Steentjes en straf

Fred wil geen steentjes in zijn schoenen. Ik eigenlijk ook niet. Jan Bergmans wel, maar dat was ergens begin 17e eeuw. Het pad dat hij, als pelgrimage voor zijn dagelijkse zonden en dus met die steentjes in zijn schoenen ging, lopen wij ook.

Van Zichem naar Scherpenheuvel. Als pelgrimage een afstand van niks, een kleine 5 kilometer, hoewel….met kiezels in je schoenen? Jan werd 22 jaar maar deed in die luttele tijd kennelijk genoeg om later heilig verklaard te worden. Wij lopen, als deel van onze pelgrimswandeling, dus hetzelfde pad als Jan. We worden vast niet heilig verklaard, want stonden behoorlijk kritisch tegenover het pelgrimscircus dat we eerder op de dag bij de Basiliek van Scherpenheuvel aantroffen.

Het hele ‘pad van Jan’ door de velden, lopen we onder een venijnig blakkerende zon, zonder een streepje schaduw. Dat heb je ervan, voor straf denk ik.


Bijna twee weken geleden alweer dat we Mechelen verlieten. Met hoog water in de Dijle varen we naar de Zennegatsluis,

de eerste van de vijf buiksassen in het kanaal naar Leuven. Buiksassen danken hun naam aan de ronde vorm van de sluiswanden en deze hier zijn geklasseerd als monument. Of we dus maar voorzichtig willen zijn…..


We nemen de tijd voor het kanaal, maken op twee verschillende plaatsen vast en verkennen, fietsend en lopend, het achterland. Vlaams-Brabant, het Hageland, het bevalt ons enorm goed. Eenmaal in Leuven worden we de gelukkige bezitters van een boekwerkje met 20 wandelingen rondom Leuven. Buiten het prachtige centrum blijkt hier in de omgeving veel te genieten en te ontdekken.

We zompen door broekbos,

bewandelen veld- en holle wegen

en beklimmen ‘bergen’ van wel 50 meter hoog!

We wandelen door de poort van wat een grote hoeve lijkt en staan onverwacht op het imposante terrein van de Abdij van Vlierbeek.

Door de boomgaarden tussen Rotselaar en Werchter komen we op het beroemde festivalterrein,

dat rustig ligt bij te komen van en te herstellen voor de drukte van duizenden festivalgangers.


We zien prachtige moderne huizen en glimlachen om een popperig Duitsachtig huisje, waarnaast een – in onze ogen perfect – modern onderkomen is verrezen.

We raken aan de praat met de eigenaar van het moderne huis en hij vertelt dat hij heel zijn leven in het huisje ernaast heeft gewoond. Dat stond op een enorme lap grond, die later in drie, nog niet misselijke, kavels is verdeeld. Hij denkt dat zijn vader zich in zijn graf zou omdraaien, mocht hij ooit zien wat er naast zijn huisje is verrezen. Wij denken dat dat wel mee zal vallen, dat hij voornamelijk erg trots zou zijn.


In Leuven komt de oude havenmeester, na een telefoontje van de nieuwe, speciaal naar de haven om ons gedag te zeggen en even op de Knipmes bij te kletsen. Acht jaar geleden, toen we hier met Kerst waren, kregen we een erg leuk contact met hem en hebben nog heel lang mailcontact gehouden. Fijn om hem weer te zien en te horen dat het hem nu weer beter gaat.
Vrienden uit Overijse komen ons opzoeken en we hebben een erg gezellige avond met elkaar.

We worden overweldigd door de simpelheid van het Belgische busnet: je koopt voor 15 Euro een 10-rittenkaart en voilà; één keer afstempelen per rit en verder geen gezeur. Met één stempel mag je een uur reizen. Als je voor die tijd overstapt, mag je ook die rit afmaken. Hoe simpel kan het zijn?! Een verademing na de ultra-ingewikkelde, dure Hollandse ov-chipkaart!


In Zichem beklimmen we de recentelijk gerestaureerde Maagdentoren. Een dorpeling vertelt ons dat de openingsfestiviteiten maar juist dit weekend gehouden werden.

Aan de Maagdentoren is een legende verbonden. Het verhaal wil dat de toren ooit bewoond werd door Don Juan, de landvoogd van de Nederlanden. Zijn bloedmooie dochter Rosita was zijn oogappel en zij werd, geheel tegen de zin en de plannen van Don Juan in, verliefd op een soldaat van eenvoudige afkomst.

Hij kon haar niet op andere gedachten brengen en probeerde het via de twee kloosterzusters, die Rosita opvoedden. Ook zij hadden geen succes, waarop Don Juan zo boos werd dat hij de drie maagden in de toren opsloot. Toen ook dat zonder resultaat bleef, bond hij de drie vrouwen tezamen en gooide hen in de Demer, waar zij jammerlijk verdronken. Don Juan werd gestraft; hij eindigde zijn leven knettergek…

Ons verblijf in de haven van Leuven is niet zonder bedenkingen: er wordt al jaren hard gewerkt om de omgeving van vervallen industrie (oa de gebouwen van de brouwerij van Stella Artois) om te toveren naar modern woongebied met nog wat te behouden industriële elementen.

Dat een en ander met de nodige herrie gepaard gaat, zal duidelijk zijn. Veel werk is al gedaan en dat ziet er erg aantrekkelijk uit, hopelijk gaat het hier door de tijd helemaal goed komen!

Gelukkig maakt de stad, samen met de vriendelijke gastvrijheid van de havencollega’s, veel van de overlast goed!
We blijven hier nog wel een poosje ronddobberen om uitgebreid van deze prachtige omgeving te genieten: met de Knipmes, met de bus, de fiets òf te voet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *