Overzicht, inzicht en doorzicht…

Overzicht: in vroeger jaren een van de belangrijkste wapens in de strijd tegen de alomtegenwoordige vijand. Kon je als machthebber in een bepaald gebied een berg- of heuveltop veroveren en daarop vervolgens een burcht of kasteel bouwen, nou dan was je spekkoper! Je zag de vijand daarna immers van verre aankomen en je dwong de lagere standen om tegen je op te kijken, in ieder geval alvast letterlijk. Effe heel kort door de bocht dit maar in principe niet onwaar…

De Moezel bij Pont-a-Mousson

Pont-a-Mousson, onze eerstvolgende halte na Millery. De naam stelt ons in eerste instantie voor een raadsel: is de Mousson een riviertje of wat? Dan komen we er achter dat op de heuveltop, die over het stadje uitkijkt, een dorpje Mousson ligt en laat daar nou zo’n kasteel gestaan hebben! Pont-a-Mousson stelde in vroeger dagen dus nog helemaal niks voor, alleen de brug over de Moezel om bij Mousson te komen was het vermelden waard! Grappig hoe zaken dan dus door de eeuwen heen veranderen. Tegenwoordig is Pont-a-Mousson een belangrijke stad voor het hele gebied en Mousson een dorpje van niks op een heuveltop met de resten van een roemrijk verleden.

Pont-a-Mousson, met zicht op Mousson en Eglise Saint-Martin

Als we Pont-a-Mousson bekeken hebben, willen we Mousson en die resten natuurlijk met eigen ogen aanschouwen. Dat dat ons wat zweetdruppeltjes gaat kosten nemen we op de koop toe en het eerste stuk van de klim tot aan de ‘rode bron’ blijft het daar dan ook bij.

Pont-a-Mousson, Fontaine Rouge

Daarna raken we het spoor bijster en verzeilen diep in het bos, waar van een pad geen sprake meer is. Via prikkeldraad en een tweetal weilandjes komen we uiteindelijk gepokt en gemazeld toch weer op een weggetje uit. Als we dit omhoog volgen bereiken we uiteindelijk Mousson. Een slaperig, schilderachtig dorpje in de schaduw van de restanten van het Chateau de Mousson. Met een loslopend schaap én met prachtige vergezichten over Pont-a-Mousson en omgeving! We kuieren wat rond en fantaseren wat ik net vertelde zodoende even bij elkaar.

Tijdens de afdaling komen we een groep schoolkinderen tegen en weer verbaast het ons hoe dat hier in Frankrijk aan toe gaat. Om 11 uur, bijna op het heetst van de dag, deze kilometerslange klim met een groep kinderen van zo rond de 7, 8 jaar ondernemen; wij zien dat in Nederland nog niet gebeuren en mocht iemand de euvele moed hebben om zoiets wel te proberen, dan staat binnen de kortste keren waarschijnlijk de halve oudercommissie te blèren dat hun schaapjes de volgende keer toch echt met de auto gebracht moeten worden! Hier lijkt dat toch ietsje anders te liggen.

P1230318

Inzicht: krijgen wij dus (eindelijk en, wees gerust maar héél gedeeltelijk!) in Pont-a-Mousson. Ons Moezelplan wordt eens kritisch onder de loep genomen en we raken overtuigd van het niet-slakkengangerige dat dit plan zal gaan inhouden. Als we de Moezel tot aan Koblenz willen afvaren, dan omkeren om de Saar op te varen en dan misschien nog naar Straatsburg én als we dat op onze geliefde slakkengang-manier willen doen, dan wordt het ver in het najaar voordat we eindelijk weer eens in Nederland belanden. Daardoor komt ons volgend plan, namelijk om de Knipmes in het najaar uit het water te halen en zijn onderwatergebeuren eens lekker te verwennen, dusdanig in het gedrang dat we twee dingen kunnen doen: nu omdraaien en nog heerlijk van het onbekende stukje Moezel tussen Pompey en Toul genieten en aansluitend van net zo’n onbekend stukje Maas om ons vervolgens heel relax af te laten zakken naar ‘les Pays Bas’, of doorgaan en dan dus hoogstwaarschijnlijk uiteindelijk in gejak eindigen (iets wat indruist tegen alles wat ons lief is) en pas volgend jaar aan het verwennen van de onderkant van ons Knipmessie toekomen. De keus is snel gemaakt en uiteindelijk voelt het voor ons allebei beter.

