Recht en saai?

Pfff, het is maandagochtend, het regent en de etappe van het Groene Hartpad, die we voor vandaag in gedachten hadden, ziet er op de kaart ook niet bepaald uitnodigend uit. Twee keer links, een keer rechts en daar tussen 15,5 kilometer almaar rechtdoor.

We leggen ons erbij neer: dit wordt hem niet vandaag. We ontbijten, drinken koffie en maken nieuwe plannen. En dan, dan wordt het droog en vindt Fred dat we de stoute schoenen maar moeten aantrekken. Dorus blijft thuis. Hij heeft gisteren ruim 11 kilometer mee gehobbeld en op zijn leeftijd heb je dan wel weer even rust nodig èn verdiend. Er valt hier en daar nog een spetter. Het begin is, zoals verwacht, kaars- en kaarsrecht.

Maar dan, al snel, komen we op de mooiste, kilometerslange, onafgebroken graskade, waar we in jaren op gelopen hebben:

smal, prachtig begroeid en bochtig, met uitzicht op water, jong leven en velden vol pinkster- en andere bloemen.

Ter hoogte van Willeskop is in 2002 in het boerenland een waterrijk moerasgebied aangelegd en sindsdien is het hier een drukte van belang met broedende/foeragerende water-, moeras- en weidevogels.

Te snel naar onze zin slaan we af naar Polsbroek om daar de buurtbus terug naar IJsselstein te nemen.

De chauffeur vertelt over het vrijwilligersnetwerk, waardoor hier, tussen de veelal kleine kernen, het openbaar vervoer kan blijven bestaan. Triest dat zij een zo minimale bijdrage van de diverse gemeenten ontvangen, dat zij zelf sponsoren moeten zoeken om dit vrijwilligersnetwerk in stand èn enigszins aantrekkelijk te houden.

Op Koningsdag bussen we van Montfoort naar Woerden. Van Woerden wandelen we naar het zijriviertje van de Oude Rijn, de Linschoten,

met het gelijknamige dorp en Huis te Linschoten. Net als in Montfoort, pakken we ook in Linschoten wat van de Koningsdagfeestelijkheden mee. Een lange, toch wat saaie weg brengt ons uiteindelijk terug in Montfoort.

Nog één keer keren we terug naar Woerden, Dit keer om middels een bijna 10 kilometer lang voetpad langs de, in 1494 door mensenhanden gegraven, Grecht in Woerdense Verlaat te komen. De wandeling van Woerden CS naar de Grecht voert door het prachtige Brediuspark.

Gelukkig, want eenmaal bij de Grecht blijkt het voetpad afgesloten doordat men werkt aan dijkverhoging. Een aardig voetpad is dus voorlopig omgetoverd in een aarden wal, weet een bewoonster ons te melden. Het zal vast ergens goed voor zijn, maar de aardigheid van een wandelingetje langs de Grecht lijkt ons ook voorlopig van de baan. Zoals we gekomen zijn, kuieren we terug naar het station.

Een niet geheel van gevaar gespeende onderneming: in het park wordt ons pad min of meer in beslag genomen door een zwerm op hol geslagen bijen. Volgens een passant komen zij waarschijnlijk uit de kast die zich achter de heg bevindt en proberen zij een overtallige koningin te verjagen.

Zaterdag varen we met Digna en Milan naar IJsselstein en hebben een gezellige dag met elkaar. De stuurmanskunst lijkt Milan in de genen te zitten: hij stuurt onze Knipmes met vaste hand over de Hollandse IJssel tussen Montfoort en IJsselstein.

De mooie zondag die op deze zaterdag volgt, benutten we om van Montfoort naar IJsselstein te lopen.

Kilometerslang over een oude tiendweg, de laatste kilometers over een voetpad langs de rivier.

Hoewel IJsselstein een leuk en gezellig stadje is,

gooien we op deze regenachtige dinsdag toch maar los. De kapitein draait ons Knipmessie (het kèn nèt!) en we zetten koers naar Oudewater, vanwaar we ons Groene Hartpad willen vervolgen en waar we een aangenaam plekje vinden aan een graskade.

De dag wordt afgesloten met het beste familienieuws dat een mens maar kan wensen: het zwaard van Damocles blijkt verdwenen, opgelost!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *