Dat enge bankje…

Van Laifour varen we door schitterend gebied richting Monthermé. Dan weer over de Maas, dan weer door een afleidingskanaaltje maar altijd even mooi. Monthermé ziet er direct al aantrekkelijk uit en we vinden hier een mooi kade’tje waarvan we dankbaar gebruik maken.

Monthermé

Fred gaat direct verder met het laatste anti-slipstukje en daarna gaan we in het zonnetje lekker mooi zitten, dom kijken, zoals onze vriendin Lia dat zo mooi weet te zeggen. Er is hier ook een camperplaats en in de loop van de middag stroomt het vol campers totdat er op een gegeven moment 18 staan, hutje bij mutje maar wel met ook een mooi uitzicht. Wij blijven het enige bootje en sommige camper-eigenaren merken op dat zij beter met een bootje hadden kunnen komen, waar ze natuurlijk groot gelijk in hebben! De volgende dag wandelen we voor de verandering weer eens de heuvels op naar de Roche à Sept Heures en naar de Longue Roche om van fraaie uitzichten te genieten.

Zicht op Monthermé vanaf Longue Roche

Hierin worden we niet teleurgesteld en we genieten dan ook volop, totdat we het wel meest enge bankje van dit gebied tegenkomen: zo bijzonder geplaatst en wat het nog enger maakt is het randje dat zich voor het bankje bevindt. Dorus, gewend om af en toe op randjes te springen, neemt een sprong en we kunnen hem nog net vastgrijpen: achter het smalle richeltje loopt een gladde rotswand stijl naar beneden!

Dat enge bankje

Dan komt het bankje nog wel weer even goed van pas om van de schrik te bekomen, dat wel… Hier in Monthermé stroomt ook de Semois via twee aftakkingen in de Maas; de Semois, een rivier vol herinneringen. Als we de volgende dag vertrekken varen we erlangs en via weer een mooie vaarroute komen we uiteindelijk in Charleville-Mézières aan. De sluisjes op dit stuk van de Maas zijn vaak een lust voor het oog. Op één sluisje zien we een schaalverdeling om aan te geven hoe hoog het water hier in 1993 en in 1995 stond.

Hoogwater-schaalverdeling op sluisje in de Franse Maas

Indrukwekkend, wat een geweld moet dat geweest zijn. Charleville is een aardige stad met als onbetwist hoogtepunt het Place Ducale. Via een loopbrug wandelen we van de steiger waar we liggen, moeiteloos de binnenstad in. We doen inkopen want zondag verwachten we zusje Lydia en zwager Jan, die een paar dagen komen meevaren.

Charleville-Mézières, Place Ducale

Maandag vieren we dan bovendien Jan’s verjaardag met elkaar. Voor het zover is, wandelen we nog rond en door Charleville en Mézières, wat oorspronkelijk twee aparte, zelfs vijandige, steden waren. Het Italiaans aandoende kerktorentje

Moncy-Notre-Dame aan de Franse Maas bij Charleville-Mézières

van buurgemeente Moncy-Notre-Dame volgt op een mooi stuk parkachtige natuur, waarna we al snel in Mézières belanden.

Turbinegebouw A.Clement, Charleville-Mézières

Daar bekijken we het turbinegebouw uit 1898 van A.Clement, dat tot op de dag van vandaag lijkt te werken. Langs de vestingen van Mézières wandelen we dan weer terug naar Charleville en de Knipmes.

Vestingwerken Mézières, bij Charleville-Mézières

Zondagmiddag verwelkomen we onze opstappers en om een en ander te vieren, gaan we ’s avonds met elkaar uit eten in een restaurantje aan de Place Ducale, een feestelijke gebeurtenis. Maandagochtend ontbijten we met slingers en kadootjes voor de jarige en dan vinden we het hoog tijd om los te gooien. We verlaten Charleville-Mézières door het sluisje onder de Porte de Bourgogne – onderdeel van de vestingwerken van Mézières.

Porte de Bourgogne bij sluis Mézières

De Maas verlaten we iets later door het kleine sluisje bij Pont au Bar om onze weg via het Canal des Ardennes te vervolgen. Dachten we in eerste instantie bij Pont au Bar te overnachten, dat idee zetten we maar snel uit ons hoofd. Het lijkt hier wel een botenkerkhof, zo bezaaid ligt het hier met huur- en andere bootjes in verschillende stadia van ontbinding. Daar wordt een mens niet vrolijk van en we vinden dat we maar een stukje verder moeten gaan. Een wijs besluit, zal later blijken. We vinden een idealistic plekje bij La Cassine waar we allevier supergelukkig van worden.

Kasteelruïne bij La Cassine aan het Canal des Ardennes

Er is zelfs een heuse kasteelruïne en natuurlijk gaan we die uitgebreid bekijken. Eigenlijk is het privé-terrein en bezondigen we ons behoorlijk maar gelukkig blijft iedereen hier vriendelijk onder, domme toeristen dat we zijn….! De avond valt met schitterende kleurenpracht en eenmaal donker wordt er gekaart, gekletst en gelachen….

De avond valt over het Canal des Ardennes

Een gedachte over “Dat enge bankje…

  1. Wat mooooooi! Vooral die laatste foto: prachtige zonsondergang. En dat bankje natuurlijk! Oh, en uiteraard: de nieuwe website! Goed bezig, whizz-tante!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *