Van de winter naar de lente….

Viert de winter in Maassluis hoogtij met vrieskou en sneeuw, zo gauw we Maassluis verlaten lijkt het de beurt aan de lente…

Niet gehinderd door de vrieskou maken we vanuit Maassluis een stevige wandeling door Midden-Delfland.

Een prachtig gebied waar het helaas bijna niet rustig wordt door de drukke snelweg van en naar Rotterdam. Desondanks toch een gebied dat zeer de moeite waard is om te voet te verkennen.

Als vrijdag en zaterdag de sneeuwdagen over Maassluis komen, verwelkomen we Digna en Milan met warmte, gezelligheid en erwtensoep. Zaterdagochtend heel vroeg vertrekken zij weer richting Schiphol om vandaar naar de jarige Richard in Warschau te vliegen. Zondag vieren we de 41e verjaardag van Joost, maandag komen schoonzusje en zwager nog even gezellig eten en dinsdag om 08.30 uur draaien de bruggen ons uitgeleide richting Nieuwe Waterweg.

Daar is het een drukte van belang met zee- en binnenvaartschepen in alle soorten en maten. Dankzij de onvolprezen verkeersbegeleiding sector Botlek (volgens ons op dit moment bevrouwd door Miranda, de dochter van Peter en Anita Bol),

bereiken we veilig en wel de Oude Maas waar het al wat rustiger wordt en daarna het Spui, dat we voor ons alleen hebben. Hoewel we steeds stroom tegen moeten trotseren, snort ons motortje rustig en kalm door. Langs Oud- en Nieuw Beijerland bereiken we het Haringvliet, nu nog slechts begeleidt door een stralende voorjaarszon.

Tiengemeten wordt gepasseerd – weer met dat dubbele gevoel dat ons hier altijd bekruipt. De boeren die het eiland in cultuur brachten en jaren- en jarenlang bewerkten moesten verdwijnen. Alles moest anders, Tiengemeten teruggegeven aan de natuur. In de achtergebleven boerderijen slapen nu natuurrecreanten of rusten vleermuizen.

Als we vastgemaakt zijn aan de binnenkant van de jachtensteiger bij de Volkeraksluizen, wandelen we langs de parallelweg (héél niet leuk) naar de overkant. De bedoeling om hier nog een wandeling te maken zetten we snel overboord. In het donker terug langs die weg lokt voor geen meter. We houden het bij een poosje het drukke sluizenbedrijf van dit enorme complex aanschouwen.

De nacht is helder en de te koop liggende schepen van de jachtmakelaar lichten fraai op in de lampen van de steiger.

De volgende dag wordt nog zonniger en we genieten – ondanks mijn opkomende griepje – van het tochtje naar onze geliefde Grevelingen. Ook Brouwershaven voelt weer als thuiskomen, zeker als blijkt dat zusje Lydia de koffie (mèt Zeeuwse bolussen) klaar heeft!!

We vinden een gastvrij plekje bij Ad en de gebroeders Van Ast, waarna we nog één keer moeten gaan verkassen. Er wordt gewerkt aan de kade in de oude haven van Brou en de kapitein van het werkschip, dat steeds heen en weer moet varen, vindt dat wij maar lastig liggen.

Eenmaal verhaalt, is ook hij tevreden en duik ik mijn bed in om die akelige griep eruit te zweten….

Duinen, stad en Haagsche Hopjes

In 1792 was aan de Haagse Laan van Meerdervoort de confiserie van Van Haaren & Nieuwerkerk gevestigd. In dat jaar kwam baron Hendrik Hop boven dit confiseurhuis wonen. Deze baron liet op een ‘kwade’ avond zijn koffie met suiker en room op de kachel staan. De volgende ochtend was zijn koffie gecarameliseerd. Toen zijn dokter de baron verbood nog langer koffie te drinken, herinnerde hij zich deze ‘kwade’ nacht en de gevolgen daarvan en vroeg zijn benedenbuurman voor hem deze ‘brokkenkoffie’ te maken. Zo ontstonden de befaamde Haagsche Hopjes, die in 1880 als zodanig geregistreerd werden. Haagse verhalen, Haagse geschiedenis, tijdens de wandelingen uit ons Haagse boekje komen we er zoveel tegen….

We wandelen in Moerwijk door woonwijken, parken en plantsoenen, langs een prachtige Hindoetempel

naar de kerk van Rijswijk, waar mijn persoonlijke geschiedenis de wandeling raakt. In deze kerk trouwde mijn opa op 65-jarige leeftijd na jaren weduwnaarschap met een Haagse dame. Hij verhuisde voor haar van het toen nog ultra-landelijke Leidschendam naar het Den Haag van de kopjes koffie en thee gebruiken in de stad.

Hij ging met haar – een lief mensje overigens – wonen op een bovenwoning, waar we ook langs wandelen en was daar, zoals ik me mijn opa herinner, niet echt gelukkig. Uiteindelijk vonden ze een benedenwoning met een tuintje voor en achter en dat kwam voor hem dichter in de buurt van hoe hij wilde leven. Ook langs dat huisje voert onze route, bijzonder om hier zoveel jaar na dato weer te wandelen. Opa overleed en omaatje Bresterstraat, zoals wij haar noemden, kwam jammerlijk om het leven toen ze ’s avonds laat terugkeerde van een bezoek aan vrienden. Voorbijgangers vonden haar, liggend in een groenstrook. Gelukkig was er geen misdaad in het spel, zij overleed aan een hartaanval…

We wandelen regelmatig langs het watertje de Laak, waaraan het Laakkwartier zijn naam dankt. Een nietig stroompje in al dit grootsteeds geweld. Via Haagse Hogeschoolgebied

komen we uiteindelijk bij het terrein van het vroegere slachthuis. In de jaren dat dat in bedrijf was, tussen 1911 en 1985, besloeg dit terrein al het enorme oppervlak van meer dan zeven hectare grond.

Er werd niet alleen geslacht maar ook vlees verwerkt. Bovendien verzorgde men de koeling van naast vlees, ook groente, fruit, zuivel en bloemen en werd ijs geleverd aan slagers in Den Haag en omgeving. Zelfs controlecentra voor slagerijen en supermarkten waren hier gevestigd en vielen onder de verantwoordelijkheid van het slachthuis.

Tegenwoordig is hier het stadsdeelkantoor gevestigd en een grootschalige woonwijk gecreëerd. Als we nog een stukje langs de Laak wandelen, komen we bijna vanzelf weer bij het futuristische station Moerwijk uit, waar we het trammetje terug naar Scheveningen nemen.

Op een druilerige zondag wandelen we door het Westduinpark naar De Vulkaan, vanwaar we een mooi uitzicht hebben op stad en omgeving.

Gedeeltelijk door de duinen en over het strand terug maken we er een mooi rondje van.

Een onverwachte maar gelukkig korte ziekenhuisopname gooit nog even roet in het eten. Van verdere Haagse wandelingen zal het niet meer komen, dat is jammer maar Den Haag loopt niet weg en wij hopen hier in het najaar weer terug te zijn, dus wat in het vat zit….

Op een druilerige en koude dinsdag gooien we los, zwaaien Scheveningen vaarwel en zetten koers naar Maassluis. Daar willen we nog een weekje domicilie kiezen in verband met feestelijke en minder feestelijke verplichtingen in de buurt. De tocht is saai en koud, het water van de Noordzee heeft een bijzondere kleur op deze dag.

Als we de Nieuwe Waterweg opdraaien, passeren we al snel de afmeerplaats van de Stena Line en aansluitend de Maeslantkering. Hier worden we ook even nieuwsgierig bekeken door een zeehondje, dat het al snel gezien heeft en weer onderduikt, weg van deze druilerige wereld.

Begeleid door de Verkeerscentrale is het een snelle en veilige tocht geworden en draaien we zonder problemen het havenkanaal van Maassluis in. Twee mannen die op de zeesleper Elbe aan het werk zijn, bekijken ons notedopje bewonderend en merken op dat het wel een fluisterboot lijkt, zo mooi rustig loopt ons motortje! Tsja, daar kunnen we dus alleen onze Jeroen van Jachtservice Scheveningen de credits voor geven en dat doen we natuurlijk van ganser harte! We zwaaien naar Peter Winnen, die bezig is op zijn schip en maken en passant een koffie-afspraak.

Dan moet de mast gestreken en aansluitend moeten een paar bruggen gepasseerd voordat we de binnen- en daarna de jachthaven bereiken waar we gastvrij worden ontvangen door de havenmeester en een best aardig plekje vinden om nog een weekje te bivakkeren. We verheugen ons op een paar wandelingetjes door en in de omgeving van het aardige stadje dat Maassluis is.

’s Avonds komen Jeroen en Anja nog even gezellig eten om te kijken of we wel een mooi plekje hebben èn om een beetje af te kicken. We zullen Jeroen’s bijna dagelijkse bezoekjes en de reuring aan de Scheveningse haven zeker missen om nog maar te zwijgen van de vlakbije aanwezigheid van Joost, Marjon, de mannetjes, zusjes, zwagers, neven, nichten, vrienden en bekenden…. Fijn om nog even in Maassluis – en dus toch min of meer in de buurt – te zijn!

Oh, oh, Den Haag…..

Inmiddels al ruim twee maanden in Den Haag/Scheveningen en wat genieten we hier! Niet in de laatste plaats van familie, vrienden en bekenden natuurlijk. Bovendien wandelen we wat af in de omgeving en – dat is het fascinerende van Den Haag – het blijft altijd leuk en boeiend.

De kleinkinderen geven heel veel plezier. Zij komen slapen, we knutselen, we bakken en we trekken erop uit naar speeltuin, bos en de ijspret op de boulevard.

We vieren kerst en bakken oliebollen met elkaar in de loods van Jeroen. Die bollen worden, door vrienden en bekenden, dan vervolgens met een snelheid geproefd waar niet tegenaan te bakken lijkt!

Iets nieuws op internet, een groep met de naam Wandel 1.000 kilometer in 2017 brengt ons op het idee onze gewandelde kilometers nu eens precies bij te houden. Vanaf 1 januari zijn we begonnen en natuurlijk zijn we reuze benieuwd naar de eindstand op 31 december. Vooralsnog zitten we zo rond de 80, nog 920 te gaan dus…

Dorus is helemaal gelukkig op het strand en zwemt zich een slag in de rondte. Het zeewater is goed voor zijn vacht, die ziet er nog steeds pico bello uit, terwijl de scheerbeurt afgelopen zomer in Berlijn toch al een mooi poosje terug is.

Naast alle vreugde en gezelligheid is daar ook het verdriet om het afscheid van ons schoonzusje. Niet onverwacht, maar toch… Zij zal node gemist worden. Zoals altijd zoeken we vertroosting in wandelen en dat helpt. Op een regenachtige dag wandelen door het centrum van Den Haag. Precies in de periode dat de alom bekende Haags/Britse straatmuzikant Chuck Deely kwam te overlijden. Prachtige bloemen markeren zijn vaste stek van de laatste jaren en in de poptempel Het Paard wordt een waardig muzikaal afscheid georganiseerd. Waar een nog-niet-eens-echte stad groot in kan zijn, ik bedoel maar…

 

We wandelen via Plein en Mauritshuis langs de Hofvijver naar het Binnenhof en achterlangs de Ridderzaal – ook voor ons een totaal onbekend stukje –

door de Statenpassage terug naar de chique Passage. Vandaar maken we een rondje naar Paleis Noordeinde en dan via Lange Voorhout en Hotel des Indes naar de gezellige Dennenweg. Via de Koninklijke Schouwburg komen we dan weer terug bij het Centraal Station en het herdenkingsplekje voor Chuck. De tram brengt ons weer naar Scheveningen.

Scheveningen, dat we – wellicht ten overvloede – nog eens extra ontdekken aan de hand van een zojuist aangeschaft boekwerk: Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag. Inmiddels zijn we twee wandelingen uit dit boekje verder en kunnen we het met een gerust hart aanbevelen!

De tweede wandeling voert ons op een ijskoude, mistige ochtend langs de noordkant van Scheveningen. Vanaf het Zwarte Pad via de Luchtwachttoren uit de periode van de koude oorlog

geraken we bij de prachtige watertoren, die nog steeds dienst doet. Op het terras van een gesloten etablissement genieten we uit de wind van koffie en een stroopwafeltje, met dank voor het gebruik van de stoelen…

Na het Scheveningse gevangenisgebouw verzeilen we al snel in de grote duinpan Klein Zwitserland. Prachtig gelegen sportvelden en een manege vonden hier een luw onderkomen.

De duinpan kan in zijn geheel rondgelopen worden en is voor ons dé ontdekking van deze prachtige tocht. Daarna volgt al snel het Hubertuspark, waar we de voormalige Tagelenberg – tegenwoordig Hubertusberg – beklimmen. Omdat het winter is kunnen we toch genieten van een mooi uitzicht, terwijl dat in de zomerperiode ten enenmale onmogelijk schijnt te zijn.

Bij het voormalige hoofdgebouw van de KLM, waar nu het Ministerie van Infrastructuur en Milieu gevestigd is, ontmoeten we een oud-werknemer en maken een praatje.

De man is een fervent kanoër en vertelt enthousiast over de tochten die hij gemaakt heeft, waarvan vele ook op bij ons bekend terrein. We kunnen nog wel uren doorbabbelen maar we hebben nog wat kilometertjes te gaan en ook de man moet weer door. Altijd ontzettend leuk zulke ontmoetingen… Via de Scheveningse Bosjes en het fraaie Belgisch Park komen we uiteindelijk weer op de boulevard. Het had verstandiger geweest om vanaf hier de bus terug te nemen maar na een banaantje en een mandarijntje besluiten we ook de laatste kilometers te wandelen.

Voor ons geen enkel probleem maar we hebben even buiten ons Dorussie gerekend. Als je als dapper hondje tenslotte al ruim 13 bent en de winterwandelingetjes zich tot nu toe tot zo’n 7 kilometer beperkten, dan is 17 ineens toch best iets om je hondentandjes op te breken en dat is precies wat er gebeurt: het laatste stukje lopen we langzaam, héél langzaam en eenmaal thuis is onze lieverd echt moe, heel erg moe…

We vertroetelen en verwennen hem vol schuldgevoel, wat een sufferds zijn wij dat we even geen rekening met hem hielden!

De volgende ochtend is de haven dichtgevroren en ons Dorussie – gelukkig – weer helemaal de oude! Vandaag krijgt hij een welverdiende rustdag en vanmiddag wandelen wij zonder hem naar Loosduinen…..

Herfst, warmte en gezelligheid

Delft

Delft, waar wil je mooier zijn dan in de buurt van twee van de drie kleinkinderen? Bezoekjes op de kleuterschool van onze Marnix, die zojuist 4 jaar is geworden en al heel snel helemaal gewend is aan het nieuwe regime.

Het kleuterklasje van Fabian komt in zijn geheel een bezoekje brengen aan boord van de Knipmes, in het kader van de Kinderboekenweek, met als thema Krasse Knarren, of iets dergelijks…

img-20161012-wa0013

Geweldig gezellig allemaal, al hadden we wel eens willen weten wat de meerderheid van de collega-kleuters nou leuker vond: de boot of ons Dorussie!

Verder bezoekjes van geliefde oude en nieuwe vrienden en bekenden, familie en ja ook de Zeeuwse kinderen, inclusief ‘grote’ kleinzoon, komen een kijkje nemen in het Delftse, hartverwarmend allemaal!

Natuurlijk wordt er ook af en toe een Delfts ommetje gemaakt en kunnen we genieten van prachtige stad- en herfstplaatjes. Halloween vieren we, om eerlijk te zijn voor het eerst van ons leven, met kinderen en kleinkinderen en natuurlijk is oma al heel snel omgetoverd tot heks – daar ben je zó klaar mee, tenslotte! We delen de zelfgemaakte spooklollies uit, die we voor de gelegenheid op een pompoen staken en het wordt een heel spannend en gezellig gebeuren, al met al!

Op een mooie zondag wordt, na rijp beraad en met pijn in het hart, het besluit genomen om de volgende ochtend in alle vroegte Delft te verlaten. Het weer en de stroming lijken gunstig, de dagen daarna worden de omstandigheden snel minder volgens de berichten, dus het moet er dan toch maar van komen: de Knipmes wendt de steven richting Scheveningen! De volgende ochtend begint mistig en door een mystieke wereld varen we richting Rotterdam.

p1070107

Een bijzonder, en uiteraard weemoedig afscheid, maar eenmaal bij de Parksluizen klaart het op en varen we, in de schaduw van de Euromast, al snel een heldere Nieuwe Waterweg op.

p1070118

Het is rustig met de (zee)scheepvaart en dat is fijn, want die joekels kunnen golven trekken, daar krijgt een paard de hik van! We genieten van de omgeving en de steeds sterker wordende zilte zeelucht.

Eenmaal de Stena-kade bij Hoek van Holland voorbij, ronden we al snel de pier en zetten koers richting Scheveningen.

Over een strak blauw zeetje dobberen we rustig noordwaarts en al betrekkelijk snel varen we de Scheveningse haven in.

p1070163

Ook hier zijn we weer thuis en dat voelt als rijkdom: zoveel plekjes om je thuis èn welkom te voelen!

20161031_125532

We worden begroet door oude Scheveningse bekenden en de volgende dag ook door zoon Jeroen, die een paar dagen geveld was door de griep. Als vanouds vertrouwd, gaat Fred al snel aan de klus – er is genoeg te doen op en aan de Knipmes ondertussen en reizen we met het openbaar vervoer van hot naar her om links en rechts bezoekjes af te leggen. Er staan er nog heel wat op het program, hopelijk gaat dat de komende weken allemaal goed komen. Aan boord ontvangen we eters, koffiedrinkers en borreltje-pakkers of gewoon zomaar praatjesmakers, we genieten van alles en iedereen.

Met Dorus wandelen we door de duinen naar het strand. Hij zwemt weer als een gek ventje in zee en zijn krulletjes worden mooier en mooier. Om bij duinen en strand te komen moeten we eerst door de bouwput, die het Norfolk-terrein hier in Scheveningen geworden is. Wàt een bouwactiviteiten men hier ontwikkelt, niet te geloven! Ook langs de haven zijn complete appartementencomplexen verrezen; ze doen maar en gaan gewoon door, ook als wij er even niet zijn!

p1070189

Het is ook hier in Scheveningen genieten met een grote G en als we slapen gaan, vegen we met een gul gebaar de grote glimlach van ons gezicht, om hem de volgende ochtend al heel snel weer op ons smurfie te betrappen!!