Achter de duinen is de kogel door de kerk

Dobberend achter de Scheveningse duinen en eerlijk gezegd al eerder is een (niet makkelijk) besluit genomen: na 10 geweldige jaren op onze Vader Knipmes voelen Fred en ik de wens om andere uitdagingen aan te gaan en wel vanaf een vast plekje in de buurt van (klein)kinderen, familie en vrienden. Met pijn in ons hart, maar vooral intens dankbaar voor de prachtige jaren aan boord, zijn we al een poosje voorbereidingen aan het maken om ons heerlijke scheepje verkoopklaar te maken.

Tien jaar intensieve bewoning hebben uiteraard hun sporen nagelaten en daarmee hoeven we nieuwe eigenaren natuurlijk niet op te zadelen. Het wachten is nu eigenlijk alleen nog op een nieuwe kuiptent en -kussens en dan hebben we in onze ogen gedaan wat we konden om ervoor te zorgen dat eventuele nieuwe eigenaren er een minstens zo heerlijk schip aan zullen krijgen als wij gehad hebben.

Tot die tijd gaan we natuurlijk gewoon door met varen, wandelen, leven en genieten van en op ons heerlijk huisje. Over onze definitieve entree op de ‘boten-te-koop-markt’ houden we jullie natuurlijk op de hoogte, dat spreekt voor zich. Dat zal hoogstwaarschijnlijk over een paar weken zover zijn.

Buiten al die activiteiten proberen we nog zoveel mogelijk te wandelen, hoewel echt veel kilometers maken, dat komt er, om voor de hand liggende redenen, niet zo van. Over kilometers gesproken: nog wel even vermeldenswaard is onze eindstand over 2017. We bereikten de 1260 kilometer, best aardig vonden wij zelf. Ook in 2018 gaan we proberen het bij te houden, we vinden dat eigenlijk best leuk.

In het kader van de Atlantic Wall reizen we naar Katwijk, waar we op resten van the Wall stuiten

en verder al kuierend genieten van het prachtige duinlandschap.

Ondertussen zochten en vonden we ook nog wat caches, wat toch weer een extra-dimensie geeft aan een wandeling.

We beklimmen Uitkijkpunt Vlaggenduin, dat door zijn uitstekend zicht over de omgeving

in de oorlogsjaren als observatiepunt gebruikt werd onder de naam De Koepel.

De narcissen bloeien belachelijk vroeg dit jaar maar desondanks genieten we toch wel van die vrolijke kleurtjes in de bermen.

Door het dorp Katwijk

komen we weer bij de bushalte, vanwaar we met een keer overstappen weer bij onze Knipmes geraken.

De stormen van de laatste tijd laten we maar rustigjes over ons heen komen, wel indrukwekkend hoor dat natuurgeweld. De kades verdwijnen onder het zeewater

en zelfs een steiger van de jachtclub raakt onbegaanbaar.

Stoer, vinden de kleinzoons als zij komen logeren en van de weeromstuit klimt de oudste stoer in bomen,

neemt zijn eerste heftruckles bij oom Jeroen

en houdt de jongste het maar op lekker knuffelen met Dorussie.

Op een mooie dag trammen we naar het Centraal Station, vanwaar we een rondje Haagse Bos willen wandelen. Het Haagse Bos is behouden gebleven dankzij de Acte van Redemptie uit 1575, waarin werd bepaald dat geen boom meer gekapt mocht worden en geen perceel verkocht. Ook het Malieveld viel onder deze Acte.

Hoe dan ooit de Utrechtse Baan en de Laan van Nieuw Oost-Indië aangelegd hebben kunnen worden, is mij dan even een raadsel maar soit… Het Malieveld dankt trouwens zijn naam aan het spel Malie, een adellijke sport die in de 17e en 18e eeuw erg populair was, een voorloper van het huidige golf.

Door landgoed Arendsdorp, geheel nieuw voor ons, verzeilen we uiteindelijk in Clingendael. Een prachtig landgoed waar het altijd heerlijk wandelen is.

Langs Museum Voorlinden komen we dan weer in het Haagse Bos terecht waar we een blik kunnen werpen op de enorme verbouwingswerkzaamheden die nodig zijn om Huis ten Bosch gereed te maken voor bewoning door onze koning en zijn gezin.

Als we de twee kruisende verkeerswegen veilig overgestoken zijn, belanden we na een paar honderd meter weer bij de tramhalte vanwaar het trammetje ons gezwind terug in Scheveningen afzet.

We hebben het fijn hier met vrienden, familie en natuurlijk de kinderen en kleinkinderen in de buurt en genieten van uitjes, etentjes en bezoekjes over en weer.

Voor het overige bereiden we ons voor op een Vader Knipmes, die te koop komt te staan en alle emoties die daar ongetwijfeld bij komen kijken. MAAR…..geen zorgen voor morgen, zullen we maar zeggen!!

Hobbelend naar Scheveningen

En dan, dan valt er sneeuw, heel veel sneeuw in Delft en in grote delen van Nederland. Wat eerst regen, heel veel regen is, verandert langzaamaan in echte onvervalste sneeuw en al snel heeft heel de wereld de vredige uitstraling van een witte, alles bedekkende deken.

De regenperiode benutten we om de Knipmes met duizenden (nou ja, honderden) lichtjes in Kerstsfeer te brengen.

Van de sneeuw genieten we natuurlijk met volle teugen en wat is er mooier dan de binnenstad van Delft in een sneeuwnacht?

Met kinderen en kleinkinderen aanschouwen we het aansteken van de enorme kerstboom op de Grote Markt in Delft.

Een feestelijk gebeuren, dat doorheen de hele binnenstad wordt gevierd met glühwein, chocolademelk, lichtjes, kraampjes, muziek en noem maar op.

Onze kleine mannen komen nog een nachtje logeren, altijd genieten natuurlijk

en op een niet zo erg mooie zaterdag reizen we richting Noordwijk voor een stukje Atlantic Wall-wandelpad. Het is droog maar guur weer, stoer om de duinen in te trekken en dat doen we dan ook.

Al snel stapelen de sporen van de Atlantic Wall zich op: Museum Engelandvaarders,

het Atlantic Wall-museum, restanten van bunkers, loopgraven en versperringen. Het ‘hoogtepunt’ vormt voor ons de schoenafdruk van een Duitse soldaat waarop het hoefijzervormige hakbeslag duidelijk te zien is.

Al met al een indrukwekkende maar ook heerlijke wandeling. Jammer dat het Atlantic Wall-museum gesloten bleek, dat hadden we graag bezocht maar wie weet, ooit….

De bus en de trein brengen ons terug in Delft, vanwaar we de andere dag samen met Dorussie naar Naaldwijk bussen voor een supergezellig ontbijtje met zusje Petra en neef Stanley en waar Dorus net doet of’ie nog jong is samen met het ook al 10-jarig hondje Diesel.

Eenmaal thuis is hij de rest van de dag onder zeil en kunnen wij hem met een gerust hart aan boord achterlaten

om het nieuwe huis van onze vrienden Paul en Wilma te bewonderen en daarna met elkaar een hapje te eten. Gespreksstof te over en ook deze avond vliegt voorbij.

En dan, net als we andere dingen plannen, lijken de omstandigheden redelijk om richting Scheveningen te dobberen. Afspraken met opstappers Herman en Jacqueline zijn snel gemaakt en dinsdagochtend om even voor negen is het zover en gooien we los. Al snel bereiken we de Parksluizen in Rotterdam en het weer wordt allengs beter en beter. We draaien de betrekkelijk rustige Nieuwe Waterweg op en buiten wat gedobber door grote zeeschepen en de onvermijdelijke golfslag daar waar de Nieuwe Waterweg in zee uitmondt verloopt de reis voorspoedig.

Eenmaal op zee denken we het lek boven te hebben, maar dan hebben we toch even buiten de waard gerekend. De golfslag is aanzienlijk en veel hoger dan de 60 cm die ons beloofd is. We rollen, stuiteren en dobberen richting Scheveningen

terwijl de bewolking bovendien ook toeneemt en ons gezelschap wordt rustiger en rustiger. Allevier zullen we blij zijn als we de rust van de Scheveningse haven bereiken.

En dan, als we de pieren en het reuzenrad van Scheveningen in het vizier hebben, draait een kleine rib de haven van Scheveningen uit en vragen wij ons af wat die persoon bezielt om met dit weer de zee op te gaan. Ik pak de verrekijker en ontwaar drie mannen in het bootje, best vreemd vinden wij. Totdat we in de smiezen krijgen dat één van die drie rare mannen onze eigen Jeroen is die gewapend met zijn camera foto’s van onze Vader Knipmes komt maken!! Hij wordt vergezeld van Marnix en André, twee havenvrienden. We worden hartelijk zwaaiend verwelkomd en het laatste stuk door hen geëscorteerd richting de veilige haven.

Sinterklaas had jaloers geweest op zo’n welkom en wij voelen ons blij vereerd.

Eenmaal vastgeknoopt wordt er een stevige kan koffie gezet voor de heren, die het enorm koud gehad hebben op zee en kunnen we een poosje heerlijk bijkletsen voordat zij allemaal weer aan hun werk gaan en wij afscheid nemen van onze gezellige opstappers.

Wij genieten van weer een plekje ‘thuis’ en van alle lichtjes die hier ’s avonds de hele haven versieren. Met onze versierde Vader Knipmes passen we hier weer wonderwel tussen. Rest ons niet anders dan onze volgers prachtige, warme en gezellige feestdagen toe te wensen en alle goeds voor een gezond, voorspoedig en welvarend 2018!!