De sluizentrap en het afscheid

Als we de volgende ochtend vertrekken ligt er iets bijzonders op ons te wachten, namelijk de sluizentrap in het Canal des Ardennes. Over een afstand van 9 kilometer heb je hier 27 sluisjes te ‘nemen’ en samen met onze opstappers zijn wij er helemaal klaar voor. Het wordt een spannend en leuk avontuur. De sluisjes liggen zo dicht bij elkaar dat wie dat wil gerust een stukje kan gaan lopen en wie dat niet wil, nou die helpt gewoon met het sluiswerk!

Sluiswerk, Canal des Ardennes

Op sommige stukken vaar je het ene sluisje uit en het volgende in, op andere stukken liggen ze iets verder uit elkaar maar echt veel dus nooit…. Dorus vindt het helemaal geweldig, hij is voor het wandelen steeds van de partij, eigenlijk wil’ie dat gewoon veel liever. Om weer aan boord te komen, moeten we hem echt overreden.

P1210745

Onze afstandbediening gebruiken we alleen aan het begin van de trap, daarna volgen de sluisjes elkaar automatisch op, als je de ene uitkomt, staat de volgende al open. Al in 1821 werd begonnen met de aanleg van dit kanaal, de sluisjes en een stuwmeer dat het hoogste kanaalpand voedt. In 1833 voeren de eerste schepen van de Maas in het noordoosten van Frankrijk naar de Aisne en verder door naar Parijs, een mooie scheepvaartverbinding was tot stand gekomen.

Sluizentrap Canal des Ardennes

Tegenwoordig varen er gemiddeld nog maar zo’n 70 beroepsschepen per jaar door het kanaal, het merendeel van de scheepvaartbewegingen komt van plezierbootjes. Het kanaal voert ons afwisselend door dichte bossen en door heuvelland met graan, maïs en nu, begin mei, met knalgele koolzaadvelden.

koolzaadvelden langs het Canal des Ardennes

Het eind van de sluizentrap is ook het eind van dit VNF-departement, we moeten de afstandbediening inleveren en er moeten papieren ingevuld voor het vervolg van de reis. De ambtenaar die dit komt doen, wil niet aan boord komen, maar wel ons mapje met belangrijke (scheeps)papieren om naast de boot alles in te vullen. Vervolgens staat hij zo enorm te schutteren met allerhande losse papieren, dat we alle vier ons hart vasthouden, bang als we zijn dat er straks belangrijke zaken in het sluiswater verdwijnen.

Canal des Ardennes, of je van de wereld afvaart

Om dat te voorkomen pakken we – misschien wel wat onbeleefd, maar dat moet dan maar – elk stuk waarmee hij kennelijk klaar is, direct uit zijn handen en opgelucht verlaten we na de algehele afhandeling de sluis. Vanaf nu hangen er stokken voor de sluisjes, waaraan gedraaid moet worden om het hele gebeuren in werking te stellen. Jan neemt ze voor zijn rekening en doet dit met volle overtuiging,

IMG-20150502-WA0056

hij maakt er zelfs een speciale act van, zo fanatiek draait hij aan de stang! Al snel bereiken we Attigny, waar we het mooi vinden voor vandaag.

P1210760

De volgende dag wordt lekker vers brood gehaald en verder gaan we weer. Rethel is het doel, daar is een station en dat is handig om met de trein de auto in Charleville-Mézières op te halen. We komen op tijd aan, zo op tijd zelfs dat de heren vandaag nog afreizen naar Charleville. Gevieren wandelen we naar het station

P1210770

en als de heren eenmaal vertrokken zijn, gaan Lydia en ik op zoek naar het Bureau de Tourisme om wat informatie te vergaren. Dat lukt, en we wandelen nog even de stad in om daarna terug op de Knipmes nog snel een paar wasjes te draaien. Donderdag is het alweer tijd om afscheid te nemen, het waren superleuke dagen met elkaar en zelfs het weer werkte mee. Vandaag niet, vandaag regent het pijpenstelen maar onze opstappers hebben geen haast, zij reizen vandaag naar de Franse kust om morgen de boot naar Engeland te nemen voor nog een familiebezoekje, dus ‘who cares’? Half de middag vertrekken zij, een weemoedig gebeuren, het wordt weer stil op de Knipmes en we hebben dan altijd even moeite om onze draai weer te vinden. Maar, alles went, zelfs als de volgende dag, 1 mei (een nationale feestdag in Frankrijk, waarop de sluisjes dus niet draaien) ook al regen brengt. Gelukkig wordt het in de loop van de middag droog en vertrekken wij voor een gedeelte van de stadswandeling door Rethel. Die is leuk en we besluiten ook morgen nog te blijven voor het vervolg. Voert hij ons de ene dag naar de resten van het kasteel van Rethel en naar het Croix d’Ardalu (de plaats waar volgens de legende in een eeuw dat Rethel geplaagd werd door een wolveninvasie, wolven verbrand werden),

P1210774

de volgende dag, zaterdag, komen we terecht op een uitkijktoren, vanwaar we een schitterend uitzicht op Rethel en het omliggende land hebben.

Zicht op Rethel

Daarna wandelen we langs de Aisne om via een brug en een ultraglibberig pad weer in het centrum van Rethel te geraken.

Pad langs de Aisne bij Rethel met bloeiend daslook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *