Rommelhoofd

Pfff, dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten: alles regelen om je geliefde huisje/boot in de verkoop te zetten. Er moet veel gedaan, gedacht, overlegd, geregeld en tel daarbij de onzekerheid op van wat de toekomst brengen zal en een rommelhoofd is dus het gevolg. Dit zijn niet de fijnste perioden van mijn leven. Dit soort onzekerheid vind ik vervelend maar dat moet maar even. Een mens kan tenslotte niet altijd fluitend door het leven gaan.

Natuurlijk is er ook wel het een en ander te genieten hier in Scheveningen met familie, vrienden en bekenden om ons heen en een geweldig gebied om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. Op een mooie vriesdag wandelen we via het Kurhaus en de opgebroken boulevard van Scheveningen in het kader van ons Atlantic Wall-project langs een enorme bunkerrij ten noorden van de badplaats. Nooit gezien en geweten dat die er was! Onderweg drinken we koffie op een fraaie uitzichtplek, spotten en passant een reetje in het duingewas en wandelen via de prachtige watertoren en de Scheveningse Bosjes weer op huis aan.

We ontmoeten een man met een hond aan een oranje afzetlijn. Hij vraagt of wij mensen gezien hebben die een hond kwijt zijn. De hond liep in de duinen in de richting van de weg, helemaal alleen. De hond is superlief en wijs en lijkt helemaal niet in de war van de ontwikkelingen. Hij loopt gedwee met de man (en ons) mee. De vrouw van de man is op de fiets terug naar het gebied waar zij de hond aantroffen om te kijken of zij iemand ziet die een hond mist. Wat wij wel gezien hebben op het strand zijn twee hondenuitlaatgroepen. Wellicht hoorde hij daarbij, dat zou kunnen. We wandelen met elkaar een stukje op en hebben ook geen oplossing. Als onze wegen zich scheiden nemen we afscheid, maar die lieve hond blijft toch in onze gedachten: zal hij gemist worden, weer snel bij zijn baasje zijn??

Omdat het mooie weer aanhoudt, besluiten we weer eens op de pedalen te gaan en de Haagse Parkenroute te gaan volgen. Ruim 60 kilometer en geweldig leuk en verrassend waar je dan allemaal terecht komt! Terwijl we altijd dachten dat Den Haag en omgeving voor ons gesneden koek zijn, wisten we op een gegeven moment echt niet meer waar we ergens zaten en waar we uit zouden komen. Kijk, en dat zijn natuurlijk superleuke dingen voor een mens!!

Wie van fietsen houdt, in de buurt is en meer van Den Haag en omstreken wil zien: De Haagse Parkenroute, te volgen via heel goed bewegwijzerde fietsbordjes en bovendien is een routebeschrijving via internet te downloaden.

De Atlantic Wall voert ons van Scheveningen naar Kijkduin en terug. Een mooie tocht door de prachtige duinen van het Westduinpark, die ons ook weer over onbekende wandelpaden voert. Bij de Juttershut van Ome Jan drinken we koffie in het voorjaarszonnetje en met rooie konen tikken we aan bij het Kijkduinse Deltaplein om de terugweg naar Scheveningen te aanvaarden.

We ontmoeten goedmoedige Schotse Hooglanders en als we een superrul duinpad opklimmen een werkman die medeverantwoordelijk blijkt voor ons moeizame gestrompel, goedlachs en aardig is’ie, dat dan weer wel!

Het boekje Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag heeft nog 2 niet gemaakte wandelingen voor ons en eentje, die we maar een stukje deden. Een van die wandelingen begint bij Station Mariahoeve en voert ons door de deftige wijk Marlot, waar we ‘op chique’ koffie drinken voor de Parkappartementen.

Als we bij het Louwmanmuseum de Leidsestraatweg overgestoken zijn, bereiken we al snel Duindigt waar we even de trainingen bekijken. Via Clingendael komen we dan weer uit op de Leidsestraatweg, waar we in eerste instantie denken dat er een gevangeniscomplex verrezen is, wat bij nadere beschouwing de Amerikaanse ambassade blijkt te zijn. Een soort Fort Knox, compleet met meer dan manshoge hekken en overal camera- en politiebewaking. Tsja….met zo’n president…

Voordat we Station Mariahoeve weer aantikken treffen we in min of meer landelijk gebied nog een kievit, de eerste die we mogen spotten dit jaar.

De onaffe wandeling komt ook aan de beurt en voert ons via Park Zorgvliet, een ommuurd niet erg gastvrij park waar alleen gewandeld mag worden als je in het bezit bent van een jaarkaart, die alleen elders te bekomen is, je niet vergezeld wordt door een hond, je niet hardloopt, geen muziek maakt en nog zo wat verordeningen.

Wij wandelen maar lekker door over knisperende, besneeuwde paden. We spotten, buiten de muur van het park, de Haagse Beek, die bij het Vredespaleis ondergronds verdwijnt om uiteindelijk in de Hofvijver weer boven (water??) te komen en daar doodloopt.

De stad is prachtig in de sneeuw en in de Paleistuinen drinken we koffie op een bankje, lekker beschut en uit de wind is het nog goed te doen.

Daarna struinen we via Lange Voorhout langs Hotel Des Indes, waar naar het schijnt ooit gigolo’s geleverd werden voor alleengaande dames. Alles in het nette – zegt men…. Bij de Javastraat verzeilen we in de Mallemok, waar een alleraardigst hofje verscholen ligt.

In Café Banka warmen we even op en daarna is het nog een prachtige wandeling langs Bankaplein, Scheveningse Bos en de andere kant van het Zorgvlietpark terug naar Scheveningen.

Daar wordt een nieuwe boot verwacht, die na aankomst gelijk gedoopt gaat worden. Jeroen mag het zeilschip verwelkomen met een afstandbestuurbare miniatuuruitvoering van datzelfde schip. Allemaal leuk en aardig maar dan moet er eerst nog wel wat ijs gebroken worden in de haven en daar is hij eerst nog wel even zoet mee. Uiteindelijk lukt het allemaal, wordt het schip gedoopt en loopt het kleine evenbeeld toch nog vast in de ijsschotsen. Maar beter die dan de grote, zullen we maar zeggen!

Nieuws over de op handen zijnde verkoop volgt hopelijk zeer binnenkort. Natuurlijk houden we jullie op de hoogte!

Achter de duinen is de kogel door de kerk

Dobberend achter de Scheveningse duinen en eerlijk gezegd al eerder is een (niet makkelijk) besluit genomen: na 10 geweldige jaren op onze Vader Knipmes voelen Fred en ik de wens om andere uitdagingen aan te gaan en wel vanaf een vast plekje in de buurt van (klein)kinderen, familie en vrienden. Met pijn in ons hart, maar vooral intens dankbaar voor de prachtige jaren aan boord, zijn we al een poosje voorbereidingen aan het maken om ons heerlijke scheepje verkoopklaar te maken.

Tien jaar intensieve bewoning hebben uiteraard hun sporen nagelaten en daarmee hoeven we nieuwe eigenaren natuurlijk niet op te zadelen. Het wachten is nu eigenlijk alleen nog op een nieuwe kuiptent en -kussens en dan hebben we in onze ogen gedaan wat we konden om ervoor te zorgen dat eventuele nieuwe eigenaren er een minstens zo heerlijk schip aan zullen krijgen als wij gehad hebben.

Tot die tijd gaan we natuurlijk gewoon door met varen, wandelen, leven en genieten van en op ons heerlijk huisje. Over onze definitieve entree op de ‘boten-te-koop-markt’ houden we jullie natuurlijk op de hoogte, dat spreekt voor zich. Dat zal hoogstwaarschijnlijk over een paar weken zover zijn.

Buiten al die activiteiten proberen we nog zoveel mogelijk te wandelen, hoewel echt veel kilometers maken, dat komt er, om voor de hand liggende redenen, niet zo van. Over kilometers gesproken: nog wel even vermeldenswaard is onze eindstand over 2017. We bereikten de 1260 kilometer, best aardig vonden wij zelf. Ook in 2018 gaan we proberen het bij te houden, we vinden dat eigenlijk best leuk.

In het kader van de Atlantic Wall reizen we naar Katwijk, waar we op resten van the Wall stuiten

en verder al kuierend genieten van het prachtige duinlandschap.

Ondertussen zochten en vonden we ook nog wat caches, wat toch weer een extra-dimensie geeft aan een wandeling.

We beklimmen Uitkijkpunt Vlaggenduin, dat door zijn uitstekend zicht over de omgeving

in de oorlogsjaren als observatiepunt gebruikt werd onder de naam De Koepel.

De narcissen bloeien belachelijk vroeg dit jaar maar desondanks genieten we toch wel van die vrolijke kleurtjes in de bermen.

Door het dorp Katwijk

komen we weer bij de bushalte, vanwaar we met een keer overstappen weer bij onze Knipmes geraken.

De stormen van de laatste tijd laten we maar rustigjes over ons heen komen, wel indrukwekkend hoor dat natuurgeweld. De kades verdwijnen onder het zeewater

en zelfs een steiger van de jachtclub raakt onbegaanbaar.

Stoer, vinden de kleinzoons als zij komen logeren en van de weeromstuit klimt de oudste stoer in bomen,

neemt zijn eerste heftruckles bij oom Jeroen

en houdt de jongste het maar op lekker knuffelen met Dorussie.

Op een mooie dag trammen we naar het Centraal Station, vanwaar we een rondje Haagse Bos willen wandelen. Het Haagse Bos is behouden gebleven dankzij de Acte van Redemptie uit 1575, waarin werd bepaald dat geen boom meer gekapt mocht worden en geen perceel verkocht. Ook het Malieveld viel onder deze Acte.

Hoe dan ooit de Utrechtse Baan en de Laan van Nieuw Oost-Indië aangelegd hebben kunnen worden, is mij dan even een raadsel maar soit… Het Malieveld dankt trouwens zijn naam aan het spel Malie, een adellijke sport die in de 17e en 18e eeuw erg populair was, een voorloper van het huidige golf.

Door landgoed Arendsdorp, geheel nieuw voor ons, verzeilen we uiteindelijk in Clingendael. Een prachtig landgoed waar het altijd heerlijk wandelen is.

Langs Museum Voorlinden komen we dan weer in het Haagse Bos terecht waar we een blik kunnen werpen op de enorme verbouwingswerkzaamheden die nodig zijn om Huis ten Bosch gereed te maken voor bewoning door onze koning en zijn gezin.

Als we de twee kruisende verkeerswegen veilig overgestoken zijn, belanden we na een paar honderd meter weer bij de tramhalte vanwaar het trammetje ons gezwind terug in Scheveningen afzet.

We hebben het fijn hier met vrienden, familie en natuurlijk de kinderen en kleinkinderen in de buurt en genieten van uitjes, etentjes en bezoekjes over en weer.

Voor het overige bereiden we ons voor op een Vader Knipmes, die te koop komt te staan en alle emoties die daar ongetwijfeld bij komen kijken. MAAR…..geen zorgen voor morgen, zullen we maar zeggen!!

Hobbelend naar Scheveningen

En dan, dan valt er sneeuw, heel veel sneeuw in Delft en in grote delen van Nederland. Wat eerst regen, heel veel regen is, verandert langzaamaan in echte onvervalste sneeuw en al snel heeft heel de wereld de vredige uitstraling van een witte, alles bedekkende deken.

De regenperiode benutten we om de Knipmes met duizenden (nou ja, honderden) lichtjes in Kerstsfeer te brengen.

Van de sneeuw genieten we natuurlijk met volle teugen en wat is er mooier dan de binnenstad van Delft in een sneeuwnacht?

Met kinderen en kleinkinderen aanschouwen we het aansteken van de enorme kerstboom op de Grote Markt in Delft.

Een feestelijk gebeuren, dat doorheen de hele binnenstad wordt gevierd met glühwein, chocolademelk, lichtjes, kraampjes, muziek en noem maar op.

Onze kleine mannen komen nog een nachtje logeren, altijd genieten natuurlijk

en op een niet zo erg mooie zaterdag reizen we richting Noordwijk voor een stukje Atlantic Wall-wandelpad. Het is droog maar guur weer, stoer om de duinen in te trekken en dat doen we dan ook.

Al snel stapelen de sporen van de Atlantic Wall zich op: Museum Engelandvaarders,

het Atlantic Wall-museum, restanten van bunkers, loopgraven en versperringen. Het ‘hoogtepunt’ vormt voor ons de schoenafdruk van een Duitse soldaat waarop het hoefijzervormige hakbeslag duidelijk te zien is.

Al met al een indrukwekkende maar ook heerlijke wandeling. Jammer dat het Atlantic Wall-museum gesloten bleek, dat hadden we graag bezocht maar wie weet, ooit….

De bus en de trein brengen ons terug in Delft, vanwaar we de andere dag samen met Dorussie naar Naaldwijk bussen voor een supergezellig ontbijtje met zusje Petra en neef Stanley en waar Dorus net doet of’ie nog jong is samen met het ook al 10-jarig hondje Diesel.

Eenmaal thuis is hij de rest van de dag onder zeil en kunnen wij hem met een gerust hart aan boord achterlaten

om het nieuwe huis van onze vrienden Paul en Wilma te bewonderen en daarna met elkaar een hapje te eten. Gespreksstof te over en ook deze avond vliegt voorbij.

En dan, net als we andere dingen plannen, lijken de omstandigheden redelijk om richting Scheveningen te dobberen. Afspraken met opstappers Herman en Jacqueline zijn snel gemaakt en dinsdagochtend om even voor negen is het zover en gooien we los. Al snel bereiken we de Parksluizen in Rotterdam en het weer wordt allengs beter en beter. We draaien de betrekkelijk rustige Nieuwe Waterweg op en buiten wat gedobber door grote zeeschepen en de onvermijdelijke golfslag daar waar de Nieuwe Waterweg in zee uitmondt verloopt de reis voorspoedig.

Eenmaal op zee denken we het lek boven te hebben, maar dan hebben we toch even buiten de waard gerekend. De golfslag is aanzienlijk en veel hoger dan de 60 cm die ons beloofd is. We rollen, stuiteren en dobberen richting Scheveningen

terwijl de bewolking bovendien ook toeneemt en ons gezelschap wordt rustiger en rustiger. Allevier zullen we blij zijn als we de rust van de Scheveningse haven bereiken.

En dan, als we de pieren en het reuzenrad van Scheveningen in het vizier hebben, draait een kleine rib de haven van Scheveningen uit en vragen wij ons af wat die persoon bezielt om met dit weer de zee op te gaan. Ik pak de verrekijker en ontwaar drie mannen in het bootje, best vreemd vinden wij. Totdat we in de smiezen krijgen dat één van die drie rare mannen onze eigen Jeroen is die gewapend met zijn camera foto’s van onze Vader Knipmes komt maken!! Hij wordt vergezeld van Marnix en André, twee havenvrienden. We worden hartelijk zwaaiend verwelkomd en het laatste stuk door hen geëscorteerd richting de veilige haven.

Sinterklaas had jaloers geweest op zo’n welkom en wij voelen ons blij vereerd.

Eenmaal vastgeknoopt wordt er een stevige kan koffie gezet voor de heren, die het enorm koud gehad hebben op zee en kunnen we een poosje heerlijk bijkletsen voordat zij allemaal weer aan hun werk gaan en wij afscheid nemen van onze gezellige opstappers.

Wij genieten van weer een plekje ‘thuis’ en van alle lichtjes die hier ’s avonds de hele haven versieren. Met onze versierde Vader Knipmes passen we hier weer wonderwel tussen. Rest ons niet anders dan onze volgers prachtige, warme en gezellige feestdagen toe te wensen en alle goeds voor een gezond, voorspoedig en welvarend 2018!!

Yes, we did it!!!

Het is gedaan, het Groene Hartpad zit erop! 195 kilometer puur – nou ja effe eerlijk, niet altijd puur maar toch – genieten. Voor het zover is, moeten we bij de SVB, in Rotterdam dit keer, maar weer eens laten zien dat we het nog steeds doen. Je moet er toch niet aan denken dat wij allang het loodje gelegd zouden hebben en zij nog steeds nietsvermoedend die enorme AOW-bedragen naar ons overmaken! Nou ja, regels zijn regels, daar gaan we niet over zeuren. Het is ons genoeg om er ter plekke de draak mee te steken en te zien dat de dienstdoende ambtenaren zich ook enigszins opgelaten voelen.

Natuurlijk treinen we niet zomaar richting Rotjeknor, er moet wel gelijk een wandeling aan vastgeknoopt worden. Een onvervalste stadswandeling dit keer. Een stadswandeling op een mistige, kille dag maar man, wat hebben we genoten! Grote kunst, kleine kunst;

gedenktekens, teksten en gedichten die je doen glimlachen of bijna tot tranen ontroeren:

Rotterdam heeft van alles in huis en wij zijn nooit te beroerd om daarvan een genietinkje of wat mee te pikken!

Het bezoekje aan de SVB wordt afgesloten met een frietje van Bram Ladage en zo krijgen regeltjes van overheidswege alsnog gouden randjes.

Half november bussen we weer naar De Zweth om het Groene Hartpad op te pakken

en waren we wellicht in de veronderstelling, dat dit een soort thuiswedstrijd zou worden over bekende paden, nou dan moeten we op die veronderstelling terug komen want niks blijkt minder waar!

Via onbekende paden en langs onbekend water verdagen we in Kethel. Enigszins verloren ligt het daar landelijk te wezen te midden van de oprukkende stadse bebouwing,

het oude kerkje nog immer op de kleine terp en een wijkparkje dat landelijk oogt. Hondenlosloopgebied blijkt het hier te zijn en het misverstand is kennelijk dat honden hier dus ook los moeten lopen: een angstaanjagende herder jaagt achter een klein hondje aan. De angst stroomt uit de kleine oogjes, het beestje rent duidelijk voor zijn leven. Als we opmerken, dat dit echt heel traumatiserend is voor die kleine antwoordt de eigenaresse van de herder dat honden hier toch los mogen…..natuurlijk! Verontwaardigd over zoveel lompheid wandelen we verder, hoe dom kan je zijn. Gelukkig blijft de boosheid niet lang hangen, op zoek naar een koffiebankje verzeilen we bij een bezoekers/natuureducatie-centrum dat verlaten oogt maar waar wel een aantrekkelijk bankje staat te lonken. Als we het terrein oplopen blijken er toch twee heren aanwezig en een gezellig praatje is snel gemaakt. Als de heren de aanpalende volks/schooljeugdtuintjes intrekken om te klussen, kunnen wij op gemak van onze koffie genieten.

Het is heerlijk hier en als we weer verder gaan staat er een koppel koeien erbarmelijk te loeien. We snappen niet wat er aan de hand is, totdat we, heel in de verte, een trekker zien naderen. Dit moet wel de boer zijn die bij die koeien hoort en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bijzonder hoe die beesten dat zo snel in de smiezen hebben. Ze worden opgehaald om nog een poosje naar een andere wei te gaan voordat ze voor de winter de stal ingaan.

Ze zijn helemaal uitgelaten en blij dat ze mee mogen, echt leuk om te zien. Uiteindelijk brengt ons pad ons in Vlaardingen, waar we helemaal langs de Vlaardingse Vaart naar Schipluiden kuieren.

Kilometers lang, maar saai? Echt niet! We denken aan de Westlandse schaatsers die in strenge winters de ijzers onderbonden en op weg gingen naar Vlaardingen om vervolgens met Vlaardingse Moppen in hun kontzak terug te komen. Kwamen de moppen heel aan in het Westland, dan waren het beste schaatsers. Veel mindere goden strandden echter in café Vlietzicht langs de Vlaardingse Vaart en moesten soms zelfs aan het eind van de dag in kennelijk staat opgehaald worden door het thuisfront!

Eenmaal in Schipluiden valt de regen en schuilen we in het bushokje vanwaar na een poosje de bus ons terug in Delft aflevert. De laatste Groene Hartetappe liepen we afgelopen woensdag. De bus levert ons weer keurig af in Schipluiden.

We zoeken wat caches want in de tussentijd hebben we iets grappigs ontdekt. Het heet geocaching en wij vinden het gigantisch leuk. Overal over de hele wereld liggen kleine ‘schatjes’ verstopt en eenmaal ingelogd kan je precies zien waar die schatten zich bevinden. De kunst is dan natuurlijk nog wel even om ze echt te vinden maar heel erg ingewikkeld is dat toch niet. Superleuk te combineren met wandelen en in het stuk tussen Schipluiden en Delft vinden we er een stuk of 8. Het hadden er meer kunnen zijn maar andere afspraken dwingen ons om ook een beetje de tijd in de gaten te houden. Wie precies wil weten hoe het zit, moet maar eens googelen….

Schipluiden doen we dientengevolge nogal uitgebreid maar eenmaal in de polder drinken we koffie en genieten van het vogelleven om ons heen. Een bonte specht laat zich spotten,

de ganzen zijn druk in de weer en spreeuwen maken prachtige figuren in de lucht. Kennen we de wijk Tanthof in Delft, de Tanthofkade – een oude waterkering – kennen we helemaal niet en we verbazen ons over zo’n prachtig voetpad aan de rand van de stad.

Den Hoorn voert ons door een nieuwbouwwijk weer helemaal naar de westkant van Delft, ook weer via verbazingwekkend mooie natuurgebieden. Daarna wandelen we dan dus echt Delft in en via Wilhelminapark

en Buitenwatersloot komen we tenslotte terug in Delft, waar het prachtige station ons wacht en we het Groene Hartpad als voltooid kunnen beschouwen…!

Ondertussen drijven we nog steeds, naar volle tevredenheid overigens, in Delft. Na de Sinterklaas zouden we naar Scheveningen vertrekken maar golfhoogten houden ons hier. We wachten het allemaal af en als de voorwaarden dan op een dag gunstig zijn, wagen we de oversteek naar Scheveningen, waar de Knipmes zijn technische onderhoudsbeurten zal krijgen. Het heeft allemaal geen haast, gaat vast en zeker goed komen!!