Hobbelend naar Scheveningen

En dan, dan valt er sneeuw, heel veel sneeuw in Delft en in grote delen van Nederland. Wat eerst regen, heel veel regen is, verandert langzaamaan in echte onvervalste sneeuw en al snel heeft heel de wereld de vredige uitstraling van een witte, alles bedekkende deken.

De regenperiode benutten we om de Knipmes met duizenden (nou ja, honderden) lichtjes in Kerstsfeer te brengen.

Van de sneeuw genieten we natuurlijk met volle teugen en wat is er mooier dan de binnenstad van Delft in een sneeuwnacht?

Met kinderen en kleinkinderen aanschouwen we het aansteken van de enorme kerstboom op de Grote Markt in Delft.

Een feestelijk gebeuren, dat doorheen de hele binnenstad wordt gevierd met glühwein, chocolademelk, lichtjes, kraampjes, muziek en noem maar op.

Onze kleine mannen komen nog een nachtje logeren, altijd genieten natuurlijk

en op een niet zo erg mooie zaterdag reizen we richting Noordwijk voor een stukje Atlantic Wall-wandelpad. Het is droog maar guur weer, stoer om de duinen in te trekken en dat doen we dan ook.

Al snel stapelen de sporen van de Atlantic Wall zich op: Museum Engelandvaarders,

het Atlantic Wall-museum, restanten van bunkers, loopgraven en versperringen. Het ‘hoogtepunt’ vormt voor ons de schoenafdruk van een Duitse soldaat waarop het hoefijzervormige hakbeslag duidelijk te zien is.

Al met al een indrukwekkende maar ook heerlijke wandeling. Jammer dat het Atlantic Wall-museum gesloten bleek, dat hadden we graag bezocht maar wie weet, ooit….

De bus en de trein brengen ons terug in Delft, vanwaar we de andere dag samen met Dorussie naar Naaldwijk bussen voor een supergezellig ontbijtje met zusje Petra en neef Stanley en waar Dorus net doet of’ie nog jong is samen met het ook al 10-jarig hondje Diesel.

Eenmaal thuis is hij de rest van de dag onder zeil en kunnen wij hem met een gerust hart aan boord achterlaten

om het nieuwe huis van onze vrienden Paul en Wilma te bewonderen en daarna met elkaar een hapje te eten. Gespreksstof te over en ook deze avond vliegt voorbij.

En dan, net als we andere dingen plannen, lijken de omstandigheden redelijk om richting Scheveningen te dobberen. Afspraken met opstappers Herman en Jacqueline zijn snel gemaakt en dinsdagochtend om even voor negen is het zover en gooien we los. Al snel bereiken we de Parksluizen in Rotterdam en het weer wordt allengs beter en beter. We draaien de betrekkelijk rustige Nieuwe Waterweg op en buiten wat gedobber door grote zeeschepen en de onvermijdelijke golfslag daar waar de Nieuwe Waterweg in zee uitmondt verloopt de reis voorspoedig.

Eenmaal op zee denken we het lek boven te hebben, maar dan hebben we toch even buiten de waard gerekend. De golfslag is aanzienlijk en veel hoger dan de 60 cm die ons beloofd is. We rollen, stuiteren en dobberen richting Scheveningen

terwijl de bewolking bovendien ook toeneemt en ons gezelschap wordt rustiger en rustiger. Allevier zullen we blij zijn als we de rust van de Scheveningse haven bereiken.

En dan, als we de pieren en het reuzenrad van Scheveningen in het vizier hebben, draait een kleine rib de haven van Scheveningen uit en vragen wij ons af wat die persoon bezielt om met dit weer de zee op te gaan. Ik pak de verrekijker en ontwaar drie mannen in het bootje, best vreemd vinden wij. Totdat we in de smiezen krijgen dat één van die drie rare mannen onze eigen Jeroen is die gewapend met zijn camera foto’s van onze Vader Knipmes komt maken!! Hij wordt vergezeld van Marnix en André, twee havenvrienden. We worden hartelijk zwaaiend verwelkomd en het laatste stuk door hen geëscorteerd richting de veilige haven.

Sinterklaas had jaloers geweest op zo’n welkom en wij voelen ons blij vereerd.

Eenmaal vastgeknoopt wordt er een stevige kan koffie gezet voor de heren, die het enorm koud gehad hebben op zee en kunnen we een poosje heerlijk bijkletsen voordat zij allemaal weer aan hun werk gaan en wij afscheid nemen van onze gezellige opstappers.

