Het moet toch niet op werken gaan lijken!

In de Binckhorsthaven worden we allerhartelijkst ontvangen. Het enige nadeel is eigenlijk dat we bijna aan het eind van het steiger liggen: naar het hek is 5 minuten lopen en da’s best een gedoe met Dorussie uitlaten. Maar….we zijn al blij dat we een plekkie hebben en bovendien vertrekken we vrijdag naar Delft om de verjaardag van Marjon (+grote verrassing!) mee te vieren. Zaterdagochtend in alle vroegte vertrekken de Delftse reizigers en begint voor ons het grote genieten. Heerlijk relaxed maar supervroeg wakker worden, ontbijten en een beetje prutsen met de mannen. Daarna gaan we naar Boerderij ’t Geertje en de mannen (en wij!) genieten met volle teugen. Dachten we ze het grootste plezier van de wereld te doen met een pannenkoek en wat te drinken, zij blijken helemaal gelukkig te worden van drinken en een zakje chips!! Oké, ook goed. Ze ontdekken het klompenpad, kleine geitjes die ze de fles mogen geven,

kalfjes om te knuffelen

en een oude tractor om mee de wereld rond te reizen.

Aan het eind van de middag, in de auto terug, gaat bij onze mannen binnen de kortste keren het licht uit.

De volgende dag trekken we naar het bos om daar op ontdekkingsreis te gaan èn om te picknicken natuurlijk!

Daarna gaan we ook nog even op bezoek bij oom Jeroen en dan, terug naar huis, is het hetzelfde liedje als gisteren…. We hebben ontzettend veel geluk; we mogen maandag- en dinsdagavond ook nog de eerste Avondvierdaagse-avonden met de mannen meelopen!

Het zijn toch wel echte kanjers hoor, het gaat prima hoewel het voor Marnix, met z’n korte beentjes, nog best een opgave is

en als er dan ook zo af en toe sprake is van een opstopping, heeft hij al snel uitgevonden hoe hij gemakkelijk even tot rust kan komen….

Donderdag en vrijdag lopen ze samen met papa en mama en vrijdagavond mogen wij het gespuis, gewapend met bloemen, inhalen. We lopen het laatste stukje mee en bewonderen – uiteraard – de dikverdiende medailles….

Op woensdag is het sportdag op school en geniet ik het voorrecht om in het klasje van Marnix te helpen. Het wordt een supergezellige maar snikhete ochtend, die we dan dus maar in stijl afsluiten in afwachting van de thuiskomst van papa en mama.

Donderdag verhuizen we, dankzij een erg vriendelijke man die dat voor ons regelde met de havenmeester, naar een ruime plek vlak voor de ingang. Ideaal, zeker ook met het oog op het op handen zijnde geklus.

We doen nog even rustigjes aan, maandag gaan we er vol voor. Er worden nog wat boodschappen gedaan en een beetje uitgerust. Zaterdag bezoeken we in Clingendael de Japanse Tuin samen met Els en Chris.

Supergezellig en heerlijk om te zien hoe goed het alweer met Chris gaat.

Maandag gaan we los en wordt er geschrapt en geschuurd op de Knipmes.

Het weer werkt mee, we kunnen achter elkaar doorgaan, met dien verstande dat we rekening moeten houden met de kracht van de zon en niet overdag kunnen lakken. We staan ’s ochtends om half 6 (sic) op en lakken wat gelakt moet worden. Dan al droogt het bijna onder je handen maar het wordt mooier en mooier.

Hemelvaartdag gaan we ’s middags naar Jeroen en Anja, de barbecue is aan en samen met de moeder van Anja genieten we van al het heerlijks, de gezelligheid èn van hun heerlijke tuin.

Zo rijgen de dagen zich aaneen met een aangename mix van werken, ontspannen en gezelligheid. Zondag komen de Delftse klanten op de fiets naar hier en met de mannetjes en hun papa en mama drinken we koffie in de speeltuin hier vlakbij. Een picknickbankje in de schaduw van dikke bomen en meer dan voldoende speelgelegenheid voor de kids, wat wil een mens nog meer?? Toch nog effe naar de boot, vinden de heren en gelukkig zijn daar ijsjes en staat er een flesje wijn koud…

We redden het wel zo, zeker met weergoden die op onze hand zijn en een beetje geklus, dat natuurlijk absoluut niet op werken moet gaan lijken!!

Het laatste stukkie….

In Oudewater nemen we de buurtbus terug naar Polsbroekerdam om via het Cabauwse Kerkpad

en nog wat fraaie graskades in Polsbroek te geraken.

Door de polder komen we weer langs de Vlist te lopen, waarna we al snel Stolwijk bereiken. Onze hoop op een boerderij, waar men echte boerenkaas verkoopt is dan al vervlogen. Stolwijk krijgt geen kans om dit gemis goed te maken: als we keihard rennen halen we nog net de bus terug naar Oudewater!

Van Oudewater varen we de volgende dag naar Haastrecht, een leuk dorp waar we nog snel wat inkopen doen. Het is ook nog kermis, dus we vallen met onze poezelige neusjes in de boter en gaan tot de aanschaf van oliebollen over. Onze ogen blijken groter dan onze maag, we worden er gewoon een beetje misselijk van, zo lekker zijn ze eigenlijk ook niet. Wat over is kieperen we weg, om niet nog eens in de verleiding te komen.

Voor wat het Groene Hartpad betreft hebben we, voor nu, nog één etappe te gaan, dan zit het er voor even op. We wandelen op Bevrijdingsdag van Stolwijk naar de veerpont van Capelle a/d IJssel. Een mooie route, die bovendien wordt opgeleukt door de buurtvereniging van Benedenkerk.

In Capelle a/d IJssel gaan we ooit (herfst/winter?) deze prachtige route weer oppakken. Voor nu hebben we andere plannen maar daarover later meer.

Zaterdagochtend krijgen we logé’s: onze kleine mannetjes worden door papa en mama afgezet. De gezamenlijke koffie/lunch is nog niet achter de kiezen of papa en mama worden zo ongeveer weggebonjourd: er moet gevaren worden en wel snel!! Tsja, en wie zijn wij dan om daarover in discussie te gaan? De zwemvesten gaan aan, de motor wordt gestart en…off we go!!

Voor de Waaiersluis maken we vast en gaan op ontdekkingstocht. We vinden zowaar een op de Eiffeltoren gelijkende (in de ogen van kleine mannetjes dan) klimgelegenheid en iedereen is helemaal gelukkig.

De volgende middag komen de rechtmatige ouders hun mannen weer ophalen, we brengen nog een bezoekje aan een buitensportzaak om nieuwe wandelschoenen voor Fred te kopen en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen.

Niet voor lang want binnenkort mogen we 5 dagen de honneurs van Joost en Marjon waarnemen en voor hun oogappeltjes zorgen terwijl zij naar verre oorden vertrekken. Marjon weet nog niet van haar geluk: het gaat hier om een verjaarskado, dus eea is in het diepste geheim bekokstoofd! Ondertussen zijn ook onze plannen enigszins gewijzigd. We willen graag het hout van de raamkozijnen aanpakken: kaal maken en opnieuw van 7 laklagen voorzien. Het idee was om dat stukje voor stukje onderweg te doen maar inmiddels weten we beter, dat wordt hem echt niet, veel te veel afleiding steeds en natuurlijk is het bovendien nogal een onderneming. We hebben voor 4 weken domicilie geregeld in de Binckhorsthaven bij wsv De Vlietstreek.

De eerste week blijft ons Knipmessie daar heel allenigjes liggen terwijl wij in Delft genieten en daarna zal er gewerkt moeten worden, en niet te zuinig!! Dat we daarbij duimen voor mooi weer mag duidelijk zijn….

Recht en saai?

Pfff, het is maandagochtend, het regent en de etappe van het Groene Hartpad, die we voor vandaag in gedachten hadden, ziet er op de kaart ook niet bepaald uitnodigend uit. Twee keer links, een keer rechts en daar tussen 15,5 kilometer almaar rechtdoor.

We leggen ons erbij neer: dit wordt hem niet vandaag. We ontbijten, drinken koffie en maken nieuwe plannen. En dan, dan wordt het droog en vindt Fred dat we de stoute schoenen maar moeten aantrekken. Dorus blijft thuis. Hij heeft gisteren ruim 11 kilometer mee gehobbeld en op zijn leeftijd heb je dan wel weer even rust nodig èn verdiend. Er valt hier en daar nog een spetter. Het begin is, zoals verwacht, kaars- en kaarsrecht.

Maar dan, al snel, komen we op de mooiste, kilometerslange, onafgebroken graskade, waar we in jaren op gelopen hebben:

smal, prachtig begroeid en bochtig, met uitzicht op water, jong leven en velden vol pinkster- en andere bloemen.

Ter hoogte van Willeskop is in 2002 in het boerenland een waterrijk moerasgebied aangelegd en sindsdien is het hier een drukte van belang met broedende/foeragerende water-, moeras- en weidevogels.

Te snel naar onze zin slaan we af naar Polsbroek om daar de buurtbus terug naar IJsselstein te nemen.

De chauffeur vertelt over het vrijwilligersnetwerk, waardoor hier, tussen de veelal kleine kernen, het openbaar vervoer kan blijven bestaan. Triest dat zij een zo minimale bijdrage van de diverse gemeenten ontvangen, dat zij zelf sponsoren moeten zoeken om dit vrijwilligersnetwerk in stand èn enigszins aantrekkelijk te houden.

Op Koningsdag bussen we van Montfoort naar Woerden. Van Woerden wandelen we naar het zijriviertje van de Oude Rijn, de Linschoten,

met het gelijknamige dorp en Huis te Linschoten. Net als in Montfoort, pakken we ook in Linschoten wat van de Koningsdagfeestelijkheden mee. Een lange, toch wat saaie weg brengt ons uiteindelijk terug in Montfoort.

Nog één keer keren we terug naar Woerden, Dit keer om middels een bijna 10 kilometer lang voetpad langs de, in 1494 door mensenhanden gegraven, Grecht in Woerdense Verlaat te komen. De wandeling van Woerden CS naar de Grecht voert door het prachtige Brediuspark.

Gelukkig, want eenmaal bij de Grecht blijkt het voetpad afgesloten doordat men werkt aan dijkverhoging. Een aardig voetpad is dus voorlopig omgetoverd in een aarden wal, weet een bewoonster ons te melden. Het zal vast ergens goed voor zijn, maar de aardigheid van een wandelingetje langs de Grecht lijkt ons ook voorlopig van de baan. Zoals we gekomen zijn, kuieren we terug naar het station.

Een niet geheel van gevaar gespeende onderneming: in het park wordt ons pad min of meer in beslag genomen door een zwerm op hol geslagen bijen. Volgens een passant komen zij waarschijnlijk uit de kast die zich achter de heg bevindt en proberen zij een overtallige koningin te verjagen.

Zaterdag varen we met Digna en Milan naar IJsselstein en hebben een gezellige dag met elkaar. De stuurmanskunst lijkt Milan in de genen te zitten: hij stuurt onze Knipmes met vaste hand over de Hollandse IJssel tussen Montfoort en IJsselstein.

De mooie zondag die op deze zaterdag volgt, benutten we om van Montfoort naar IJsselstein te lopen.

Kilometerslang over een oude tiendweg, de laatste kilometers over een voetpad langs de rivier.

Hoewel IJsselstein een leuk en gezellig stadje is,

gooien we op deze regenachtige dinsdag toch maar los. De kapitein draait ons Knipmessie (het kèn nèt!) en we zetten koers naar Oudewater, vanwaar we ons Groene Hartpad willen vervolgen en waar we een aangenaam plekje vinden aan een graskade.

De dag wordt afgesloten met het beste familienieuws dat een mens maar kan wensen: het zwaard van Damocles blijkt verdwenen, opgelost!!!

Geschiedenis en genieten

De oude Tacitus, die leefde van 55-115 na Christus, debiteerde:

Waarom zou je Italië verlaten om op zoek te gaan naar Germania?

Het terrein is er woest, het klimaat ruw, het leven en landschap somber.

Hier kom je alleen als het je vaderland is….”

Desondanks bezetten de Romeinen dit gebied ten zuiden van de Rijn wèl voor bijna 400 jaar, een absoluut record voor Europese begrippen. De Rijn was dus de grensrivier en maakte deel uit van de Limes (Latijn voor grens). Die grens werd verdedigd met forten en wachttorens. Er ontstonden kampdorpen en -steden, zoals onder andere, Forum Hadriani – het latere Voorburg – en het castellum Nigrum Pullum, bij het huidige Zwammerdam. Het is hier, in dit gebied, dat nog niet zo lang geleden drie Romeinse riviervrachtschepen en een kano opgegraven werden. De bouw van een enorme zorginstelling liep door deze opgravingen wel 5 jaar vertraging op maar deze instelling is nu prachtig gelegen op het terrein van het vroegere Nigrum Pullum. In het eetcafé van de instelling heeft men zelfs een bezoekerscentrum ingericht over deze opgravingen.

We wandelen van Alphen via Zwammerdam (met dorpscafé Gezwam!) naar Bodegraven en stuiten overal op sporen van deze oude geschiedenis.

Mocht Tacitus nog eens een kijkje kunnen nemen in het voormalig Germania, hij zou vast van mening veranderen. Woest en ruw is het hier allang niet meer. Lieflijk en idyllisch zeker wel, met name deze dagen met volop zon en voorjaarsboden!

Eerste Paasdag wandelen we rondom Leidschendam en Tweede Paasdag eten we met kinderen en kleinkinderen. Ieder van ons heeft iets lekkers gewrocht, dus genieten met een grote G!

Dinsdag varen we van Leidschendam naar Alphen a/d Rijn. Hier pakken we ons Groene Hartpad weer op en wandelen voor de verandering eens óver de hefbrug van Alphen, in plaats van dat we er onderdoor varen. Een prachtige wandeldag volgt met volop rust en landelijkheid.

Vrijdagochtend varen we naar Bodegraven, vanwaar ik de trein pak om de Koningsdagviering bij de mannetjes op school mee te maken en hun vakantieweekje feestelijk te helpen inluiden.

Daarna volgen nog twee wandeldagen vanuit Bodegraven. Zondag met Jeroen, Anja, Anja’s moeder en de hondjes; een rondje Reeuwijkse Plassen. Vooral de hondjes hebben zich kranig geweerd: terug bij de auto hebben zij maar mooi bijna 17 kilometer achter de hondenpootjes!

Ter afsluiting eten we gezellig met elkaar op de Knipmes en dan loopt weer een mooie (wandel)dag ten einde…

Maandag lopen we nog een stukje Groene Hartpad. De modernistische aanpak, waarmee men dit gedeelte van het plassengebied heeft gemeend te moeten aanpakken, kan ons niet echt bekoren maar waarschijnlijk ligt dat aan ons….

Gelukkig blijft er genoeg te genieten over. Bij natuurterrein Lusthof de Haeck kijken we onze ogen uit. In 1933 kocht de Rotterdamse arts Teupken dit terrein en plantte er in- en uitheemse planten en struiken aan. Verder liet hij het terrein zoals het was: drassig veenmosland, broekbosjes en rietvelden, door hem weer met elkaar verbonden door parkachtige bruggetjes.

Voor dinsdag staat het stukje Woerdense Verlaat – Woerden op de planning maar de weersvooruitzichten zijn zó slecht dat we losgooien.

We verlaten Bodegraven en onder wisselende luchten met felle zon, regen-, hagel- en sneeuwbuien varen we via Gouda de Hollandsche IJssel op

om uiteindelijk in Montfoort vast te maken. Van hieruit kunnen we nog mooi wat etappes Groene Hartpad belopen èn misschien donderdag een beetje Koningsdag meevieren!

PS Op de Hollandsche IJssel spotten we wel 3 ijsvogeltjes! Helaas geen foto; die akelige beesten blijven maar niet zitten!!