Achter de duinen is de kogel door de kerk

Dobberend achter de Scheveningse duinen en eerlijk gezegd al eerder is een (niet makkelijk) besluit genomen: na 10 geweldige jaren op onze Vader Knipmes voelen Fred en ik de wens om andere uitdagingen aan te gaan en wel vanaf een vast plekje in de buurt van (klein)kinderen, familie en vrienden. Met pijn in ons hart, maar vooral intens dankbaar voor de prachtige jaren aan boord, zijn we al een poosje voorbereidingen aan het maken om ons heerlijke scheepje verkoopklaar te maken.

Tien jaar intensieve bewoning hebben uiteraard hun sporen nagelaten en daarmee hoeven we nieuwe eigenaren natuurlijk niet op te zadelen. Het wachten is nu eigenlijk alleen nog op een nieuwe kuiptent en -kussens en dan hebben we in onze ogen gedaan wat we konden om ervoor te zorgen dat eventuele nieuwe eigenaren er een minstens zo heerlijk schip aan zullen krijgen als wij gehad hebben.

Tot die tijd gaan we natuurlijk gewoon door met varen, wandelen, leven en genieten van en op ons heerlijk huisje. Over onze definitieve entree op de ‘boten-te-koop-markt’ houden we jullie natuurlijk op de hoogte, dat spreekt voor zich. Dat zal hoogstwaarschijnlijk over een paar weken zover zijn.

Buiten al die activiteiten proberen we nog zoveel mogelijk te wandelen, hoewel echt veel kilometers maken, dat komt er, om voor de hand liggende redenen, niet zo van. Over kilometers gesproken: nog wel even vermeldenswaard is onze eindstand over 2017. We bereikten de 1260 kilometer, best aardig vonden wij zelf. Ook in 2018 gaan we proberen het bij te houden, we vinden dat eigenlijk best leuk.

In het kader van de Atlantic Wall reizen we naar Katwijk, waar we op resten van the Wall stuiten

en verder al kuierend genieten van het prachtige duinlandschap.

Ondertussen zochten en vonden we ook nog wat caches, wat toch weer een extra-dimensie geeft aan een wandeling.

We beklimmen Uitkijkpunt Vlaggenduin, dat door zijn uitstekend zicht over de omgeving

in de oorlogsjaren als observatiepunt gebruikt werd onder de naam De Koepel.

De narcissen bloeien belachelijk vroeg dit jaar maar desondanks genieten we toch wel van die vrolijke kleurtjes in de bermen.

Door het dorp Katwijk

komen we weer bij de bushalte, vanwaar we met een keer overstappen weer bij onze Knipmes geraken.

De stormen van de laatste tijd laten we maar rustigjes over ons heen komen, wel indrukwekkend hoor dat natuurgeweld. De kades verdwijnen onder het zeewater

en zelfs een steiger van de jachtclub raakt onbegaanbaar.

Stoer, vinden de kleinzoons als zij komen logeren en van de weeromstuit klimt de oudste stoer in bomen,

neemt zijn eerste heftruckles bij oom Jeroen

en houdt de jongste het maar op lekker knuffelen met Dorussie.

Op een mooie dag trammen we naar het Centraal Station, vanwaar we een rondje Haagse Bos willen wandelen. Het Haagse Bos is behouden gebleven dankzij de Acte van Redemptie uit 1575, waarin werd bepaald dat geen boom meer gekapt mocht worden en geen perceel verkocht. Ook het Malieveld viel onder deze Acte.

Hoe dan ooit de Utrechtse Baan en de Laan van Nieuw Oost-Indië aangelegd hebben kunnen worden, is mij dan even een raadsel maar soit… Het Malieveld dankt trouwens zijn naam aan het spel Malie, een adellijke sport die in de 17e en 18e eeuw erg populair was, een voorloper van het huidige golf.

Door landgoed Arendsdorp, geheel nieuw voor ons, verzeilen we uiteindelijk in Clingendael. Een prachtig landgoed waar het altijd heerlijk wandelen is.

Langs Museum Voorlinden komen we dan weer in het Haagse Bos terecht waar we een blik kunnen werpen op de enorme verbouwingswerkzaamheden die nodig zijn om Huis ten Bosch gereed te maken voor bewoning door onze koning en zijn gezin.

Als we de twee kruisende verkeerswegen veilig overgestoken zijn, belanden we na een paar honderd meter weer bij de tramhalte vanwaar het trammetje ons gezwind terug in Scheveningen afzet.

We hebben het fijn hier met vrienden, familie en natuurlijk de kinderen en kleinkinderen in de buurt en genieten van uitjes, etentjes en bezoekjes over en weer.

Voor het overige bereiden we ons voor op een Vader Knipmes, die te koop komt te staan en alle emoties die daar ongetwijfeld bij komen kijken. MAAR…..geen zorgen voor morgen, zullen we maar zeggen!!

7 gedachten over “Achter de duinen is de kogel door de kerk

  1. Hoi Marijke en Fred,

    Dat is best een , ongetwijfeld wel overwogen, heftige beslissing. Jullie een beetje kennende zal dat z’n redenen hebben. Nu maar hopen dat de Vader Knipmes een zorgzaam nieuw baasje krijgt. We zijn benieuwd waar jullie uiteindelijk domicilie vinden. We zullen de spontane ontmoetingen op het water gaan missen.
    Het gaat jullie goed in de best mogelijke gezondheid.

    Ria en Eric
    Mslv.AMER

  2. Jullie vaar en wandel verslagen zijn een inspiratie voor ons.
    De laatste ontmoeting was bij het sluisje van Leidschendam.
    Ik kwam even op de fiets langs om gedag te zeggen want ja die Knipmes ligt niet lang afgemeerd is mijn indruk..
    Het gaat jullie goed.
    Gr Wim en Gineke
    MS IJtunnel I

    • Dank jullie wel en ja, we herinneren ons je bezoekje nog goed hoor! Fijn te horen dat jullie ons volgen! We wensen jullie ook het allerbeste toe en wie weet, tot ziens!
      Hartelijke groet, Fred en Marijke

  3. Wat een leuke plaatjes alweer. Zeg, op die foto in de keuken met Fred lijkt Jeroen zo ontzettend op jou Marijke ! Hoe lang blijven jullie nog in Schevingen ? De week van 17 maart ben ik huisoppas bij Geja thuis als ze op vakantie zijn. Dan zit ik niet zo ver van bij jullie, nou ja, toch minder ver van van hieruit 🙂 Maar da’s natuurlijk nog wel effe.

    • Hé wat grappig Agda, ik hoor eigenlijk altijd dat Jeroen zo op z’n papa lijkt maar omdat jij die niet gekend hebt is het toch wel heel leuk dat jij ook iets van mij in hem herkend!! En inderdaad, half maart is nog wel ver weg maar we houden het in de gaten hoor. Lieve groet, ook van Fred en Dorus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *