Recht en saai?

Pfff, het is maandagochtend, het regent en de etappe van het Groene Hartpad, die we voor vandaag in gedachten hadden, ziet er op de kaart ook niet bepaald uitnodigend uit. Twee keer links, een keer rechts en daar tussen 15,5 kilometer almaar rechtdoor.

We leggen ons erbij neer: dit wordt hem niet vandaag. We ontbijten, drinken koffie en maken nieuwe plannen. En dan, dan wordt het droog en vindt Fred dat we de stoute schoenen maar moeten aantrekken. Dorus blijft thuis. Hij heeft gisteren ruim 11 kilometer mee gehobbeld en op zijn leeftijd heb je dan wel weer even rust nodig èn verdiend. Er valt hier en daar nog een spetter. Het begin is, zoals verwacht, kaars- en kaarsrecht.

Maar dan, al snel, komen we op de mooiste, kilometerslange, onafgebroken graskade, waar we in jaren op gelopen hebben:

smal, prachtig begroeid en bochtig, met uitzicht op water, jong leven en velden vol pinkster- en andere bloemen.

Ter hoogte van Willeskop is in 2002 in het boerenland een waterrijk moerasgebied aangelegd en sindsdien is het hier een drukte van belang met broedende/foeragerende water-, moeras- en weidevogels.

Te snel naar onze zin slaan we af naar Polsbroek om daar de buurtbus terug naar IJsselstein te nemen.

De chauffeur vertelt over het vrijwilligersnetwerk, waardoor hier, tussen de veelal kleine kernen, het openbaar vervoer kan blijven bestaan. Triest dat zij een zo minimale bijdrage van de diverse gemeenten ontvangen, dat zij zelf sponsoren moeten zoeken om dit vrijwilligersnetwerk in stand èn enigszins aantrekkelijk te houden.

Op Koningsdag bussen we van Montfoort naar Woerden. Van Woerden wandelen we naar het zijriviertje van de Oude Rijn, de Linschoten,

met het gelijknamige dorp en Huis te Linschoten. Net als in Montfoort, pakken we ook in Linschoten wat van de Koningsdagfeestelijkheden mee. Een lange, toch wat saaie weg brengt ons uiteindelijk terug in Montfoort.

Nog één keer keren we terug naar Woerden, Dit keer om middels een bijna 10 kilometer lang voetpad langs de, in 1494 door mensenhanden gegraven, Grecht in Woerdense Verlaat te komen. De wandeling van Woerden CS naar de Grecht voert door het prachtige Brediuspark.

Gelukkig, want eenmaal bij de Grecht blijkt het voetpad afgesloten doordat men werkt aan dijkverhoging. Een aardig voetpad is dus voorlopig omgetoverd in een aarden wal, weet een bewoonster ons te melden. Het zal vast ergens goed voor zijn, maar de aardigheid van een wandelingetje langs de Grecht lijkt ons ook voorlopig van de baan. Zoals we gekomen zijn, kuieren we terug naar het station.

Een niet geheel van gevaar gespeende onderneming: in het park wordt ons pad min of meer in beslag genomen door een zwerm op hol geslagen bijen. Volgens een passant komen zij waarschijnlijk uit de kast die zich achter de heg bevindt en proberen zij een overtallige koningin te verjagen.

Zaterdag varen we met Digna en Milan naar IJsselstein en hebben een gezellige dag met elkaar. De stuurmanskunst lijkt Milan in de genen te zitten: hij stuurt onze Knipmes met vaste hand over de Hollandse Ijssel tussen Montfoort en IJsselstein.

De mooie zondag die op deze zaterdag volgt, benutten we om van Montfoort naar IJsselstein te lopen.

Kilometerslang over een oude tiendweg, de laatste kilometers over een voetpad langs de rivier.

Hoewel IJsselstein een leuk en gezellig stadje is,

gooien we op deze regenachtige dinsdag toch maar los. De kapitein draait ons Knipmessie (het kèn nèt!) en we zetten koers naar Oudewater, vanwaar we ons Groene Hartpad willen vervolgen en waar we een aangenaam plekje vinden aan een graskade.

De dag wordt afgesloten met het beste familienieuws dat een mens maar kan wensen: het zwaard van Damocles blijkt verdwenen, opgelost!!!

Geschiedenis en genieten

De oude Tacitus, die leefde van 55-115 na Christus, debiteerde:

Waarom zou je Italië verlaten om op zoek te gaan naar Germania?

Het terrein is er woest, het klimaat ruw, het leven en landschap somber.

Hier kom je alleen als het je vaderland is….”

Desondanks bezetten de Romeinen dit gebied ten zuiden van de Rijn wèl voor bijna 400 jaar, een absoluut record voor Europese begrippen. De Rijn was dus de grensrivier en maakte deel uit van de Limes (Latijn voor grens). Die grens werd verdedigd met forten en wachttorens. Er ontstonden kampdorpen en -steden, zoals onder andere, Forum Hadriani – het latere Voorburg – en het castellum Nigrum Pullum, bij het huidige Zwammerdam. Het is hier, in dit gebied, dat nog niet zo lang geleden drie Romeinse riviervrachtschepen en een kano opgegraven werden. De bouw van een enorme zorginstelling liep door deze opgravingen wel 5 jaar vertraging op maar deze instelling is nu prachtig gelegen op het terrein van het vroegere Nigrum Pullum. In het eetcafé van de instelling heeft men zelfs een bezoekerscentrum ingericht over deze opgravingen.

We wandelen van Alphen via Zwammerdam (met dorpscafé Gezwam!) naar Bodegraven en stuiten overal op sporen van deze oude geschiedenis.

Mocht Tacitus nog eens een kijkje kunnen nemen in het voormalig Germania, hij zou vast van mening veranderen. Woest en ruw is het hier allang niet meer. Lieflijk en idyllisch zeker wel, met name deze dagen met volop zon en voorjaarsboden!

Eerste Paasdag wandelen we rondom Leidschendam en Tweede Paasdag eten we met kinderen en kleinkinderen. Ieder van ons heeft iets lekkers gewrocht, dus genieten met een grote G!

Dinsdag varen we van Leidschendam naar Alphen a/d Rijn. Hier pakken we ons Groene Hartpad weer op en wandelen voor de verandering eens óver de hefbrug van Alphen, in plaats van dat we er onderdoor varen. Een prachtige wandeldag volgt met volop rust en landelijkheid.

Vrijdagochtend varen we naar Bodegraven, vanwaar ik de trein pak om de Koningsdagviering bij de mannetjes op school mee te maken en hun vakantieweekje feestelijk te helpen inluiden.

Daarna volgen nog twee wandeldagen vanuit Bodegraven. Zondag met Jeroen, Anja, Anja’s moeder en de hondjes; een rondje Reeuwijkse Plassen. Vooral de hondjes hebben zich kranig geweerd: terug bij de auto hebben zij maar mooi bijna 17 kilometer achter de hondenpootjes!

Ter afsluiting eten we gezellig met elkaar op de Knipmes en dan loopt weer een mooie (wandel)dag ten einde…

Maandag lopen we nog een stukje Groene Hartpad. De modernistische aanpak, waarmee men dit gedeelte van het plassengebied heeft gemeend te moeten aanpakken, kan ons niet echt bekoren maar waarschijnlijk ligt dat aan ons….

Gelukkig blijft er genoeg te genieten over. Bij natuurterrein Lusthof de Haeck kijken we onze ogen uit. In 1933 kocht de Rotterdamse arts Teupken dit terrein en plantte er in- en uitheemse planten en struiken aan. Verder liet hij het terrein zoals het was: drassig veenmosland, broekbosjes en rietvelden, door hem weer met elkaar verbonden door parkachtige bruggetjes.

Voor dinsdag staat het stukje Woerdense Verlaat – Woerden op de planning maar de weersvooruitzichten zijn zó slecht dat we losgooien.

We verlaten Bodegraven en onder wisselende luchten met felle zon, regen-, hagel- en sneeuwbuien varen we via Gouda de Hollandsche IJssel op

om uiteindelijk in Montfoort vast te maken. Van hieruit kunnen we nog mooi wat etappes Groene Hartpad belopen èn misschien donderdag een beetje Koningsdag meevieren!

PS Op de Hollandsche IJssel spotten we wel 3 ijsvogeltjes! Helaas geen foto; die akelige beesten blijven maar niet zitten!!

Stap voor stap: Den Haag, Rotterdam en het Groene Hart

Stap voor stap: wachten op nieuws, genieten van elke verbetering, hoofd leegmaken….wachten, wachten, wachten….

Stap voor stap: wandelen door Rotterdam, door Den Haag en ‘last but not least’ genieten van het Groene Hartpad!

In Rotterdam wandelen we van het ultramoderne Centraal Station naar Kralingen en de gelijknamige plas. Langs Stadhuis, Scheepvaartmuseum en Markthal

wordt het allengs rustiger en bevinden we ons al snel in de fraaie wijk Kralingen. De Slotvijver is een oase van rust en het restant van de slotgracht van voormalig Slot Honingen.

In het water schijnen zich nog restanten van de funderingen van dit slot te bevinden. Aan de Kralingse Plas eten we onze boterhammetjes en genieten van het park en het fraaie weer.

Een alternatieve, eigen route brengt ons weer bij de metro en aansluitend terug bij Rotterdam Centraal.

Het Groene Hartpad meet 195 kilometer en loopt in een cirkel vanuit Delft door – je raadt het al – het Groene Hart. Stap voor stap, etappe na etappe brengt deze ons van Delft via Zoetermeer naar Alpen a/d Rijn, tot nu toe dan.

Omdat het zich laat aanzien dat we nog wel wat weekjes hier in de buurt ronddobberen, besluiten we dit pad in zijn geheel af te gaan maken. Via het water kunnen we steeds in de buurt afmeren, zodat de ov-kilometers ook wat binnen de perken blijven.

De route zelf verrast en verbaast ons. Zóveel fraaie natuurkilometers in, toch min of meer, randstedelijk gebied, dáár worden we gelukkig van!

In Rockanje wordt een perro-strandwandeling gehouden. Met Jeroen en Anja – en uiteraard met Dorus en Torque – gaan we daar naartoe en hebben een superleuke hondendag. Een fraai gezicht, zoveel perro’s bij elkaar en gespreksstof te over natuurlijk.

Op een mooie zondag trammen we van Delft naar Den Haag HS en wandelen door de multi-culti Schilderswijk naar het Zuiderpark. Toch weer verrassende hofjes, wijkjes en parkjes, grappig is dat.

Ook in het Zuiderpark is de lente losgebarsten, iedereen geniet hier op zijn of haar manier. Op de plaats waar in het verleden het ADO-stadion prijkte is nu een modern sportcentrum verrezen. Nog niet helemaal klaar, maar lang zal dat niet meer duren, een aanwinst is het zeker.Tussen al dat getippel door genieten we van (klein)kinderen, familie, vrienden en bekenden.

De laatste zondag in Delft wandelen we met Jeroen, Anja en de hondjes een rondje: Delft, Pijnacker, Nootdorp, Delft. Het is zomer-voor-één-dag, druk met wandelaars, fietsers en picknickende zongenieters.

Eenmaal moe maar voldaan terug op onze Knipmes gaat de kuiptent open en genieten we met een hapje en een drankje zo lang mogelijk van deze stralende dag op ons drijvend Knipmesterras.

Maandag, als de mannetjes uit school komen, gooien we los en loodsen zij ons langs bekende bruggen naar Voorburg. Het weer is radicaal omgeslagen. Zelfs met winterjas en zwemvest is het buiten maar vijf minuten leuk voor hen. Eenmaal in Voorburg breekt de zon door en maken we nog een snel tikkertje-rondje door het park voordat papa Joost en mama Marjon komen en we met elkaar toch nog lekker in de kuip kunnen eten.

Gisteren, Goede Vrijdag, zijn we naar Leidschendam gevaren. Hier blijven we tot na de Paasdagen, dinsdag verder….

Soms….

Soms haalt het leven je in en zijn er van het ene op het andere moment belangrijker zaken die je aandacht vragen. Dinsdag draaien we om, België en verdere plannen zijn voorlopig van de baan. We willen terug, terug naar Delft, terug naar geliefde familieleden die nu zo’n moeilijke tijd doormaken.

Eerst stoppen we voor een paar dagen op de Grevelingen. Nog wat gezelligheid inhalen met andere familieleden en even genieten van de eerste lentedagen in dit fantastische gebied.

We wandelen wat, we fietsen wat en maken de Strao van Scharendijke en het ringsteken van dichtbij mee.

We moedigen kleinzoon Milan aan bij zijn trommelarij en bij de voetbal. Dorus zwemt nog even lekker in de Noordzee

en dan, op een vroege maandagochtend, varen we weer richting Bruinisse.

Drie sluizen te gaan vandaag: Grevelingen-, Krammer- en Volkeraksluizen. We hebben geluk en alle drie de sluizen draaien bij onze nadering vrijwel onmiddellijk open. Dat scheelt een slok op een borrel! In Oud-Beijerland vinden we het mooi geweest en bovendien hoog tijd om te voet nog een poosje te genieten van weer een stralende voorjaarsdag.

Oud-Beijerland is leuk en sfeervol. We kuieren naar de oude HBS en vandaar via het Dievenpad zigzaggend door het fraaie Laningpark. Het is een gezellige voorjaarsdrukte met spelende kinderen, hevig discussiërende jongelui en kuierende (honden)mensen.

De volgende ochtend wandelen we nog even langs het Spui naar bezoekerscentrum Klein Profijt. Er komen schoolkinderen aan voor een natuurexcursie en Dorus staat in het middelpunt van de belangstelling. Hij laat zich al het geaai en geknuffel welgevallen en met een tevreden Dorus maken we nog een rondje door de grienden bij Klein Profijt.

We hebben vandaag geen haast. Als we na de koffie vertrekken, hebben we stroom mee op het Spui en de Oude Maas en daarna, op de Waterweg, niet al teveel stroom tegen. Het wordt een woelige en enerverende overtocht totdat de Parksluizen ons in rustiger vaarwater tillen. Op de Oude Maas is het een drukte van belang met oplopende en tegemoet komende scheepvaart. We deinen dat het een lieve lust is – nou ja, soms had het ook wel ietsje minder gekund hoor! Ook op de Waterweg is onze tocht ‘bewogen’, in velerlei opzichten.

Gelukkig is daar, als altijd, de onvolprezen en altijd aanwezige verkeersbegeleiding.

Veilig maar moe van het opletten en het drukke marifoonverkeer slaken we allebei een zucht van verlichting als we de Delfshavense Schie opdraaien.

Dan is Delft nog maar een wippie en worden we al snel hartelijk welkom geheten door Delftse vrienden en aansluitend door kinderen en kleinkinderen. We eten met elkaar en zijn ondertussen heel erg blij om in de buurt te zijn en met elkaar te kunnen wachten op de dingen die komen gaan. Hopen op en duimen voor een goede afloop is het enige dat we nu kunnen doen en – het allerbelangrijkst – er zijn voor elkaar!