De Moezel bij Pont-a-Mousson

De Moezel loopt niet weg tenslotte en het moet allemaal wel een aardigheidje blijven! Gevolg is dat we besluiten om de volgende dag Pont-a-Mousson op dezelfde manier te verlaten als we gekomen zijn. Dat is dan maar voor een stukje, daarna wachten ons toch weer gedeeltelijk nieuwe waterwegen. Op de valreep vaart een Fransman, die in de box naast ons wil gaan liggen maar door de akelige zijwind de controle kwijtraakt, een echt lelijke kras in onze geliefde schuit. Tot op het kale staal, da’s niet leuk en ook nog lelijk in het zicht. Vervelend gedoe volgt maar daar gaan we jullie niet mee lastig vallen.

P1230343

Van Pont-a-Mousson varen we naar Pompey, een langgerekt stadje op een heuvelrug dat ooit ook werd bekroond door een versterkt kasteel. De volgende ochtend wandelen we vroeg de heuvel op om de restanten van deze, ook weer vergane, glorie te zoeken. We vinden het wel maar van enige glorie, al was het maar in de vorm van glorieuze uitzichten, is in dit geval geen sprake meer: de natuur heeft al bijna gewonnen!

Ruïnes Chateau de Pompey

Terug bij de Knipmes gooien we los om in een prachtig baaitje bij Liverdun weer vast te maken. Liverdun, een schilderachtig gelegen stadje, gedrapeerd op en rond de uitloper van een heuvelrug. Liverdun, waar we deze eerste hittegolf-dagen dus door gaan brengen. We staan om 6 uur ’s ochtends op om toch nog wat in de omgeving te wandelen, waarna we Dorus nog even laten zwemmen om dan de rest van de dag heerlijk in de schaduw, ‘dolce far niente’ door te brengen.

Liverdun

Totdat het in de avond weer voldoende afgekoeld is voor nog een wandelingetje en een zwempartij voor Dorus. Tijdens een wandelingetje ontdekken we de overgroeide ingang van wat vroeger een tunnel geweest moet zijn en als we bij het Office de Tourisme navraag doen, blijkt dat er een tunnel voor de scheepvaart onder Liverdun door loopt! De Moezel was woest, er was een kanaaltje en de tunnel diende om de enorme bocht die de Moezel hier maakt af te snijden. Een tunnel die nu niet meer gebruikt wordt omdat heden ten dage de Moezel door grote sluizen getemd is en de scheepvaart niet meer door dit kanaaltje en tunneltje zou passen. We krijgen een wandeling die ons de sporen van dit verleden zal laten zien en dat klopt helemaal. Bovendien laat de supervriendelijke dame ons een foto zien van het aquaduct dat de scheepvaart toentertijd over de Moezel naar het vervolg van het kanaal leidde. Een aquaduct dat nu dus verdwenen is. Tijdens de wandeling in de vroege ochtenduren komen we bij de brug die over het kanaal lag. Nu overbrugd hij slechts een braakliggend stuk grond én de toegang voor ons om eens bij de ingang van de tunnel te gaan kijken. Bijzonder om hier te lopen waar vroeger scheepjes naar de tunnel voeren.

Doorzicht: krijgen we bij de ingang van de tunnel, die helaas door een hek afgesloten is. Doorzicht onder Liverdun dus, als het ware. De tunnel is niet lang, want gegraven onder het smalste gedeelte van Liverdun. We zien licht aan het eind van de tunnel en da’s altijd mooi natuurlijk! We mijmeren wat en lopen terug naar de brug om, op de plaats waar vroeger de schepen moesten wachten op hun doorgang, een behoorlijk aantal teken te verwijderen die we in dat kleine stukje ‘kanaal’ opliepen. Hoogste tijd voor koffie langs de Moezel en een wel zeer minutieuze inspectie van Dorus en van ons, want teken: die motten we niet!!

Liverdun, Chateau de la Flie

Een gedachte over “Overzicht, inzicht en doorzicht…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *