nieuwe aanwinst geïnstalleerd worden. Dat valt nog even niet mee, maar uiteindelijk lukt het mijn held om ervoor te zorgen dat we onze achterwerken weer een stuk luxer kunnen neervleien! Donderdag tijd om Halle vaarwel te zeggen en onze tocht richting Hellend Vlak van Ronquières aan te vangen. De eerste sluizen zijn nog peanuts maar dan komen we als opmaat naar het echte werk bij sluis Ittre en gaan we zomaar even veertien meter de lucht in! Bij de laatste sluis van Vlaanderen moesten we trouwens nog even 80 Euries ophoesten voor het stukje vaarweg tussen Boom en de zuidgrens van Vlaanderen. Ittre is de eerste Waalse sluis en daar hoeven we ‘alleen’ geregistreerd te worden.

Samen met de grappige sluiswachter kom ik tot de conclusie dat Fred eigenlijk helemaal niet bestaat. Op de Waalse computer dan althans! Een aantal hilarische kunstgrepen van de kant van de sluiswachter zorgt er gelukkig voor dat hij er ‘plop’ weer is en als ook het adres onder Frans-Nederlands gegiechel is aangepast, kunnen we verder. Ronquières here we come!! Bij het Hellend Vlak lijkt geen vuiltje aan de lucht. De bak komt naar beneden en we kunnen invaren. Omdat het erop lijkt dat we de reis omhoog alleen zullen maken, kiezen we ervoor halverwege in de bak vast te maken. De deuren gaan dicht en er gebeurt….niks. We wachten een poosje, maken een boterham, nog niks. Uiteindelijk lijkt er een schip in de verte aan te komen, de deuren gaan weer open en wij – in de veronderstelling dat dat schip er dus ook nog bij moet – verleggen de Knipmes zover mogelijk naar voren. Halverwege de werkzaamheden gaan echter de deuren weer dicht, we snappen er echt helemaal niks van. De marifoon blijft doodstil, we wachten het nog maar even af en dan, eindelijk wordt de reis aanvaard en glijden we, gedragen door 236 treinwielen, zo’n 68 meter omhoog!

Een unieke ervaring en eenmaal boven waait het zo stevig dat er golven met schuimkopjes over het kanaal lopen. Dan is het nog maar een klein stukje naar het haventje van Seneffe, waar we nu dus met volle teugen genieten van de stilte en de mooie dag van vandaag gaan gebruiken om de buitenkant van ons Knipmessie te verwennen met een was- en poetsbeurt, voorwaar geen overbodige luxe!!

Van de pot gerukt….

P1200731

Is dat effe wat: stopt op een mooie nacht na een gezellig etentje bij een oud-collega en zijn vrouw ons pleetje er gewoon mee! Niks doorspoelen, geen beweging meer in te krijgen. Blijkt het elektrische gedeelte waarschijnlijk al langer dan we in de gaten hadden, niet (meer?) zo waterdicht als zou moeten… Gelukkig is er inmiddels een nieuwe onderweg, die we hopelijk in Halle in ontvangst kunnen nemen. Tot die tijd maar met de dikke, witte billen over de reling dus….! Door deze onverwachte wending in ons intieme bestaan blijven we een paar dagen langer hangen in Brussel,

terwijl we toch echt wel aan vertrekken toe zijn. De herrie, het verkeer en de bijna niet aflatende sirenes beginnen ons een beetje tegen te staan van lieverlee. Bovendien gaat het oude liedje van dat Brussel toen nog een vrolijke stad was, wat ons betreft helemaal op: wij vinden de mensen nu over het algemeen bepaald niet vrolijk. In het openbaar vervoer en op straat kijkt bijna niemand je aan en een glimlach ofzo kan er al helemaal niet af. Natuurlijk is dit generaliserend, dat weten we wel en als je met iemand persoonlijk te maken krijgt, is men – weer over het algemeen – vriendelijk genoeg, maar toch…. De verschillen zijn groot: prachtige ‘het kan niet op’ wijken naast vies, vervallen, hopeloos met overrompelend naar urine stinkende metrostations; daar wordt een mens ook niet vrolijk van. Mooi: onder andere het oude centrum,

de Europese wijk, het koninklijk park van Laken, de Kunstberg en de wijk rond het Jubelpark met de schitterende musea.

Triest: heel veel daarbuiten. Voordat het nu op één grote klaagzang gaat lijken, we hebben van het moois genoten hoor, elke dag bekeken we een wijk uitgebreid. Het lelijke, daar letten we, kortzichtig als we zijn, maar niet al te erg op. Op maandag bezoeken we het Europees Parlement

P1200674

en aansluitend willen we graag naar het Jubelmuseum voor een tentoonstelling over Lascaux met de prehistorische muurschilderingen. Helaas pindakaas: maandag gesloten! In het oude centrum kunnen we de verleiding niet weerstaan: er moeten wafels gegeten worden!

Een onderneming op zich, zo’n enorm gevaarte te lijf gaan met een ieniemienie plastic vorkje! Na afloop zijn we rijp voor een douchebeurt maar lekker was het wel! Natuurlijk zien we Manneken Pis en ook Jeanneke slaan we niet over.

We kuieren langs het Chinese Paviljoen en de Japanse Toren, allebei opgericht in opdracht van Leopold II. Ooit schitterende bouwwerken, nu beide helaas in een verregaande staat van verval.

Dit in tegenstelling tot het Atomium, een restant van de Wereldtentoonstelling in 1958 en drukbezocht. Naast al dat gesightsee is er ook ruim voldoende gezelligheid. Door een hekserig toeval ontdekken we dat een oud-collega al jaren hier vlakbij Brussel woont en werkt. De vriendschapsbanden worden enthousiast hernieuwd en aangehaald.

P1200670

Zondag eten Krijn en zijn vrouw Francoise bij ons aan boord en dinsdag na zijn werk haalt Krijn ons op om bij hen in Overijse te genieten van elkaar en van groenten en vlees, gegrild op de Plancha – een heet gestookte ijzeren plaat, een beetje als een barbecue maar dan anders. Het is heerlijk om elkaar weer te zien, bij te kletsen en te ervaren waarom we toen ook alweer zulke goede collega’s/vrienden waren. Jammer dat we elkaar uit het oog verloren, dat laten we nu echt niet meer gebeuren! Als het van lieverlee bedtijd wordt, brengen Krijn en Francoise ons terug naar de jachthaven maar niet nadat ze ons nog even langs de heuvel van Waterloo en het fraai verlichte Atomium by night hebben gevoerd.

Brussel

Geweldig hoe verrassend het leven soms kan lopen! Nog meer gezelligheid: we maken kennis met de supervriendelijke bemanning van de Naïk. Er wordt bij ons geborreld en bij hen genoten van een heerlijke zuurkoolschotel, compleet met een onvervalste Hema-rookworst! De dagen in Brussel zijn omgevlogen: een lach en een traan, maar nu is het tijd om te vertrekken en dat gaan we zo dadelijk dan ook doen, óp naar nieuwe verten (en een nieuw pleetje, hihi!)….

Brussel