Wij genieten van weer een plekje ‘thuis’ en van alle lichtjes die hier ’s avonds de hele haven versieren. Met onze versierde Vader Knipmes passen we hier weer wonderwel tussen. Rest ons niet anders dan onze volgers prachtige, warme en gezellige feestdagen toe te wensen en alle goeds voor een gezond, voorspoedig en welvarend 2018!!

Yes, we did it!!!

Het is gedaan, het Groene Hartpad zit erop! 195 kilometer puur – nou ja effe eerlijk, niet altijd puur maar toch – genieten. Voor het zover is, moeten we bij de SVB, in Rotterdam dit keer, maar weer eens laten zien dat we het nog steeds doen. Je moet er toch niet aan denken dat wij allang het loodje gelegd zouden hebben en zij nog steeds nietsvermoedend die enorme AOW-bedragen naar ons overmaken! Nou ja, regels zijn regels, daar gaan we niet over zeuren. Het is ons genoeg om er ter plekke de draak mee te steken en te zien dat de dienstdoende ambtenaren zich ook enigszins opgelaten voelen.

Natuurlijk treinen we niet zomaar richting Rotjeknor, er moet wel gelijk een wandeling aan vastgeknoopt worden. Een onvervalste stadswandeling dit keer. Een stadswandeling op een mistige, kille dag maar man, wat hebben we genoten! Grote kunst, kleine kunst;

gedenktekens, teksten en gedichten die je doen glimlachen of bijna tot tranen ontroeren:

Rotterdam heeft van alles in huis en wij zijn nooit te beroerd om daarvan een genietinkje of wat mee te pikken!

Het bezoekje aan de SVB wordt afgesloten met een frietje van Bram Ladage en zo krijgen regeltjes van overheidswege alsnog gouden randjes.

Half november bussen we weer naar De Zweth om het Groene Hartpad op te pakken

en waren we wellicht in de veronderstelling, dat dit een soort thuiswedstrijd zou worden over bekende paden, nou dan moeten we op die veronderstelling terug komen want niks blijkt minder waar!

Via onbekende paden en langs onbekend water verdagen we in Kethel. Enigszins verloren ligt het daar landelijk te wezen te midden van de oprukkende stadse bebouwing,

het oude kerkje nog immer op de kleine terp en een wijkparkje dat landelijk oogt. Hondenlosloopgebied blijkt het hier te zijn en het misverstand is kennelijk dat honden hier dus ook los moeten lopen: een angstaanjagende herder jaagt achter een klein hondje aan. De angst stroomt uit de kleine oogjes, het beestje rent duidelijk voor zijn leven. Als we opmerken, dat dit echt heel traumatiserend is voor die kleine antwoordt de eigenaresse van de herder dat honden hier toch los mogen…..natuurlijk! Verontwaardigd over zoveel lompheid wandelen we verder, hoe dom kan je zijn. Gelukkig blijft de boosheid niet lang hangen, op zoek naar een koffiebankje verzeilen we bij een bezoekers/natuureducatie-centrum dat verlaten oogt maar waar wel een aantrekkelijk bankje staat te lonken. Als we het terrein oplopen blijken er toch twee heren aanwezig en een gezellig praatje is snel gemaakt. Als de heren de aanpalende volks/schooljeugdtuintjes intrekken om te klussen, kunnen wij op gemak van onze koffie genieten.

Het is heerlijk hier en als we weer verder gaan staat er een koppel koeien erbarmelijk te loeien. We snappen niet wat er aan de hand is, totdat we, heel in de verte, een trekker zien naderen. Dit moet wel de boer zijn die bij die koeien hoort en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bijzonder hoe die beesten dat zo snel in de smiezen hebben. Ze worden opgehaald om nog een poosje naar een andere wei te gaan voordat ze voor de winter de stal ingaan.

Ze zijn helemaal uitgelaten en blij dat ze mee mogen, echt leuk om te zien. Uiteindelijk brengt ons pad ons in Vlaardingen, waar we helemaal langs de Vlaardingse Vaart naar Schipluiden kuieren.

Kilometers lang, maar saai? Echt niet! We denken aan de Westlandse schaatsers die in strenge winters de ijzers onderbonden en op weg gingen naar Vlaardingen om vervolgens met Vlaardingse Moppen in hun kontzak terug te komen. Kwamen de moppen heel aan in het Westland, dan waren het beste schaatsers. Veel mindere goden strandden echter in café Vlietzicht langs de Vlaardingse Vaart en moesten soms zelfs aan het eind van de dag in kennelijk staat opgehaald worden door het thuisfront!

Eenmaal in Schipluiden valt de regen en schuilen we in het bushokje vanwaar na een poosje de bus ons terug in Delft aflevert. De laatste Groene Hartetappe liepen we afgelopen woensdag. De bus levert ons weer keurig af in Schipluiden.

We zoeken wat caches want in de tussentijd hebben we iets grappigs ontdekt. Het heet geocaching en wij vinden het gigantisch leuk. Overal over de hele wereld liggen kleine ‘schatjes’ verstopt en eenmaal ingelogd kan je precies zien waar die schatten zich bevinden. De kunst is dan natuurlijk nog wel even om ze echt te vinden maar heel erg ingewikkeld is dat toch niet. Superleuk te combineren met wandelen en in het stuk tussen Schipluiden en Delft vinden we er een stuk of 8. Het hadden er meer kunnen zijn maar andere afspraken dwingen ons om ook een beetje de tijd in de gaten te houden. Wie precies wil weten hoe het zit, moet maar eens googelen….

Schipluiden doen we dientengevolge nogal uitgebreid maar eenmaal in de polder drinken we koffie en genieten van het vogelleven om ons heen. Een bonte specht laat zich spotten,

de ganzen zijn druk in de weer en spreeuwen maken prachtige figuren in de lucht. Kennen we de wijk Tanthof in Delft, de Tanthofkade – een oude waterkering – kennen we helemaal niet en we verbazen ons over zo’n prachtig voetpad aan de rand van de stad.

Den Hoorn voert ons door een nieuwbouwwijk weer helemaal naar de westkant van Delft, ook weer via verbazingwekkend mooie natuurgebieden. Daarna wandelen we dan dus echt Delft in en via Wilhelminapark

en Buitenwatersloot komen we tenslotte terug in Delft, waar het prachtige station ons wacht en we het Groene Hartpad als voltooid kunnen beschouwen…!

Ondertussen drijven we nog steeds, naar volle tevredenheid overigens, in Delft. Na de Sinterklaas zouden we naar Scheveningen vertrekken maar golfhoogten houden ons hier. We wachten het allemaal af en als de voorwaarden dan op een dag gunstig zijn, wagen we de oversteek naar Scheveningen, waar de Knipmes zijn technische onderhoudsbeurten zal krijgen. Het heeft allemaal geen haast, gaat vast en zeker goed komen!!

Hoe Delft-dagen weken worden…

Dankzij de hulp van onze kleine mannen hebben we een paar weken geleden Delft bereikt. In Leidschendam stappen zij op en wijzen ons hoe we verder moeten varen. De sluis in Leidschendam overwinnen we dankzij noeste arbeid van die twee: het lijkt wel of de Vader Knipmes de kademuur opgetrokken moet worden!

In Voorburg houden we lunchpauze en moet er in het park gerend worden want: dit vinden we altijd zo’n leuk park, oma…

We vieren de 5e verjaardag van onze jongste met taart, vriendjes en heel veel cadeautjes

en de verjaardagen van allebei de familieoudsten op een prachtige zondag met een rondvaart door Den Haag,

terrasbezoek in de buurt van de Hofvijver en aansluitend een gezellig etentje met tapas en grote-rieten-limonade voor de liefhebbers.

Het Groene Hartpad wordt weer opgepakt en ook in de omgeving van Delft valt meer dan genoeg te genieten, om nog te zwijgen van de stad zelf, altijd gezellig natuurlijk!

Een klein weekje Veluwe voor mij en mijn vriendin is de kers op de taart en Fred is blij dat hij even ongestoord kan klussen: een win-win-situatie dus.

We genieten van prachtige herfstplaatjes, paddenstoelen in grote getale en, even schrikken, een agressieve Amerikaanse zoetwaterkreeft op ons wandelpad.

Een ware plaag schijnen die beesten te zijn, ze terroriseren en verwoesten de onderwaterfauna. Misschien hadden we hem beter dood kunnen trappen maar ja, dat doe je toch ook niet, hè? We hoorden dat ze zelfs regelmatig in woonwijken gesignaleerd worden…

In Delft vinden we een plekje aan het eind van de steiger, waar binnenvaartschepen soms angstaanjagend dicht langs de Knipmes scheren als zij de scherpe bocht in de Schie nemen. Af en toe willen andere bootjes vastmaken aan onze Knipmes. Dat vinden wij echt geen goed idee en het eind van het liedje is, dat we een brief op het raam plakken om dubbelliggen en eventuele schade te voorkomen. Better safe than sorry, zullen we maar zeggen. Normaal hebben we helemaal geen problemen met dubbelliggen hoor, iedereen wil tenslotte graag een plekje maar in dit geval: beter niet! Gelukkig wil iemand van de overkant heel graag ruilen en zo kunnen we na een week of twee veilig – en rustiger – vastmaken aan de kade.

Het Groene Hartpad wordt, als gezegd, weer opgepakt en via trein, metro en bus bereiken we Ouderkerk a/d IJssel. Daar waren we gebleven en als het pontje ons overgezet heeft, kunnen we verder.

Eerst een stukje langs de IJssel en daarna door prachtig groen gebied

richting Rotterdam en om preciezer te zijn, richting Kralingse Plas. Er loopt een grappig steiger-voetpad naar de andere kant van de plas

en vervolgens komen we door stedelijk gebied aan de Rotte, die we ook nog een klein stukje volgen. Bij station Rotterdam-Noord eindigt onze wandeling dan. De trein brengt ons in no time terug in Delft. Een paar dagen later als er een prachtige dag verwacht wordt, treinen we weer naar Rotterdam Noord en wandelen we verder langs de Rotte en de Bergse Voorplas, een prachtig gebied onder de rook van Rotterdam.

Door Hillegersberg en Schiebroek belanden we uiteindelijk in Berkel Rodenrijs vanwaar een saai stuk ons uiteindelijk langs de Zweth doet belanden.

Als we onze boterhammen op hebben wacht ons nog een fraai wandelpad langs de Zweth,

dat ons uiteindelijk naar het gehucht Zweth brengt met het gelijknamige Restaurant Aan de Zweth.

De bus brengt ons dan terug in Delft. Nog twee etappes te gaan en dan zit ons Groene Hartpad er op. Tot die tijd genieten we met kinderen en kleinkinderen van bezoekjes, zwem- en muzieklessen van de kleintjes en een museumbezoek met ons oudste kleinkind aan Naturalis in Leiden. Kortom, de tied vliegt hier in het Delftse!

Van Grevelingen naar Kager Plassen

Terwijl buiten de storm woedt en de ramen van de Vader Knipmes worden gegeseld door de slagregens, lijkt het een mooi moment om jullie bij te praten. Wat is er tenslotte lekkerder dan met een wijds uitzicht over de Kaagse Plassen, bulderende wind en slagregens lekker warm in je bootje te schrijven over de belevenissen van de afgelopen weken?

Op een mooie dag verhuizen we van West-Repart naar het haventje bij het Springersdiep.

Daar vlakbij wacht ons een wandeling uit ons pas aangeschafte wandelboekje Wandelen langs de Atlanticwall in Zuid Holland.

De wandeling bij Ouddorp is de meest zuidelijke van allemaal, dus een mooi moment om hier een begin te maken. We beginnen met een stuk over het strand en we zijn de enige wandelaars hier op de vroege ochtend.

Alleen de meeuwen houden ons gezelschap.

De wandeling is prachtig en verrassend. Hoewel wij niet veel met militair erfgoed hebben is het toch wel een eye-opener te zien hoeveel militaire activiteiten hier geweest zijn en hoeveel er nog bewaard is gebleven.

Vooral vlakbij het Springersdiep is een heel gebied met de overblijfselen van een enorm bunkercomplex midden in de duinen.

Indrukwekkend en een prachtig gebied om te doorkruisen.

Als we weer vertrekken van het Springersdiep komt Fred’s 71e verjaardag in zicht en dat worden heerlijke en gedenkwaardige dagen. Zelfs ons oud-omaatje van 91 is van de partij! Met haar rollator komt zij naar de boot wandelen om vervolgens zonder dralen aan boord te stappen, echt een kanjer!

Als de feestelijkheden achter de rug zijn, vinden wij het de hoogste tijd om los te gooien en de Grevelingen te verlaten.

Bij zonsopkomst varen we door een prachtige wereld op Bruinisse aan, uitgezwaaid door een drietal zeehondjes.

Via verschillende sluizen komen we uiteindelijk bij Dordt. Een saaie tocht en als blijkt dat bij ons favoriete haventje – het Maartensgat – de steigers vernieuwd worden, waardoor er geen plaats is voor ons,

besluiten we nog even door te gaan. Bij Krimpen a/d Lek in het Balkengat vinden we een gastvrij plekje.

De volgende dag varen we door naar Waddinxveen. Daar maken we net voorbij de hefbrug vast, een mooi, maar onrustig plekje.

We mogen diverse enorme (water)transporten bewonderen en dat maakt het natuurlijk ook wel weer erg leuk.

De volgende dag hebben we een wat aparte planning: wandelen van Waddinxveen naar Alphen a/d Rijn, met de trein terug en vervolgens met de Knipmes weer terug naar Alphen. Het wandelgedeelte van dit plan voert ons door mooie natuur en eindigt bovendien verrassend:

als we Alphen in wandelen worden we ingehaald door twee fietsers. Dat blijken schoonzusje Maja en haar man Cor te zijn! Afspraken zijn snel gemaakt, morgen komen zij een vorkje meeprikken op de Knipmes! Het blijkt sowieso een verrassende dag: als we later in de middag Alphen invaren worden we enthousiast toegezwaaid door Ad en Tineke van de Avontuur. Er is nog plaats achter hun schip, dus eenmaal vast moet er natuurlijk koffie gedronken/bijgepraat worden, enorm gezellig! We blijven hier liggen maar laat op de avond blijken we op de weekendplek van een enorm werkschip te liggen. Grote schijnwerpers die bij ons naar binnen schijnen maken al snel duidelijk dat er enige actie van onze kant verwacht wordt. De mannen zijn supervriendelijk en met een beetje passen en meten past alles en ligt de Vader Knipmes als een wel erg kleine David tussen twee Goliathen. Fred zegt altijd: als het past is het goed, en dat is natuurlijk helemaal waar.

De volgende ochtend komt Joost Marnix brengen en samen met hem gaan we naar de Alphense markt, een heerlijke ochtend en om een uurtje of twaalf wordt onze kleine man weer opgehaald door zijn papa, ze hebben een strak schema dit weekend. Wij eigenlijk ook wel: er moeten nog inkopen gedaan en eten voorbereid voor vanavond. Da’s wel dikke pech: we regenen drijfdoorwaternat als we boodschappen doen maar verder is het een fijne en gezellige avond, dus ach…

De volgende ochtend nemen we, na een heerlijk wandelingetje door Alphen met Dorus, afscheid van Ad en Tineke en verhuizen we naar de andere kant van Alphen. Daar willen we de volgende dag ook nog een stukje wandelen met ons lieve oudje en daarna vertrekken we.

We varen door een typisch Hollands landschap naar de Kager Plassen en vinden een heerlijk plekje aan het eilandje Koudenhoorn.

Ook voor Dorus is het hier fijn: hondjes mogen vanaf 1 oktober op het hele eiland loslopen en er zijn zwemmogelijkheden voor ons waterbeest te over!

Woensdag lijkt het nog een droge, aardige dag te worden en we besluiten tot een fikse wandeling. Zonder Dorus want 19 kilometer is niet meer haalbaar voor hem. Een wandeling die voor driekwart prachtig is.

Het andere kwart voert ons langs drukke en vervelende wegen maar dat wisten we op voorhand. De andere stukken maken dat ruimschoots goed. Als we door het bos van Huys te Warmond struinen,

ontmoeten we drie natuurgidsen, die daar onder leiding van een ‘paddestoelenprofessor’, zoals zij het noemen, op paddestoelentocht gaan.

Een van de gidsen wijst ons op een pruikenzwam, hoog in een boom. We zijn verrukt, want die hebben wij nog nooit gezien.

Zij legt uit waar wij er nog een van heel dichtbij kunnen bekijken en natuurlijk laten we ons dat geen twee keer zeggen!

Een leuke ontmoeting, jammer dat we toch weer verder moeten want we hebben nog minstens 15 kilometer te gaan.

Na de koffie op een bankje voor de kerk van Sassenheim stuiten we al snel op de ruïne van Teylingen,

waar aankomend weekend Vikingendagen plaats gaan vinden. Als we ultra-vervelende kilometers achter de rug hebben komen we, als een wel erg mooi goedmakertje, langs een kerkruïne waar men een pastorale begraafplaats gecreëerd heeft.

We dwalen wat rond en zijn daarna al snel weer terug in het centrum van Warmond.

Dan is het nog een wippie naar waar ons heerlijke huisje trouwhartig ligt te dobberen. Op diezelfde plaats laten we de storm van vandaag over ons heenkomen. De kop in de wind en verder redelijk beschut moet dat helemaal goedkomen en rest ons niks anders dan gewoon lekker te genieten van een knus, warm plekje aan de Kager Plassen…..