Als ik reis….

Ja, dat dus! Die zieleroerselen zijn alweer volop aanwezig. Verdriet in de naaste familie laat je niet onberoerd en geeft je het gevoel met lege handen te staan omdat je niets tot erg weinig kan doen om het leed te verzachten. Er zijn ja….maar zelfs dat valt af en toe niet mee. Laten we het over andere zaken hebben; zaken waarop we wel enige invloed en/of grip hebben, hoewel…

Het vertrek vanuit Scheveningen begint vanuit het niks te brommelen: we houden het weer in de gaten, gaan rekenen hoe lang we nu al hier in het Scheveningse liggen te dobberen, bespreken de plannen voor binnenkort, nou ja het vertrek is nakend. Zondag na Jeroens verjaardag lijkt een prachtige dag voor de overtocht te worden en omdat er nog wat afspraken zijn, besluiten we dan eerst maar Vlaardingen aan te doen. Hebben we de zee en het grootste deel van de Waterweg gehad maar zijn we toch nog in de buurt van….Afspraken worden gemaakt: zusje Els en zwager Chris gaan meevaren en zullen zondag om half 9 op de Knipmes aanwezig zijn. Alles in ordnung zou je zeggen, ware het niet dat op het laatste moment mist op zee roet in het eten gooit en het vertrek uitgesteld moet. Maandag lijkt betere papieren te hebben, een nieuwe opstapper is snel gevonden en inderdaad: maandag wordt een prima overtochtdagje, de saaiste van allemaal zelfs!

Ultra rustig (en mooi) weer en op de Waterweg alleen wat binnenvaartscheepjes. In Vlaardingen vindt de Knipmes een mooi plekje en blijken Peter en Anita Bol daar ook domicilie gekozen te hebben. De volgende dag moet daar natuurlijk nodig op geborreld worden en er wordt heel wat bijgepraat en gelachen! In Scheveningen valt ons vertrek vooral voor ons kleine vriendje Torque wel effies zwaar, hij snapt er niks van waar wij – en vooral Dorussie – nou ineens gebleven zijn.

Voor weer een beetje ruimte in de hoofden trekken we woensdag de wandelschoenen aan en vertrekken voor een kort tochtje Vlaardingen – Broekpolder. Het scheepvaartverleden van Vlaardingen is nog alom tegenwoordig en wordt mede in ere gehouden door straatjes die naar het water voeren te noemen naar de scheepswerfjes die hier ooit gevestigd waren.

Als we de snelweg onderdoor zijn wacht ons het prachtige natuurgebied Broekpolder en we lopen een stukje op met een jager en zijn twee jonge, draadharige Duitse staanders. Hij vertelt enthousiast dat hij alleen jaagt om te beheren, niet voor de leuk en dat alle dieren die door hem geschoten worden, op de een of andere manier worden gebruikt. Dat is mooi en ik moet denken aan het verhaal dat ik laatst op televisie hoorde, dat men het nuttigen van het vlees van geitenbokjes wil gaan introduceren. Logisch, want als we geitenkaas willen eten, zullen we toch ook iets moeten doen met de bokjes die dan onvermijdelijk ook geboren worden. Een goed initiatief lijkt mij.

We wandelen verder, zien een prachtig krakeendje dobberen en komen langs een trekpontje, dat duidelijk niet voor iedereen noodzakelijk is. Een knuppelpad brengt ons uiteindelijk bij een open gebied waar Schotse Hooglanders bijeen gedreven staan. We horen dat ze daar staan omdat de jongen een oormerk moeten krijgen en de handigste manier is om ze eerst allemaal bijeen te drijven. Er is zelfs een ieniemienie Hooglandertje bij dat gisteren pas is geboren. Of dat kleintje ook een oormerk zal krijgen, is niet duidelijk maar vooralsnog ligt hij daar als een zielig hoopje te bibberen van de consternatie. Gelukkig is mama Hooglander in de buurt en komt zij hem af en toe een geruststellend likje geven….

Om de hele operatie af te wachten gaat ons te lang duren, we zien wel dat er super rustig en liefdevol met de dieren omgegaan wordt. Onze route voert ons door Hooglander graasgebied en over een modderig pad tussen het water door. Prachtig is het hier en we genieten volop.

Aan het eind van het begrazingsgebied vinden we een bankje, waar we van een welverdiende kop koffie genieten. Daarna is het even kiezen op elkaar om weer de snelweg over te gaan maar al snel lopen we – afgeschermd van de herrie door een wel zeer effectief geluidsscherm – langs watertjes en door stadsparkjes terug naar het oude centrum van Vlaardingen. Het ringweggetje om de kerk, waar ook het oude stadhuis staat, doet ons denken aan zaken die voor ons nu wel erg actueel zijn en als er ook nog bloemen blijken te liggen, ja da’s dan wel héél toevallig!

We stappen maar door en al snel ligt daar onze Vader Knipmes trouwhartig op ons te wachten.

Vlaardingen en de Broekpolder, prima wandelcombi!!!

Een gedachte over “Als ik reis….

  1. Ja het is en blijft toch prachtig die broekpolder.Jullie volgende stap naar zeeland en weer ff werken .goede vaart en sucses.xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *