Het is zover!

Onze geliefde Vader Knipmes is, veel sneller dan we verwachtten, zo goed als verkocht!!  

DON’T WAIT, DON’T HESITATE,

LIVE YOUR DREAM!!

Dat is hoe wij altijd proberen in het leven te staan. Dat is ook waarom wij onze Vader Knipmes bouwden: om heel veel te genieten van het langzaam aan door het leven dobberen. Om op steeds andere plekjes en in steeds andere steden ons touwtje vast te maken. Soms in de drukte van een grote wereldstad en soms langs de oevers van een verlaten watertje in the middle of nowhere. Nieuwsgierig en/of geïnteresseerd? Hier vind je meer!

Als ik reis….

Ja, dat dus! Die zieleroerselen zijn alweer volop aanwezig. Verdriet in de naaste familie laat je niet onberoerd en geeft je het gevoel met lege handen te staan omdat je niets tot erg weinig kan doen om het leed te verzachten. Er zijn ja….maar zelfs dat valt af en toe niet mee. Laten we het over andere zaken hebben; zaken waarop we wel enige invloed en/of grip hebben, hoewel…

Het vertrek vanuit Scheveningen begint vanuit het niks te brommelen: we houden het weer in de gaten, gaan rekenen hoe lang we nu al hier in het Scheveningse liggen te dobberen, bespreken de plannen voor binnenkort, nou ja het vertrek is nakend. Zondag na Jeroens verjaardag lijkt een prachtige dag voor de overtocht te worden en omdat er nog wat afspraken zijn, besluiten we dan eerst maar Vlaardingen aan te doen. Hebben we de zee en het grootste deel van de Waterweg gehad maar zijn we toch nog in de buurt van….Afspraken worden gemaakt: zusje Els en zwager Chris gaan meevaren en zullen zondag om half 9 op de Knipmes aanwezig zijn. Alles in ordnung zou je zeggen, ware het niet dat op het laatste moment mist op zee roet in het eten gooit en het vertrek uitgesteld moet. Maandag lijkt betere papieren te hebben, een nieuwe opstapper is snel gevonden en inderdaad: maandag wordt een prima overtochtdagje, de saaiste van allemaal zelfs!

Ultra rustig (en mooi) weer en op de Waterweg alleen wat binnenvaartscheepjes. In Vlaardingen vindt de Knipmes een mooi plekje en blijken Peter en Anita Bol daar ook domicilie gekozen te hebben. De volgende dag moet daar natuurlijk nodig op geborreld worden en er wordt heel wat bijgepraat en gelachen! In Scheveningen valt ons vertrek vooral voor ons kleine vriendje Torque wel effies zwaar, hij snapt er niks van waar wij – en vooral Dorussie – nou ineens gebleven zijn.

Voor weer een beetje ruimte in de hoofden trekken we woensdag de wandelschoenen aan en vertrekken voor een kort tochtje Vlaardingen – Broekpolder. Het scheepvaartverleden van Vlaardingen is nog alom tegenwoordig en wordt mede in ere gehouden door straatjes die naar het water voeren te noemen naar de scheepswerfjes die hier ooit gevestigd waren.

Als we de snelweg onderdoor zijn wacht ons het prachtige natuurgebied Broekpolder en we lopen een stukje op met een jager en zijn twee jonge, draadharige Duitse staanders. Hij vertelt enthousiast dat hij alleen jaagt om te beheren, niet voor de leuk en dat alle dieren die door hem geschoten worden, op de een of andere manier worden gebruikt. Dat is mooi en ik moet denken aan het verhaal dat ik laatst op televisie hoorde, dat men het nuttigen van het vlees van geitenbokjes wil gaan introduceren. Logisch, want als we geitenkaas willen eten, zullen we toch ook iets moeten doen met de bokjes die dan onvermijdelijk ook geboren worden. Een goed initiatief lijkt mij.

We wandelen verder, zien een prachtig krakeendje dobberen en komen langs een trekpontje, dat duidelijk niet voor iedereen noodzakelijk is. Een knuppelpad brengt ons uiteindelijk bij een open gebied waar Schotse Hooglanders bijeen gedreven staan. We horen dat ze daar staan omdat de jongen een oormerk moeten krijgen en de handigste manier is om ze eerst allemaal bijeen te drijven. Er is zelfs een ieniemienie Hooglandertje bij dat gisteren pas is geboren. Of dat kleintje ook een oormerk zal krijgen, is niet duidelijk maar vooralsnog ligt hij daar als een zielig hoopje te bibberen van de consternatie. Gelukkig is mama Hooglander in de buurt en komt zij hem af en toe een geruststellend likje geven….

Om de hele operatie af te wachten gaat ons te lang duren, we zien wel dat er super rustig en liefdevol met de dieren omgegaan wordt. Onze route voert ons door Hooglander graasgebied en over een modderig pad tussen het water door. Prachtig is het hier en we genieten volop.

Aan het eind van het begrazingsgebied vinden we een bankje, waar we van een welverdiende kop koffie genieten. Daarna is het even kiezen op elkaar om weer de snelweg over te gaan maar al snel lopen we – afgeschermd van de herrie door een wel zeer effectief geluidsscherm – langs watertjes en door stadsparkjes terug naar het oude centrum van Vlaardingen. Het ringweggetje om de kerk, waar ook het oude stadhuis staat, doet ons denken aan zaken die voor ons nu wel erg actueel zijn en als er ook nog bloemen blijken te liggen, ja da’s dan wel héél toevallig!

We stappen maar door en al snel ligt daar onze Vader Knipmes trouwhartig op ons te wachten.

Vlaardingen en de Broekpolder, prima wandelcombi!!!

Rommelhoofd

Pfff, dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten: alles regelen om je geliefde huisje/boot in de verkoop te zetten. Er moet veel gedaan, gedacht, overlegd, geregeld en tel daarbij de onzekerheid op van wat de toekomst brengen zal en een rommelhoofd is dus het gevolg. Dit zijn niet de fijnste perioden van mijn leven. Dit soort onzekerheid vind ik vervelend maar dat moet maar even. Een mens kan tenslotte niet altijd fluitend door het leven gaan.

Natuurlijk is er ook wel het een en ander te genieten hier in Scheveningen met familie, vrienden en bekenden om ons heen en een geweldig gebied om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. Op een mooie vriesdag wandelen we via het Kurhaus en de opgebroken boulevard van Scheveningen in het kader van ons Atlantic Wall-project langs een enorme bunkerrij ten noorden van de badplaats. Nooit gezien en geweten dat die er was! Onderweg drinken we koffie op een fraaie uitzichtplek, spotten en passant een reetje in het duingewas en wandelen via de prachtige watertoren en de Scheveningse Bosjes weer op huis aan.

We ontmoeten een man met een hond aan een oranje afzetlijn. Hij vraagt of wij mensen gezien hebben die een hond kwijt zijn. De hond liep in de duinen in de richting van de weg, helemaal alleen. De hond is superlief en wijs en lijkt helemaal niet in de war van de ontwikkelingen. Hij loopt gedwee met de man (en ons) mee. De vrouw van de man is op de fiets terug naar het gebied waar zij de hond aantroffen om te kijken of zij iemand ziet die een hond mist. Wat wij wel gezien hebben op het strand zijn twee hondenuitlaatgroepen. Wellicht hoorde hij daarbij, dat zou kunnen. We wandelen met elkaar een stukje op en hebben ook geen oplossing. Als onze wegen zich scheiden nemen we afscheid, maar die lieve hond blijft toch in onze gedachten: zal hij gemist worden, weer snel bij zijn baasje zijn??

Omdat het mooie weer aanhoudt, besluiten we weer eens op de pedalen te gaan en de Haagse Parkenroute te gaan volgen. Ruim 60 kilometer en geweldig leuk en verrassend waar je dan allemaal terecht komt! Terwijl we altijd dachten dat Den Haag en omgeving voor ons gesneden koek zijn, wisten we op een gegeven moment echt niet meer waar we ergens zaten en waar we uit zouden komen. Kijk, en dat zijn natuurlijk superleuke dingen voor een mens!!

Wie van fietsen houdt, in de buurt is en meer van Den Haag en omstreken wil zien: De Haagse Parkenroute, te volgen via heel goed bewegwijzerde fietsbordjes en bovendien is een routebeschrijving via internet te downloaden.

De Atlantic Wall voert ons van Scheveningen naar Kijkduin en terug. Een mooie tocht door de prachtige duinen van het Westduinpark, die ons ook weer over onbekende wandelpaden voert. Bij de Juttershut van Ome Jan drinken we koffie in het voorjaarszonnetje en met rooie konen tikken we aan bij het Kijkduinse Deltaplein om de terugweg naar Scheveningen te aanvaarden.

We ontmoeten goedmoedige Schotse Hooglanders en als we een superrul duinpad opklimmen een werkman die medeverantwoordelijk blijkt voor ons moeizame gestrompel, goedlachs en aardig is’ie, dat dan weer wel!

Het boekje Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag heeft nog 2 niet gemaakte wandelingen voor ons en eentje, die we maar een stukje deden. Een van die wandelingen begint bij Station Mariahoeve en voert ons door de deftige wijk Marlot, waar we ‘op chique’ koffie drinken voor de Parkappartementen.

Als we bij het Louwmanmuseum de Leidsestraatweg overgestoken zijn, bereiken we al snel Duindigt waar we even de trainingen bekijken. Via Clingendael komen we dan weer uit op de Leidsestraatweg, waar we in eerste instantie denken dat er een gevangeniscomplex verrezen is, wat bij nadere beschouwing de Amerikaanse ambassade blijkt te zijn. Een soort Fort Knox, compleet met meer dan manshoge hekken en overal camera- en politiebewaking. Tsja….met zo’n president…

Voordat we Station Mariahoeve weer aantikken treffen we in min of meer landelijk gebied nog een kievit, de eerste die we mogen spotten dit jaar.

De onaffe wandeling komt ook aan de beurt en voert ons via Park Zorgvliet, een ommuurd niet erg gastvrij park waar alleen gewandeld mag worden als je in het bezit bent van een jaarkaart, die alleen elders te bekomen is, je niet vergezeld wordt door een hond, je niet hardloopt, geen muziek maakt en nog zo wat verordeningen.

Wij wandelen maar lekker door over knisperende, besneeuwde paden. We spotten, buiten de muur van het park, de Haagse Beek, die bij het Vredespaleis ondergronds verdwijnt om uiteindelijk in de Hofvijver weer boven (water??) te komen en daar doodloopt.

De stad is prachtig in de sneeuw en in de Paleistuinen drinken we koffie op een bankje, lekker beschut en uit de wind is het nog goed te doen.

Daarna struinen we via Lange Voorhout langs Hotel Des Indes, waar naar het schijnt ooit gigolo’s geleverd werden voor alleengaande dames. Alles in het nette – zegt men…. Bij de Javastraat verzeilen we in de Mallemok, waar een alleraardigst hofje verscholen ligt.

In Café Banka warmen we even op en daarna is het nog een prachtige wandeling langs Bankaplein, Scheveningse Bos en de andere kant van het Zorgvlietpark terug naar Scheveningen.

Daar wordt een nieuwe boot verwacht, die na aankomst gelijk gedoopt gaat worden. Jeroen mag het zeilschip verwelkomen met een afstandbestuurbare miniatuuruitvoering van datzelfde schip. Allemaal leuk en aardig maar dan moet er eerst nog wel wat ijs gebroken worden in de haven en daar is hij eerst nog wel even zoet mee. Uiteindelijk lukt het allemaal, wordt het schip gedoopt en loopt het kleine evenbeeld toch nog vast in de ijsschotsen. Maar beter die dan de grote, zullen we maar zeggen!

Nieuws over de op handen zijnde verkoop volgt hopelijk zeer binnenkort. Natuurlijk houden we jullie op de hoogte!

Achter de duinen is de kogel door de kerk

Dobberend achter de Scheveningse duinen en eerlijk gezegd al eerder is een (niet makkelijk) besluit genomen: na 10 geweldige jaren op onze Vader Knipmes voelen Fred en ik de wens om andere uitdagingen aan te gaan en wel vanaf een vast plekje in de buurt van (klein)kinderen, familie en vrienden. Met pijn in ons hart, maar vooral intens dankbaar voor de prachtige jaren aan boord, zijn we al een poosje voorbereidingen aan het maken om ons heerlijke scheepje verkoopklaar te maken.

Tien jaar intensieve bewoning hebben uiteraard hun sporen nagelaten en daarmee hoeven we nieuwe eigenaren natuurlijk niet op te zadelen. Het wachten is nu eigenlijk alleen nog op een nieuwe kuiptent en -kussens en dan hebben we in onze ogen gedaan wat we konden om ervoor te zorgen dat eventuele nieuwe eigenaren er een minstens zo heerlijk schip aan zullen krijgen als wij gehad hebben.

Tot die tijd gaan we natuurlijk gewoon door met varen, wandelen, leven en genieten van en op ons heerlijk huisje. Over onze definitieve entree op de ‘boten-te-koop-markt’ houden we jullie natuurlijk op de hoogte, dat spreekt voor zich. Dat zal hoogstwaarschijnlijk over een paar weken zover zijn.

Buiten al die activiteiten proberen we nog zoveel mogelijk te wandelen, hoewel echt veel kilometers maken, dat komt er, om voor de hand liggende redenen, niet zo van. Over kilometers gesproken: nog wel even vermeldenswaard is onze eindstand over 2017. We bereikten de 1260 kilometer, best aardig vonden wij zelf. Ook in 2018 gaan we proberen het bij te houden, we vinden dat eigenlijk best leuk.

In het kader van de Atlantic Wall reizen we naar Katwijk, waar we op resten van the Wall stuiten

en verder al kuierend genieten van het prachtige duinlandschap.

Ondertussen zochten en vonden we ook nog wat caches, wat toch weer een extra-dimensie geeft aan een wandeling.

We beklimmen Uitkijkpunt Vlaggenduin, dat door zijn uitstekend zicht over de omgeving

in de oorlogsjaren als observatiepunt gebruikt werd onder de naam De Koepel.

De narcissen bloeien belachelijk vroeg dit jaar maar desondanks genieten we toch wel van die vrolijke kleurtjes in de bermen.

Door het dorp Katwijk

komen we weer bij de bushalte, vanwaar we met een keer overstappen weer bij onze Knipmes geraken.

De stormen van de laatste tijd laten we maar rustigjes over ons heen komen, wel indrukwekkend hoor dat natuurgeweld. De kades verdwijnen onder het zeewater

en zelfs een steiger van de jachtclub raakt onbegaanbaar.

Stoer, vinden de kleinzoons als zij komen logeren en van de weeromstuit klimt de oudste stoer in bomen,

neemt zijn eerste heftruckles bij oom Jeroen

en houdt de jongste het maar op lekker knuffelen met Dorussie.

Op een mooie dag trammen we naar het Centraal Station, vanwaar we een rondje Haagse Bos willen wandelen. Het Haagse Bos is behouden gebleven dankzij de Acte van Redemptie uit 1575, waarin werd bepaald dat geen boom meer gekapt mocht worden en geen perceel verkocht. Ook het Malieveld viel onder deze Acte.

Hoe dan ooit de Utrechtse Baan en de Laan van Nieuw Oost-Indië aangelegd hebben kunnen worden, is mij dan even een raadsel maar soit… Het Malieveld dankt trouwens zijn naam aan het spel Malie, een adellijke sport die in de 17e en 18e eeuw erg populair was, een voorloper van het huidige golf.

Door landgoed Arendsdorp, geheel nieuw voor ons, verzeilen we uiteindelijk in Clingendael. Een prachtig landgoed waar het altijd heerlijk wandelen is.

Langs Museum Voorlinden komen we dan weer in het Haagse Bos terecht waar we een blik kunnen werpen op de enorme verbouwingswerkzaamheden die nodig zijn om Huis ten Bosch gereed te maken voor bewoning door onze koning en zijn gezin.

Als we de twee kruisende verkeerswegen veilig overgestoken zijn, belanden we na een paar honderd meter weer bij de tramhalte vanwaar het trammetje ons gezwind terug in Scheveningen afzet.

We hebben het fijn hier met vrienden, familie en natuurlijk de kinderen en kleinkinderen in de buurt en genieten van uitjes, etentjes en bezoekjes over en weer.

Voor het overige bereiden we ons voor op een Vader Knipmes, die te koop komt te staan en alle emoties die daar ongetwijfeld bij komen kijken. MAAR…..geen zorgen voor morgen, zullen we maar zeggen!!