Op de grens

Gevoelsmatig begint bij Antwerpen Nederland, andersom begint (voor ons dan hè) bij Beneden-Sas België. Zo ongeveer ligt dat, waarschijnlijk omdat alleen een kanaal en een haven beide afmeermogelijkheden scheiden.

Donderdagochtend om 09.00 uur draait de Zennegatsluis voor ons, inclusief de tranentrekkend langzame, héél bijzondere maar dus voor geen meter werkende, klapbrug voor wandelaars en fietsers.

Een onding, waar je gerust 20 minuten voor staat te wachten en waardoor de schooljeugd regelmatig een écht goede smoes heeft.

Het is onze bedoeling bij Boom aan de veersteiger af te meren. Donderdagmiddag/avond zijn we uitgenodigd bij Agda en haar man in Kontich. Vanuit Boom is dat per bus goed te doen vandaar. De mens wikt, het lot beschikt: de steiger is bezet. We hebben nog tijd, dus we tuffen door naar Antwerpen, waar we – als vanouds – gastvrij ontvangen worden en hetzelfde plekje toebedeeld krijgen als een paar maanden geleden. Ook vanuit Antwerpen is Kontich per bus goed te doen, dus ‘alles in Ordnung’!

Het worden gezellige uren met elkaar. We mogen vrijelijk rondstruinen door de schatkamer, die het atelier van Agda blijkt te zijn. We kletsen, lachen om onze eigenwijze hondjes, we eten en drinken en veel te vroeg is het alweer tijd om afscheid te nemen.

Gelukkig zien we elkaar morgen weer. Dan opent ’s avonds een expositie waarvoor Agda met haar zeemanskabinet uitgenodigd werd. In het Zuiderpershuis vindt dat allemaal plaats. Al een feestje op zich om dit industriële monument te bezoeken.

Tot 1977 voorzag men hier, als hydraulische krachtcentrale, de haven van energie. Met deze energie draaiden kranen, bruggen en sluizen. Nu dus een expositie met kunst, muziek, zang en dans.

Een heerlijke avond met Agda, Steven en hun vrienden. Door een prachtig verlicht centrum kuieren we rond middernacht voldaan Knipmeswaarts en als volleerde stappers pakken we nog een frietje bij Number One.

Voor het overige krijgen we veel regen over, dus verdere activiteiten spelen zich aan boord af. Beetje prutsen spelletje, beetje lezen, dat werk….

Zondag om 08.30 uur draait de Londenbrug voor ons.

Aansluitend kunnen we, volgens de papieren van de havenmeester, een opening verwachten van de zo’n 500 meter verderop gelegen Siberiabrug. Het is doodstil overal, ook op de Siberiabrug.

Met drie bootjes liggen we ruim een half uur voor ‘Jan met de korte achternaam’ te dobberen, superirritant. Uiteindelijk laten we in grote dankbaarheid (…) dit obstakel achter ons.

In de Antwerpse haven is het, geheel tegen onze verwachting in, een drukte van belang. De Knipmeskapitein loodst ons met vaardige hand door de diverse havenactiviteiten

naar de Kreekraksluizen en aansluitend het Schelde-Rijnkanaal op. Dan volgen saaie kilometers, nog enigszins verlevendigd door stuntende windmolenreparatiemannen,

tot we uiteindelijk afslaan naar ‘ons’ heerlijke plekje in de rust en de stilte van het Beneden-Sas.

Wind, veel wind en regen, veel regen wordt er verwacht. Tussen de buien door lukt het ons om toch nog een poosje door de Dintelse Gorzen te struinen.

Een prachtig gebied, waaruit we na een uur of wat door uiterst dreigende luchten verjaagd worden.

Er is ook onweer beloofd, dan wil je hier niet zijn. Uiteindelijk komt het echt slechte weer pas begin van de avond maar dat is dan dus wijsheid achteraf.

Voor de volgende storm zich aandient, zijn we vanochtend vroeg vertrokken richting Grevelingen. Bruinisse is in zicht, nog één sluisje te gaan en we dobberen – met verstekeling – weer op de vertrouwde, zilte nattigheid!

Antwerpen: de stad, kunst en de Stelling…

Als we het Willemdok in Antwerpen binnenvaren, komt havenmeester Toni ons al tegemoet geraced in zijn onafscheidelijke rubber monster. Hij begeleidt ons naar een prima plekje. Hier houden we het op zeker wel een weekje uit…

In het weekend gaan we daar bijna heel anders over denken. Zaterdag wordt er tot ver in de kleine uurtjes gefeest op een mega-jacht tegenover ons: keiharde muziek, veel gelach en geschreeuw. Als we zondag wat bijgetrokken zijn en net terug van de ochtendmarkt, start een feest op de kade met een dj die meent met steeds hardere takkeherrie publiek te moeten trekken. We krijgen de neiging om keihard weg te varen. Dan trakteert de buurman ons op een lesje omdenken: we hebben een praatje, eerst over de takkeherrie maar al snel komen we op de aanslagen bij de Bataclan, in Brussel, in Berlijn en Londen. “Eigenlijk moeten we dan maar blij zijn dat hier muziek gemaakt wordt”, merkt hij op. En dan, plotseling is de herrie zo erg niet meer en de muziek bij tijden zelfs wel leuk…!

Maar goed: Antwerpen. Vrijdag maken we met Dorus een rondje stad en bewonderen het station van Antwerpen. Omdat uitbreiden in de breedte ten ene malen onmogelijk was, zocht men het in de hoogte/diepte. Een mooie oplossing, vinden wij.

In de middag wandelen we naar Het Eilandje waar in een loods de eindejaarsexpositie van Spaanse Waterhondkennisje Agda heeft plaatsgevonden. De eigenlijke expositie is al ruim een week afgelopen maar Agda is zo lief geweest het merendeel van haar werk te laten staan/hangen.

Ze vertelt het verhaal waaraan zij haar eindejaarswerk heeft ‘opgehangen’ en over de technieken die zij daarbij gebruikte. Knap gedaan met mooie resultaten vinden wij en zo met elkaar – en niet te vergeten met de hondjes erbij – wordt het heel gezellig.

Maandag, als zij weer in de loods moet zijn, belooft ze naar de Knipmes te komen en een hapje mee te eten.

Zaterdag worden we blij verrast door de komst van Joost, Marjon en de mannetjes. Supergezellig en heerlijk om elkaar weer even te zien.

Als Fred en ik zondagochtend naar de ‘Vogeltjes’markt gaan worden we weer verrast. Iets minder blij dit keer: plotseling hoost het van de regen. We duiken de pompeuze maar altijd leuke Stadsfeestzaal in

en vermaken ons tot het weer enigszins droog is. Afgeladen met tassen groente en fruit keren we wat later, met nog een schuilstop op stand, Knipmeswaarts.

In eerste instantie ook niet zo vrolijk stemmend: het verhaal van de Stelling van Antwerpen. Tien jaar werd er aan gewerkt, duizenden hectaren land onteigend, honderden gebouwen gesloopt. Forten en schansen moesten de belangrijkste Belgische havenstad gaan beschermen. Het bleek een illusie: nog geen tien dagen kon Antwerpen verdedigd worden!

Bij al die treurnis weer wèl vrolijk stemmend: journalist Joost Vermeulen heeft langs de overblijfselen van deze stelling een wandeling van 135 kilometer rondom Antwerpen gewrocht. Een topidee om ook de achterlanden van Antwerpen te leren kennen.

Op dinsdag reizen we met de bus naar Putte-Kapelle voor de eerste etappe. Het begint mooi en goed. We wandelen door de Moretusbossen naar kasteel Ravenhof

en al heel snel daarna voert de 40 kilometer lange, bewaard gebleven antitankgracht ons van fort naar bunker

naar fort.

Uiteindelijk komen we uit in Brasschaat, waar de huizen groot, de hekken hermetisch gesloten en de muren hoog zijn…

De volgende etappe voert ons van Brasschaat naar de kerk van Oelegem. Weer is de ATG (antitankgracht)

onze rode (in feite groene) draad door het landschap, slechts onderbroken door het Kempisch Kanaal, tegenwoordig het Kanaal Turnhout-Dessel-Schoten.

Het is trouwens raar en onwennig wandelen zonder ons trouwe wandelmaatje. De jaren gaan tellen voor hem en wandelingen van rond de 20 kilometer, dàt kunnen we hem echt niet meer aandoen.

Woensdag mag hij mee. Met de bus reizen we naar de andere kant van de stad. We beslenteren het Nachtegalenpark, het Middelheim (openlucht)Museum en het Den Brandtpark. Het is heerlijk in deze schaduwrijke omgeving met kunst te kust en te keur.

Fred is onder de indruk van het werk van Richard Deacon.

Zóveel verschillende materialen als hij gebruikt en allemaal met precisie en prachtig afgewerkt.

We wandelen/strompelen over The Bridge without a name van Ai Wei Wei

en bewonderen in het Den Brandtpark een gigantische treurbeuk van 180 jaar oud. De bus brengt ons terug naar het Willemdok en de Knipmes.

Vandaag, zondag, maken we ons op om Antwerpen te verlaten. Om 14.00 uur draaien de brug en de sluis. We hopen dan vandaag (of morgen) Lier te bereiken, van waaruit we onze route langs de Stelling van Antwerpen hopen te vervolgen….