Het is zover!

Onze geliefde Vader Knipmes is te koop en beschikbaar voor nieuwe droomreizen!

DON’T WAIT, DON’T HESITATE,

LIVE YOUR DREAM!!

Dat is hoe wij altijd proberen in het leven te staan. Dat is ook waarom wij onze Vader Knipmes bouwden: om heel veel te genieten van het langzaam aan door het leven dobberen. Om op steeds andere plekjes en in steeds andere steden ons touwtje vast te maken. Soms in de drukte van een grote wereldstad en soms langs de oevers van een verlaten watertje in the middle of nowhere. Nieuwsgierig en/of geïnteresseerd? Hier vind je meer!

Van de Grevelingen naar de Amstel

Na een nachtje Volkeraksluizen geven we gas en stomen in één keer door naar de Oude Rijn,
waar we in Zwammerdam een prachtig plekje vinden aan een parkje. De kievitsbloemen bloeien hier en da’s genieten want die zie je niet vaak.

Dorus geniet in het parkje. Nu hij niet meer zo ver kan lopen heeft hij het snuffelen tot kunst verheven en we kunnen gerust stellen, dat hij een echt natuurtalent is! De volgende dag stropen wij de mouwen op om onze Vader Knipmes van winter- en klusvuil te ontdoen. Voor de komende dagen wordt warm tot zeer warm weer verwacht, dus we zorgen dat wij er dan helemaal klaar voor zijn. De hele dag en de volgende ochtend wordt er gepoetst, gesopt en gezeemd.

Met een blinkend schone Vader Knipmes varen we zaterdagmiddag Bodegraven in, waar we als altijd een prettige afmeerplek vinden.

Zondag brengt stralend weer en we halen de fietsen uit het stof voor een heerlijk lenterondje naar de Reeuwijkse Plassen en via Woerden terug naar Bodegraven. Wat is het Groene Hart, en heel Nederland trouwens, toch prachtig!

We komen langs een uitkijktoren die, weet een passerende man ons te vertellen, helemaal door leerlingen van een technische school ontworpen en gebouwd is.

Ernaast staan schitterend uitgezaagde (met een kettingzaag, gecarved heet dat, geloof ik) aalscholvers op hoge palen.

Als zich donkere onweerswolken samenpakken rijdt Fred een lekke band. Gelukkig is hier altijd water in de buurt dus het leed is al snel verholpen. We laten de donkere wolken aan ons voorbij trekken en als we een appeltje op hebben, is het gevaar geweken en kunnen we ongestoord (en droog!) verder.

Maandag gooien we los en tuffen heel op gemak richting Woerden. Bij de tolbrug van Nieuwerbrug nemen we, tegen betaling van 1,50 tolgeld, buiten een zeer vriendelijke brugopening, de complimenten voor onze stralende Knipmes in ontvangst.

Bij de Blokhuisbrug slaan we af en varen de Grecht op. Een prachtig vaarwater waarvan vorig jaar de dijk opgehoogd werd. Toen was het één grote, zanderige blubberzooi en zie nu: alweer helemaal groen!

Om bij half vier zijn we bij het sluisje van Woerdens Verlaat. De telefoon wordt niet opgenomen, er is niemand te zien en op onze toeter wordt ook niet gereageerd. We maken maar even vast en bezitten onze ziel in zaligheid.

Al snel wordt één en ander duidelijk: stom natuurlijk om precies op uit-school-haaltijd te komen! We betalen wat muntgeld en de sluis gaat voor ons open en dicht. Het heeft eigenlijk niet eens zin om vast te maken, het verval is hier, net als bij de sluis van Bodegraven, minimaal. Als ook de brug voor ons gedraaid heeft, varen we helemaal gelukkig de Kromme Mijdrecht op en vinden al snel ons oude, heerlijke aanlegplekje helemaal vrij.

Dat alles niet nadat we langs een scheepje in verregaande staat van ontbinding gevaren zijn. No money is de toepasselijke naam…


Dinsdag prutsen we wat en genieten van het heerlijke weer. Woensdag is het weer tijd voor wat beweging en pedaleren we van Nieuwveen, Papenveer en Aarlanderveen langs de Meije naar Noorden en Woerdens Verlaat.

We hebben ons verheugd om koffie te drinken bij Zorgboerderij en natuurkampeerterrein Amstelkade, waar we ooit heerlijk kampeerden. Als we al een mooi poosje in de schaduw op het terras zitten en er wel heel veel drukte maar verder geen actie onze kant op is, wordt duidelijk waarom: half vier zijn de zorgjongelui klaar met werken en worden zij door de busjes opgehaald. Bijgevolg wordt het terras dan niet meer bediend, dus we hebben gewoon dikke pech! Snel naar de Knipmes dan maar, dan zetten we zelf wel een lekker, welverdiend bakkie.

Op vrijdag varen we via een prachtig stukje Kromme Mijdrecht naar Uithoorn,

waar we een mooi plekje vinden onder hoge bomen. Niet echt heel rustig maar een mens kan niet alles hebben en best tevreden pakken we fietsen en aanhangertje om via een mooie route inkopen te doen. Zaterdagochtend blijken die mooie, grote bomen allemaal vieze, kleverige, gele schutblaadjes op onze schone Knipmes losgelaten te hebben! Knarsetandend gaan we weer aan het werk en proberen zo min mogelijk van die gele zooi plat te trappen want dat maakt wel héél moeilijk te verwijderen vlekken. De rest van het weekend verloopt rustig en aangenaam met ook nog een extra-tochtje over een stukje van de Kromme Mijdrecht.

Maandag is het weer drastisch omgeslagen en vervolgen wij onze weg de Amstel op (of is het af?) richting Amsterdam, waar het Van Gogh en Rijksmuseum ons wachten….

Mosselbank, Verklikkerpad, Gadrabos & Tureluur

De laatste Vlaardingendagen zijn feestelijk, feestelijk en nog eens feestelijk. We bussen/metro’en/treinen naar Zonnemaire waar we met onze Milan vieren dat hij alweer 14 is.

Fabian en Marnix zwemmen af voor hun respectievelijke A- en B-diploma en op een avond helpen we bij de schoolspeurtocht in het kader van het afronden van een verkeersproject. Ongelooflijk wat 5-jarigen daar al van opsteken!

In Den Haag maken we een concertje mee van Fabian’s muziekklasje.

We hebben nog wat bezoekjes en dan zondag, zijn we er helemaal klaar voor. De sluis draait,

wij draaien de Nieuwe Waterweg en vervolgens de Oude Maas op. Het is druk met scheepvaart en we hotseklotsen uiteindelijk het Spui in, waar het direct een stuk rustiger is.

Overnachten in Willemstad slaan we maar even over. Het is nog vroeg en we varen lekker door om uiteindelijk om half 5 vast te maken aan het eerste eilandje in de Grevelingen, de Mosselbank.

Helemaal voor ons alleen met de volgende ochtend een heerlijk zonnetje. Voor het eerst dit jaar even een rondje zonder jas, genieten!

Ook Dorus huppelt blij en vrolijk rond en we laten hem even zwemmen. Dom natuurlijk, de volgende dag is ons ouwetje stijf als een plank en voelen wij ons schuldig.

Dinsdag worden we in Den Osse vakkundig uit het water getild en kan er een paar dagen geklust worden.

De Paasdagen vieren we zodoende op grote hoogte.

Richard komt een dag schroefie poetsen, Fred gaat een dag dakkie timmeren, we hebben het reuze gezellig met familie en Schouwse vrienden en bekenden en voor we het weten kunnen we weer spic en span te water.

We maken vast in West-Repart en vandaar fietsen we op een mooie lente-zaterdag naar Renesse om een prachtige wandeling naar het Verklikkerpad te maken. Het Verklikkerpad voert naar het Verklikkerstrand en het gelijknamige (hoge) duin. Hoe die naam is ontstaan heb ik niet kunnen achterhalen. Ben wel benieuwd of iemand het wel weet?

Van het Verklikkerduin dalen we af naar het achterland, waar we via het Gadra(Geluk Aanwezig Door Rijke Arbeid)bos en de Vroongronden uiteindelijk weer in Renesse komen, waar een lenteachtige toeristendrukte heerst.

Terug op de Knipmes gooien we alles open en genieten ook nog even van het heerlijke weer.

Maandag fietsen we naar het kleine dorpje Serooskerke en parkeren onze stalen rossen tegen – en onder de hoede van – het kerkje.

Heel ander weer dan zaterdag: heiig en een gure wind. Plan is om rond het (dijkdoorbraak)water van de Schelphoek naar de Oosterschelde te lopen en dan vandaar langs plan Tureluur terug naar het kerkje en – hopelijk – onze fietsen. Plan Tureluur was destijds een behoorlijk omstreden plan om agrarische gronden weer onder water te laten lopen ten bate van de natuur en het vogelbestand. Omstreden omdat Zeeuwen vanaf de watersnood en eigenlijk van oudsher al een constante strijd met het water voeren. Het voelt dan natuurlijk heel tegenstrijdig om kostbare (volgens de geleerden slechte) landbouwgrond weer onder water te zetten. Uiteindelijk is een mooi, vogelrijk natuurgebied ontstaan, dat wel, maar volgens ons bestaan hier onder veel inwoners van Schouwen nog best gemengde gevoelens over. Als we er al een kilometer of wat langs de Oosterscheldedijk op hebben zitten met heel weinig zicht en een gure wind ook nog, vinden we het eigenlijk al niet zo leuk meer en besluiten we aan de andere (land) kant van de dijk terug te kuieren.

De beschermende werking van het kerkje heeft geholpen: de fietsen staan er nog!

Terug bij de Knipmes gooien we los, varen naar Brou voor een nieuwe gasfles en een kijkje bij onze zieke zwager. Daarna zetten we koers naar Bommenede. Daar staat Milan ons al op te wachten met zijn mooie nieuwe mountainbike, deels gespaard van zijn zelf verdiende vakkenvulcentjes!

Twee nachtjes Bommenede, veel gezelligheid en dan is het tijd om los te gooien. Door een kleine wereld varen we de Grevelingen af,

waar we op de valreep nog getrakteerd worden op een kiekje van de Knipmes: vanaf grote hoogte gemaakt door de sluiswachter, een mooi afscheid…!

Als ik reis….

Ja, dat dus! Die zieleroerselen zijn alweer volop aanwezig. Verdriet in de naaste familie laat je niet onberoerd en geeft je het gevoel met lege handen te staan omdat je niets tot erg weinig kan doen om het leed te verzachten. Er zijn ja….maar zelfs dat valt af en toe niet mee. Laten we het over andere zaken hebben; zaken waarop we wel enige invloed en/of grip hebben, hoewel…

Het vertrek vanuit Scheveningen begint vanuit het niks te brommelen: we houden het weer in de gaten, gaan rekenen hoe lang we nu al hier in het Scheveningse liggen te dobberen, bespreken de plannen voor binnenkort, nou ja het vertrek is nakend. Zondag na Jeroens verjaardag lijkt een prachtige dag voor de overtocht te worden en omdat er nog wat afspraken zijn, besluiten we dan eerst maar Vlaardingen aan te doen. Hebben we de zee en het grootste deel van de Waterweg gehad maar zijn we toch nog in de buurt van….Afspraken worden gemaakt: zusje Els en zwager Chris gaan meevaren en zullen zondag om half 9 op de Knipmes aanwezig zijn. Alles in ordnung zou je zeggen, ware het niet dat op het laatste moment mist op zee roet in het eten gooit en het vertrek uitgesteld moet. Maandag lijkt betere papieren te hebben, een nieuwe opstapper is snel gevonden en inderdaad: maandag wordt een prima overtochtdagje, de saaiste van allemaal zelfs!

Ultra rustig (en mooi) weer en op de Waterweg alleen wat binnenvaartscheepjes. In Vlaardingen vindt de Knipmes een mooi plekje en blijken Peter en Anita Bol daar ook domicilie gekozen te hebben. De volgende dag moet daar natuurlijk nodig op geborreld worden en er wordt heel wat bijgepraat en gelachen! In Scheveningen valt ons vertrek vooral voor ons kleine vriendje Torque wel effies zwaar, hij snapt er niks van waar wij – en vooral Dorussie – nou ineens gebleven zijn.

Voor weer een beetje ruimte in de hoofden trekken we woensdag de wandelschoenen aan en vertrekken voor een kort tochtje Vlaardingen – Broekpolder. Het scheepvaartverleden van Vlaardingen is nog alom tegenwoordig en wordt mede in ere gehouden door straatjes die naar het water voeren te noemen naar de scheepswerfjes die hier ooit gevestigd waren.

Als we de snelweg onderdoor zijn wacht ons het prachtige natuurgebied Broekpolder en we lopen een stukje op met een jager en zijn twee jonge, draadharige Duitse staanders. Hij vertelt enthousiast dat hij alleen jaagt om te beheren, niet voor de leuk en dat alle dieren die door hem geschoten worden, op de een of andere manier worden gebruikt. Dat is mooi en ik moet denken aan het verhaal dat ik laatst op televisie hoorde, dat men het nuttigen van het vlees van geitenbokjes wil gaan introduceren. Logisch, want als we geitenkaas willen eten, zullen we toch ook iets moeten doen met de bokjes die dan onvermijdelijk ook geboren worden. Een goed initiatief lijkt mij.

We wandelen verder, zien een prachtig krakeendje dobberen en komen langs een trekpontje, dat duidelijk niet voor iedereen noodzakelijk is. Een knuppelpad brengt ons uiteindelijk bij een open gebied waar Schotse Hooglanders bijeen gedreven staan. We horen dat ze daar staan omdat de jongen een oormerk moeten krijgen en de handigste manier is om ze eerst allemaal bijeen te drijven. Er is zelfs een ieniemienie Hooglandertje bij dat gisteren pas is geboren. Of dat kleintje ook een oormerk zal krijgen, is niet duidelijk maar vooralsnog ligt hij daar als een zielig hoopje te bibberen van de consternatie. Gelukkig is mama Hooglander in de buurt en komt zij hem af en toe een geruststellend likje geven….

Om de hele operatie af te wachten gaat ons te lang duren, we zien wel dat er super rustig en liefdevol met de dieren omgegaan wordt. Onze route voert ons door Hooglander graasgebied en over een modderig pad tussen het water door. Prachtig is het hier en we genieten volop.

Aan het eind van het begrazingsgebied vinden we een bankje, waar we van een welverdiende kop koffie genieten. Daarna is het even kiezen op elkaar om weer de snelweg over te gaan maar al snel lopen we – afgeschermd van de herrie door een wel zeer effectief geluidsscherm – langs watertjes en door stadsparkjes terug naar het oude centrum van Vlaardingen. Het ringweggetje om de kerk, waar ook het oude stadhuis staat, doet ons denken aan zaken die voor ons nu wel erg actueel zijn en als er ook nog bloemen blijken te liggen, ja da’s dan wel héél toevallig!

We stappen maar door en al snel ligt daar onze Vader Knipmes trouwhartig op ons te wachten.

Vlaardingen en de Broekpolder, prima wandelcombi!!!